Incipit epl̓a ſcd̓a ad cornichios Oſt actam penitentiā cōſolatoriā ſcribit eis atroide per tytū. ⁊ collaudans hortatur ad meliora contriſtatos qui dem eos ſꝫ emendatos on̄dens. Anc epl̓aꝫ itē ſcribit apl̓s cornithys qͦꝝquidā ꝑp̄cedentē epl̓aꝫ ⁊ ſi pͥmo ꝯtriſtati poſtea tn̄ em̄dati fue rant ⁊ ml̓ta ꝓ noīe xp̄i paſſi. aliqͥ vero eoꝝ adhuc ꝑtinacit apl̓atū deſpiciebant ⁊ ei pſeudo apl̓os p̄ferebāt. Quibuſdā gͦ co rinthioꝝ ꝑ pͥmā epl̓aꝫ correctis cā reliqͦꝝ ſcri bit epl̓am ſcd̓am ꝯͣ pſeudo apl̓os. rebellē oſtē dendo decepcōni p̄dicacōis eoꝝ. ⁊ ſi ml̓tis mo dis ꝯin̄dans. Notat ec̄ illos in elemoſinis pcos p̄cipit qͦꝫ corectu fornicatorē recipi. quem ſathane tradiderat. Et qꝛ ec̄ ibi boni tribulabant̉ ſe eis in exēplū patiētie ꝓponit docēs eos non debere egre ferre. cū ip̄e ꝓ alioꝝ ſalute ꝑi culis cōtidie ⁊ morti ſubiaceat. Eſt igit̉ ītēcō eiꝰ in hac epl̓a incorrectos corrige̓. ⁊ correctos ad vlteriora ꝓuocare. ⁊ pſeudo cū ſui cō m̄dacōne depͥme̓. Modus tractandi talis eſt. More ſolito ſalutacōm p̄mittit. Deinde de bo nis ꝑ gr̄am collatis gracias deo agit loquens ꝑfectis. Poſt ad paſſiōis tolleranciā ſui exem plo muitat. Poſtea pſeudo npl̓os depͥmēdo re darguit detegēs u̓ſucias eoꝝ. ⁊ ſe ml̓tis mod ꝯmendat. Tand̓ ſubdit̉ moralis āmonicio cū īteracione bn̄dictōis Premittens aūt ſalutacōm ꝯͣ pſeudo ſuꝑbiam paulū ⁊ ꝯtra eorund̓ p̄ſūpcōem. apl̓m ſe noīat dicens. Aulus apl̓s xp̄i ih̓u ꝑ voluntatē dei ⁊ ty motheꝰ fr̄ eccl̓ie dei que ē cornithi. cum oībus ſcīs qui ſūt ī vniu̓ſa achaīa. gr̄a vob̓ ⁊ pax a deo pr̄e nr̄o ⁊ dn̄o ih̓u xp̄o Paulꝰ apl̓s ih̓u xp̄i. non vſurpatiue. ſꝫ. ꝑ volūtatē dei. n̄ hoīm qꝛ non ab homibus fuit electus l̓ miſſꝰ: ⁊ tymotheꝰ fr̄. qui iuit cū pͥma epl̓a ad cornnithi os. ⁊ renūdiauit apl̓o om̄a que fiebant apud illos. ⁊ iō hic ponit̉. vt ſciant ea que faciunt apl̓m n̄ latere. Paulus inqͣꝫ ⁊ tymoth̓s ſcribt̉ l̓ mandant hanc epl̓am: eccl̓e d̓i q̄ eſt corinthi Anibꝰ cū ſcīs oībus.i. ⁊ ſcīs oībꝰ.ſ. pb̓ris. l̓ ſcīs omī bus: ſpc̄ ſcī gr̄a renatis. qͥ ſūt in achaia vniu̓ſa. cuiꝰ metropol̓ eſt cornithus. Et ante alia ſalutant in hūc modū: Gracia. ſit: vob̓ ⁊ pax .i. remiſſio peccatoꝝ ⁊ tranquillitas mentis. a deo patre noſtro ⁊ dn̄o ih̓u xp̄o ſine quo pat̓ nich̓ dat. Enedictus deus ⁊ pater dn̄i noſtri ih̓u xp̄i pater miſericordiaꝝ ⁊ deus totius. ſolacionis. qui conſolat̉ nos inonini tribulaci one noſtra. vt poſſimus ⁊ ip̄i ꝯſolari eos qui in omni p̄ſſura ſunt ꝑ exhortacōm qua exhor tamur ⁊ ip̄i a deo. Benedictus. Poſt ſalutacōm ṗmo ꝑfectiloquitur de tribulacione: ꝓponens ſe exēplū patiencie ⁊ conſolacōnis a deo accepte ducēs laudi. ꝙ alij ignominie Ait ergo. Deꝰ.ſ. cre ator oīm. ⁊ pater dn̄i noſtri ih̓u xp̄i. ſit benedi ctus ⁊ ſi ī ſe gl̓a eius nec poteſt augeri nͨ mi nui tn̄ ſit benedictus.i. exaltatus in ſuis. in qͦbꝰ ꝑ cognicōi ⁊ ip̄oꝝ ꝓuectū dr̄ exaltari. Dico pater xp̄i ꝑ quē ip̄e eſt ec̄ nob̓ qui filij ſumus pat̓ miſcd̓iaꝝ.ſ. pat̓ne dans nob̓ veniam peccatoꝝ ⁊ bona oꝑa ⁊ in tribulacōe ꝯſtanciā. ⁊ ip̄e eſt. deus. dator: tocius.i. integre ⁊ ꝑfecte ꝯſolacionis: quātā decet deū dare hys q̄ ꝓ x patiunt̉. bene ergo ait: deus tocius ꝯſolacōiſ. .i. ꝑficte qꝛ n̄ eſt minꝰ in tribulacōne ſolaciū. AmbEt ꝙ ip̄e ſit deus ꝯſolacōiss. ex hͦ quid̓ patet qꝛ ip̄e eſt. qui ꝯſolat̉ nos. mīſtros. ī tribulone nr̄a oīm ranime ⁊ corporis. Adeo ꝯſolat̉. vt ⁊ nos: ip̄i deſolati.i. deſtituti humano auxilio poſſimus. ꝑ exēplū ꝯſolacōis nr̄e. ꝯſolari eos qui in oīm.i. qualibet. p̄ſſura ſūt. Conſolari di co. ꝑ exhortacōem.i. ꝑ talē ꝯſolacionē q̄ horta tur nos ad grauiora. vnde ſubdit: qua eciam nos ip̄i ex hortamur a deo.i. ꝙͣ deus ad hͦ dedꝰ nō ſolū vt ꝯſolaret̉ nos. ſꝫ ec̄ hortaret̉ ad ma iora. ⁊ ita nr̄a ꝯſolacio valꝫ ec̄ alios exhorta ri. ⁊ vere poſſumus ꝯſolari. Vomā ſicut habūdant paſſiones xp̄i in nobis ita ⁊ ꝑ ih̓m xp̄m abūbat ꝯſolacō noſtra. Qm̄ ſicut paſſiones xp̄i.i. q̄ ꝓ xp̄i noīe in Ambꝰ ferunt̉. l̓. paſſiones xp̄i.i. quas ad ſil̓itudinē xp̄i patimī: abundant in nobis: qui ſumus qͣſi eaꝝ locus. ita. non minus. ꝑ ih̓m xp̄m abūdat ꝯſolacio nr̄a. cum vel hͨ liberamur. ul̓ pietatē pat̓nā in flagell̓ intelligimꝰ qꝛ flagellat oēm filiū quē recipit ſꝫ hͦ totū ꝓ nob̓ ē vn̄ ſubdit. Iue aūt tribulamur ꝓ vr̄a exhortacōe ē ⁊ ſalute Suuie ꝯſolamur ꝓ ur̄a ꝯſolaci one ē Suie exhortamur ꝓ vr̄a exhortacōe ē ⁊ ſalute q̄ oꝑat̉ in vob̓ toll̓anciā eaꝝd̓ paſſioº qͣs ⁊ nos patimur. vt ⁊ ſpes nr̄a firma ſit ꝓ vob̓ ſciētes qm̄ ſicut ſocy eſtis paſſionū. ſic eri tis ⁊ ꝯſolacionis Siue aūt tribu. ꝓ ur̄a exhor. ⁊ ſal̓. qꝛ nr̄o Idem exēplo monet nos deus pati. vn̄ ſalꝰ et̓na erit uob̓. Suue ꝯſolamur. ſpe p̄my. qꝛ pietatē pat̓nā intelligimꝰ in flagell̓ hoc qͦꝫ pro conſolaci one veſtra eſt. vt vos ſimilem ſperetis