litas mentis. a ſine qu mbꝰ Siue exhortamur: ad grauiora. qd̓ fit l̓ finitis malis. l̓ virtute patiēcie data nobis. ⁊ h̓ ec̄ ꝓ vr̄a exhortacione ē ⁊ ſa.ſ. vt ⁊ vos ad maiora aīemmi. ⁊ ſalutē ſperetis Pro ſalute dico que ſalus: oꝑat̉.i. intendit oꝑari. in u̓ob̓. i. nōs intendimus qd̓ oꝑet̉ in vobis tolerāciā earūd̓ paſſionū quas ⁊ nos patimur. qꝛ debetis exem plo nr̄i pati ead̓. que ⁊ nos patimur. Adeo ope rat̉: vt ſpes nr̄a: qua ſperamꝰ nos paſſuros ſit firma. Patimur dico ⁊ hoc ꝓ vobis.i. ad vr̄am vtilitatē Et vere. qꝛ nos ſumꝰ. ſciētes qm̄ ſicut. vos mō. eſtis ſocij paſſomū ſic ⁊. in fut̉o. eritis: ſocij. ꝯſolonis eterne qꝛ equa gl̓a labori vr̄o retribuet̉. On em̄ volumus ignorare vos fr̄es de tribulacionē nr̄a que facta eſt in aſia. qm̄ ſupͣ modum grauati ſumus ⁊ ſupͣ virtutem ita vt tederet nos ec̄ viue̓. Nō em̄: h̓ exponit tribulacōs ſuas. vt cū ſe ad magiſtri ſui ꝯꝑacōꝫ ꝑua pati ꝯgnouer̄t accepta ꝯſolacione dole̓ deſiſtant. q. bene dico ꝙ patimur. n̄ em̄ volumꝰ vos ignorare fr̄es qꝛ vobis ꝓficit ſcire de tribulone nr̄a. Pſeudo de ſua gl̓a gl̓ant̉. nos u̓o: de tribulone que facta ē nobis in aſia. Quid de ea volo vos ſci re: qm̄ grauati ſumus. pondere paſſionū ⁊ hͦ ſupͣ mod̓. p̄cedenciū tribulacōnū: ⁊ ſupͣ v̓tutē hūanam. ita.i. adeo. vt tederet nos. qui de mal̓ ſolemus gaudere: ec̄ viue̓. n̄ ſolū loqui ⁊ cet̓a facere. Et n̄ ſolū tedebat iuuere Ed ⁊ ⁊ ip̄i in nobiſip̄is reſpōſū mortis habuimus vt nō ſimus ꝯfidentes in no bis ſꝫ in dn̄o qui ſuſcitauit mortuos. qui de tā tis periculis eruit nos ⁊ eruet. in quē ſperāˢ qm̄ ⁊ adhuc eripiet. adiuuantibꝰ vobis in ora cione ꝓ nobis. ut ex multaꝝ ꝑſonis/ facieꝝ eiꝰ que in nobis eſt donacōnis ꝑ ml̓tos gr̄e agā tur ꝓ nobis. Sed ec̄. nos: ip̄i: n̄ ſolū aly de nobis. habui mꝰ. l̓ accepimꝰ. reſponſū.i. certitudinē mortis ⁊ hͨ ī nobiſip̄is. qꝛ nat̉a nr̄a nil n̓ mortē ꝓmit Anibꝰ tebat l̓ defectū. Tantā inſolenciā iniqͥtatis ſigͥ ficat inſurrexiſſe ꝯͣ fidei p̄dicatores. ut mortē an̄ ocl̓os hr̄ent. Sic em̄ī afflicti fuerant vt de ſperarent de p̄ſenti vita. jdeo aūt deus tm̄ ꝑ miſit eos affligi vt n̄ ſimus fidentes in nobis Maledictꝰ em̄ qͥ ꝯfidit in hoīe: ſꝫ in deo. tm̄ In quo ſecure ꝯfidere poſſumus: quia ip̄e eſt qui ſuſcitat mortuos. cui miraculo ſil̓e ē qd̓ me d̓ illis p̄dictis liberauit. vn̄ ſubdit Qui de tātipiculis nos eripuit.i. ad ſalutē reduxᵗ: ⁊ cōti Anibꝰ die nos eruet. qꝛ deꝰ p̄ſidia ſua n̄ negat ſcīs in neceſſitate poſitis: n quē. d̓m intēdentes mē tis deſiderio: ſperamꝰ qm̄ ⁊ adhuc. in poſterū cripiet. nos: adiuuātibꝰ n̄ ſolū nob̓ ⁊ alijs ſꝫ ec̄ vobis in or̄one: facta: ꝓ nobis vt ex multaꝫ q. dico qd̓ adhuc eripiet. ad hoc vtiqꝫ: vt ex ꝑ ſonis multaꝝ facieꝝ.r a ꝑſonis multaꝝ etatū ad deū ꝑ p̄dicacōm nr̄am ꝯuerſis: gr̄e agantur deo. ꝓnobis.i. ꝓ nr̄a p̄dicaciōe qua ꝯuerſe ſūt Ꝙ vero dixerat̉. a ꝑſonis multaꝝ facieꝝ: exponit ſubdens.ſ. ꝑ multos. fideles ꝑticipes ei donacionis que in nobis ē.i. habentes eā dona cionē fidei q̄ in nobis eſt. Perſonas vero mul taꝝ facieꝝ dic̄. infantes. pueros ⁊cet̓as etates vtriuſqꝫ ſexus. l̓ ita jta or̄ones vr̄e iuuabūt nos. vt ꝑ multos fideles. gr̄e agant̉ deo ꝓ no bis: cuiꝰ rei gr̄ẻ ecce eius donacionis q̄ in no bis eſt.i. liberacionis ⁊ cet̓oꝝ bonoꝝ: Donaci onis dico ꝓcedentis ex ꝑſonis.i. honeſtis iurivt nobis ⁊ alijs. ꝑſonis dico. multaꝝ facieꝝ a. diſtrecionū.i. diſcretoꝝ meritoꝝ ⁊ diuerſaꝝ u̓tutū. vt facies iob fuit patiēcia facies dauid humilitas. facies moyſi manſuetudo. l̓ ẜm aliā litt̓. Alia em̄ tranſlacio ita habet: vt multaꝝ Amb̓ facieꝝ eiꝰ q̄ in. n. ē: ⁊cͣ. q̄ littera ſic legr̄. q. jta or̄os vr̄e iuuabūt nos. ut ꝑ multos gr̄e agātur deo ꝓ n. Gr̄e dico. eius donacionis q̄ ē in nobis. hec n̄ mutant̉ Agant̉ dico. in ml̓tas fa. inter multos. ⁊ corā ml̓tis. hoc iō dicit. qꝛ gr̄a dei ꝯſolat̉ apl̓os cā ml̓toꝝ.i. cā oīm credenciū quoꝝ cā ⁊p̄ſſure eis ingerebant̉. ⁊ ideo illi. i om̄s credentes gr̄as deo referant. ꝓ lib̓acōne apl̓i. Seqͥr Am gl̓a nr̄a hec ē teſtimoniū ꝯſcīe nr̄e qd̓ in ſimplicitate ⁊ ſinceritate dei. ⁊ nō in ſapiencia carnali. Sed in gr̄a dei ꝯuerſati ſumus in hec mundo abūdanciꝰ aūt ad vos Nam gl̓a. q. jdeo ⁊ vos ⁊ aly debetis orare ꝓ nobis: qꝛ gl̓arc. l̓ ita iunge. jd̓o or̄ones vr̄e poterūt nos uinare: qꝛ gl̓a nr̄a hͦ ē teſti. ꝯſcīe.i. illud. vn̄ gl̓amur tā honeſtū ē.ſ. teſt ⁊cͣ. l̓ ita iunge. jō n̄ diffido de auxilio dei. quia pura eſt ꝯſcīa un̄ gl̓or. qd̓ ita ait. Nā gl̓a nr̄a hec eſt.i. illud vn̄ gl̓amur. hec ē.ſ. teſtimoniū ꝯſcīe n..i. ꝯſcīa pura ab oī ſimulacione. non re Anibꝰ mordens nos. ſꝫ. teſtificans qd̓ ꝯuerſati ſumus in hoc uiūdo. vbi tot mala ſūt in ſimplicitate. ſ. non aliud in corde ⁊ aliud in ore hn̄tes ⁊. in ſinceritate.i. ſincerā veritatē d̓ deo n̄ eciā legis obſeruancias p̄dicantes que ſinceritas ⁊ ſim plicitas eſt: dei. quia a deo ē. hec eſt gl̓a ꝯſcīe Idem quā dixᵗ ſ. ſimplicitas ⁊ ſinceritas Sicut em̄ Augꝰ impijs ē magna pena ꝯſcīa. ita pijs ē gaudiū n̄ quaſi inde ſuꝑbe gl̓antibus. ſꝫ totū deo dantibus. jō recte nō ait gl̓a nr̄a ē teſti. aliene ma licie l̓ minoris gr̄eſꝫ ꝯſcīe nr̄e. que qꝛ occulta eſt n̄ eſt ſubiecta alieno iudicio ⁊ iō nullꝰ p̄ſu mat ꝯtra eam l̓ ꝓferre l̓ cogitare ſentenciam Sic inqͣꝫ ꝯuerſati ſumus ⁊ hͦ fecimus. n̄ in ſa piencia carnali. que eſt voluptates dilige̓. labores uitare. l̓ ẜm naturas reꝝ ⁊ n̄ ꝯtra p̄di care. vt p̄ſeudo faciebant. quoꝝ fucatā p̄dica Anbꝰ cionē arguit iuixͣ hūanū ſenſū aptatā. Nō ita inqͣꝫ ꝯu̓ſati ſumus. ſꝫ ī dei gr̄a.i. ẜm qd̓ ſpc̄ gr̄a tis mͥ indicauit. habudancius aūt. q. ꝯuerſati