Incipit tabula tercij libri. Vare filius carnem aſſump­ſit. non pater vel ſpūſſanctꝰ Vtrum pater uel ſpūſſanctꝰ potuit incarnari. An filiꝰ qui tm̄ carnem accepit aliquid fecerit qd̓ pater uel ſpūſſanctus. Quare totam humanam naturā acce­pit. et quid noīe nature intelligitur. De ymone verbi carnis mediāte aīa. ſimul aſſumpſit animā et carnē v̓bū nec caro priꝰ ē ꝯcepta ꝙͣ aſſumpta. De carne aſſumpta qualis an̄ fuerit. nullꝰ ē ſine pct̄o hic excepta v̓gine Quare criſtus non fuit decimatus in abraham ſicut leui. Quare caro xp̄i non dicta eſt peccat̉x. ſed ſimilis. Quare ſpūiſancto tribuat̉ incarnatio. cum ſit opus trinitatis Quare dicatur xp̄c conceptus et natuſ de ſpirituſancto. Quare apoſtolus dicit xp̄m factuꝫ quē nos fatemur natum Si ꝑſona vel natura aſſumpſit. et ſi na­tura dei ſit incarnata. An in diuina nat̉a d̓beat dici caro fc̄ta Quare accepit perſonā hoīs cum aſ ſumpſerit hominē quod quidā probare nituntur De intelligentia harum locutōnum. de uus eſt homo. deus factus eſt homo ⁊cͣ. tres ſententias ponit. Prima eſt eorū qui dicūt incarnatōneꝫ hominē quendam ex anima et carne ſtitutum. et illum hominem eſſe factum deum. et deum illum hominem. et auto ritates quibus ita aſſerunt ponit. Secunda eſt eorum qui dicunt homīeꝫ illum ex tribus ſubſtantijs. vel ex dua­bus naturis conſtare. et hunc fatentur vnam eſſe ꝑſonam ante īcarnatōnē ſim plicem tantum. ſed in incarnatōne com­poſitam. et autoritates quibus ſe mu munt proponit. Tercia eſt eorum qui non ſolum perſo­nam ex naturis compoſitā negāt/ ſꝫ etiā aliquem hominem. vel aliquam ſubām. igitur ex animā et carne compoſitā dif­fitentur. et ſic duo illa.ſ. carnem et am­mam verbo vnita dicunt. vt non ex illis aliqua ſubſtantia vel perſona compone retur. ſed illis duobus velut indumen­to deus veſtiretur vt mortalibꝰ oculis appareret qui ratōnem incarnatōnis ſe cundū habitum accipiunt Deinde autoritates inducit quibus hec ſententia roboratur Quattuor ſpēs hītꝰ diſtinguuntur. Deinde que ſingulis ſententijs aduerſa ri videntur/ ponit Ex quo ſenſu d̓r xp̄c p̄deſtinatus. non debet dici homo dominicus An diuina natura dici debeat nata de virgine. De gemina natiuitate xp̄i qͥbꝰ natus ē. De adoratōe exhibenda hūanitati xp̄i. An xp̄c ſcd̓m homo ſit adoptiuꝰ filiꝰ An ꝑſona vel natura p̄deſtinata ſit. Vtꝝ xp̄c ſit creatura vel factus. De perfidia et pena arrij. An homo ille ſemper fuerit. An deus alium ſumere potuerit vel ali­unde ꝙͣ de genere ade Si homo ille potuerit peccare. vel non eſſe deus. Si deus potuerit aſſumere hominem in ſexū muliebri. De ſapientia gratia xp̄i hominis. an­eis proficere potuerit. Si anima criſti habuit ſapientiam pareꝫ cum deo. ſi omnia ſcit que deus Quare deus non dedit illi anime poten tiam omnium. vt ſcientiam. De hoīs defectibꝰ quos aſſumpſit xp̄c. De ꝓpaſſione et paſſione timoris vel tri­ſticie. De quibuſdam capitulis hylarij obſcu ris. quibꝰ a carne criſti dolores paſſio nis ſubmoueri videntur. De triſticia criſti eius cauſa. ẜm eude An in criſto fuerit neceſſitas patiēdi et moriendi. que eſt defectus generalis