Queſtio. LXX. tutes aūt nō ſunt actꝰ: ſꝫ habitꝰ: vt ſupra dcm̄ eſt. ergo fru ctus nō ſunt actꝰ. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dr̄ Matth̓. 12. Ex fructu arbor cognoſcit̉.i. ex operibꝰ ſuis hō: vt ibi exponit̉ a ſanctis. ergo ipſi actꝰ humani dn̄r fructus. ¶ Rn̄º dd̓ꝫ ꝙ no men fructus a corporalibꝰ ad ſpūalia eſt trāſlatū. Dr̄ aūt ī corporalibꝰ fructꝰ qd̓ ex plāta ꝓducit̉ cuꝫ ad ꝑfectionem ꝑuenerit. ⁊ quādā in ſe ſuauitatem hꝫ. Qui ꝗdē fructꝰ ad duo ꝯparari pōt.ſ. ad arborē ꝓducētē ip̄m: ⁊ ad hoīem ꝗ fructū ex arbore adipiſcit̉. ẜm hoc igr̄ nomē fructus in rebus ſpūalibꝰ dupl̓r accipere poſſumꝰ. Uno mō vt dicat fructus hominis qͣſi arboris id qd̓ ab eo ꝓducit̉. Alio mō vt dicat̉ fructus homīs id qd̓ hō adipiſcit̉: nō aūt oē id qd̓ adipiſcit̉ homo hꝫ rōnem fructus. ſꝫ id qd̓ eſt vltimuꝫ delectationē hn̄s: hꝫ.n. homo agrū ⁊ arborem qui fructꝰ non dn̄r: ſꝫ ſolū id qd̓ eſt vltimum: qd̓.ſ. ex agro ⁊ arbore homo intendit hr̄e: ⁊ ẜm hoc fructꝰ hominis dr̄ vltimus homini finis quo dꝫ frui. Si auteꝫ dicat̉ fructus hominis id qd̓ ex homine ꝓducit̉: ſic ipſi actus humani fructꝰ dn̄r operatio.n. eſt actus ſecundus operantis. ⁊ delectatiōem habꝫ ſi ſit conueniens operanti. Si igit̉ operatio hominis ꝓcedat ab homine ẜm facultatem ſue rōnis ſic dr̄ eſſe fru ctus rōnis. ſi vero ꝓcedat ab homine ẜm altiorem virtutem que eſt virtꝰ ſpūs ſcī: ſic dr̄ eſſe operatio hominis fructus ſpūs ſcī quaſi cuiuſdam diuini ſeminis. Dr̄. n. 1. Io. 3 Omnis qui natus eſt ex deo pctm̄ non fac̓. quoniā ſemen ipſius in eo manet. ¶ Ad pͥmum ergo dd̓m: ꝙ cū fructꝰ habeat quodammodo rationem vltimi ⁊ finis: nihil ꝓhi bet alicuiꝰ fructꝰ eſſe aliū fructuꝫ: ſic̄ finis ad finē ordinat̉. opera igit̉ noſtra īꝗantū ſunt effectꝰ ꝗdaꝫ ſpūs ſcī in nobis oꝑantis: hn̄t rōnem fructꝰ: ſꝫ īquātū ordinant̉ ad finē vite eterne ſic magis hn̄t rōnē floꝝ: vn̄ dr̄ Eccleſia. 24. Flores mei fructꝰ honoris ⁊ hōeſtatis. ¶ Ad ſcd̓m dd̓ꝫ ꝙ cū divoluntas in aliquo ꝑꝑ ſe delectari pōt ītelligi dupl̓r. Uno mō ẜꝫ ꝙ lyꝑꝑ dic̄ cām finalē: ⁊ ſic ꝑꝑ ſe nō delectat̉ aliꝗ niſi in vltimo fine. alio mō ẜm ꝙ deſignat cām formalē: ⁊ ſic ꝑꝑ ſe aliꝗs pōt delectari in oī eo qd̓ delectabile eſt ẜm ſuā formā: ſic̄ pꝫ ꝙ īfirmꝰ delectat̉ ī ſanitate ꝑꝑ ſe ſic̄ ī finein medicina aūt ſuaui non ſic̄ in fine: ſꝫ ſic̄ in hn̄te ſaporem delectabilē: ī medicina aūt auſtera nullo mō ꝑꝑ ſe: ſꝫ ſoluꝫ ꝑꝑ aliud. Sic igit̉ dd̓m ē ꝙ ī deo delectari dꝫ hō ꝑꝑ ſe ſic̄ ꝑꝑ vltimū finē: ī actibꝰ āt virtuoſis nō ſic̄ ꝑꝑ finē ſꝫ ꝑꝑ honeſtatē quā ꝯtinet delectabile in virtuoſis: vn̄ ambroſius dic̄ ꝙ oꝑa v̓tutū dn̄r fructꝰ: qꝛ ſuos poſſeſſores ſācta ⁊ ſin cera delectatiōe reficiūt. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ noīa virtutuꝫ ſumunt̉ qn̄qꝫ ꝓ actibꝰ eaꝝ: ſic̄ Aug. dic̄ ꝙ fides eſt credere qd̓ nō vides: ⁊ charitas eſt motꝰ aī ad diligenduꝫ deū ⁊ proximum: ⁊ hoc modo ſumuntur noīa virtutuꝫ ī enu meratione fructuum. Ad ſecundū ſic ꝓcedit̉. Ur̄ ꝙ fructus a bea titudinibꝰ nō differāt. beatitudines.n. attribuunt̉ donis: vt ſupra dcm̄ eſt: ſꝫ dona ꝑficiūt hoīem ẜm ꝙ mouet̉ a ſpū ſcō. ergo btītudines ipſe ſunt fructꝰ ſpūs ſcī. ¶ Pͣ. Sic̄ ſe hꝫ fructus vite eterne ad bea titudinē futurā q̄ ē rei: ita ſe hn̄t fructꝰ pn̄tis vite ad btītudi nē pn̄tis vite: que ſunt ſpei: ſꝫ fructꝰ vite eterne ē ipſa beati tudo futura. ergo fructꝰ vite pn̄tis ſunt ipſe beatitudines. ¶ Pͣ. De rōne fructus eſt ꝙ ſit ꝗddā vltimū: ⁊ delectabi le. ſꝫ hoc ꝑtinet ad rōnem bitudinis. vt ſupra dcm̄ eſt. ereadē rō eſt fructꝰ ⁊ beatitudinis. ergo nō debēt adinuiceꝫ diſtingui. ¶ Sꝫ ꝯͣ. quoꝝ ſpēs ſunt diuerſe ipſa quoqꝫ ſūt diuerſa: ſꝫ ī diuerſas partes diuidunt̉ ⁊ fructus ⁊ beatitudines. vt pꝫ ꝑ numerationē vtrorunqꝫ. ergo fructus differūt a beatitudinibꝰ. ¶ Rn̄º dd̓m ꝙ plus reqͥrit̉ ad rōneꝫ btītudinis qͣꝫ ad rōnē fructus: nā ad rōnē fructꝰ ſufficit ꝙ ſit aliꝗd hn̄s rōnē vltimi ⁊ delectabilis: ſꝫ ad rōnem btītu dinis vlteriꝰ reꝗrit̉ ꝙ ſit aliꝗd ꝑfectū ⁊ excellens. vn̄ oēs btītudines pn̄t dici fructꝰ: ſꝫ nō ꝯuertit̉. ſunt.n. fructꝰ que cūqꝫ virtuoſa oꝑa ī ꝗbꝰ hō delectat̉: ſꝫ beatitudīes dn̄r ſo lū ꝑfecta: oꝑa q̄ ēt rōne ſue ꝑfectōis magis attribuūt̉ dōis qͣꝫ v̓tutibꝰ: vt ſupra dcm̄ eſt. ¶ Ad primū ergo dd̓m: ꝙ rō illa ꝓbat ꝙ btītudines ſint fructꝰ: nō aūt ꝙ oēs fructus btītudinis ſint. ¶ Ad ſcd̓ꝫ dd̓ꝫ ꝙ fructꝰ vite eterne ē ſim pliciter vltimus ⁊ perfectus. ⁊ ideo in nullo diſtinguuntur a beatitudine eterna futura: fructus aūt p̄ſentis vite nō ſūt ſimpl̓r vltimi ⁊ ꝓfecti. ⁊ iō nō oēs fructus ſunt btītudines ¶ Ad tertium dd̓ꝫ ꝙ aliꝗd amplius ē de rōne heatitudinis qͣꝫ de rōne fructus: vt dcm̄ eſt. Ad tertiū ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ apl̓us īconueniēter enumeret ad Gal̓. 5. duode cim fructꝰ. alibi.n. diē eē tm̄ vnū fructū preſentis vite: ẜm illud Ro. 6. Habetis fructum veſtꝝ in ſanctificatione. Et Eſa. 27. di. Hic ē oīs fructꝰ: vt auferat̉ pctm̄. nō ergo po nēdi ſunt duodecim fructꝰ. ¶ Pͣ. Fructꝰ ē ꝗ ex ſpūali ſemi ne exorit̉: vt dcm̄ eſt: ſꝫ dn̄s Matth̓. 13. ponit triplicē terre bone fractū ex ſpūali ſemine ꝓueniētē.ſ. centeſimū ſexageſimū: ⁊ trigeſimū. ergo nō ſunt ponēdi duodecī fructus. ¶ Pͣ. Fructꝰ hꝫ in ſui rōne ꝙ ſit vltimū ⁊ delectabile: ſed rō iſta nō inuenit̉ in oībꝰ fructibꝰ ab apl̓o enumeratis: patiētia.n. ⁊ lōganimitas vident̉ ī rebꝰ ꝯtriſtātibus eē: fides āt nō hꝫ rē vltimi: ſꝫ magis rōnem pͥmi fundamēti. ſuperflue igr̄ hmōi fructus enumerant̉. ¶ Sꝫ ꝯͣ vr̄ ꝙ inſufficiē ter ⁊ diminutiue enumerant̉: dcm̄ eſt.n. ꝙ oēs beatitudines fructus dici poſſunt: ſꝫ non oēs hic enumerant̉. nihil .n. hic ponit̉ ad actū ſapīe ꝑtinēs: ⁊ multaꝝ aliaꝝ virtutū. ergo vr̄ ꝙ īſufficiēter enumerent̉ fructꝰ. ¶ Rn̄º dd̓ꝫ: ꝙ numerus duodeciꝫ fructuū ab apl̓o enumeratoꝝ ꝯueniēs eſt. ⁊ pn̄t ſignari ꝑ duodeciꝫ fructus de ꝗbus dr̄ apoc̄. vltimo. Ex vtraqꝫ parte fluminis lignū vite afferens fructꝰ duodecim. Quia v̓o fructus dr̄ qd̓ ex aliquo pͥncipio ꝓcedit: ſic̄ vel ſemine vel radice attēdēda ē diſtinctio hoꝝ fructuū ẜm diuerſuꝫ ꝓceſſuꝫ ſpūs ſcī in nobis: ꝗ ꝗdē ꝓceſſus attēdit̉ ẜm hoc vt ī pͥmo mens hoīs in ſeipſa ordinet̉: ſecūdo v̓o ordinet̉ ad ea q̄ ſunt iuxta: tertio v̓o ad ea q̄ ſunt infra. Tūc aūt bn̄ mens hoīs diſponit̉ in ſeipſa: qn̄ mens hoīs bn̄ ſe hꝫ in bonis ⁊ in malis. pͥma āt diſpō mētis humane ad bonū eſt ꝑ amorem: ꝗ eſt pͥma affectio: ⁊ oīum affectionū radix: vt ſupra dcm̄ eſt. ⁊ ideo īter fructus ſpūs pͥmo ponit̉ charitas: in qua ſpecial̓r ſpūs ſcūs dat̉ ſic̄ in ꝓpria ſimilitudine: cū ⁊ ipſe ſit amor. Unde dr̄ Ro. 5. Cha ritas dei diffuſa eſt in cordibus nr̄is per ſpūꝫ ſcm̄ ꝗ datus eſt nobis. Ad amorem aūt charitatis ex neceſſitate ſeꝗtur gaudiū. oīs.n. amās gaudet ex coniunctione amati: charitas aūt ſemꝑ hꝫ p̄ſentem deū queꝫ amat: ẜm illud.i. Io. 4. Qui manet in charitate in deo manet ⁊ deus in eo. Un̄ ſequella charitatis eſt gaudiuꝫ: ꝑſectio aūt gaudij ē pax qͣꝫ tum ad duo. Primo ꝗdem qͣꝫtum ad ꝗete ab exterioribꝰ ꝯturbantibus. nō.n. pōt ꝑfecte gaudere de bono amato ꝗ in eius fruitione ab alijs ꝑturbat̉. Et iteꝝ. Qui ꝑfecte cor hꝫ ī vno pacatū a nullo alio moleſtari pōt: cū alia quaſi nihil reputet: vn̄ dr̄ in pſal̓. Pax multa diligētibus nomē tuuꝫ: ⁊ nō eſt illis ſcandalū. qꝛ.ſ. ab exterioribus nō ꝑturbant̉: quin deo fruant̉. Scd̓o qͣꝫtum ad ſedationē deſiderij fluctuātis. nō.n. ꝑfecte gaudet de aliquo cui non ſufficit id de quo gaudet. hec aūt duo īportat pax.ſ. vt neqꝫ ab ex terioribus ꝑturbemur: ⁊ vt deſideria noſtra conquieſcāt ī vno: vn̄ poſt charitatē ⁊ gaudiū tertio ponit̉ pax. In ma lis āt bn̄ ſe hꝫ mens qͣꝫtum ad duo. Primo ꝗdem vt non ꝑturbet̉ mens ꝑ iminentiā maloꝝ qd̓ ꝑtinet ad patientiā. Scd̓o vt non ꝑturbet̉ in dilatione bonoꝝ: qd̓ pertinet ad longanimitatē. nam carere bono hꝫ rōnem mali: vt dr̄ in. 5. ethi. ad id aūt qd̓ eſt iuxta hoīem.ſ. ꝓximum bn̄ diſponit̉ mens hoīs: pͥmo ꝗdem qͣꝫtum ad voluntatē bn̄ facien di: ⁊ ad hoc ꝑtinet bonitas. ſecundo qͣꝫtum ad bn̄ficientie executionē: ⁊ ad hoc pertinet benignitas: dn̄r.n. benigni quos bonꝰ ignis amoris feruere facit ad bn̄faciēdū proximis. Tertio qͣꝫtū ad hoc ꝙ equanimiter tollerentur mala ab eis illata. ⁊ ad hoc pertinet manſuetudo q̄ cohibet iras. Quarto qͣꝫtum ad hoc ꝙ non ſolū ꝑ irā ꝓximis nō noceamus: ſꝫ ēt neqꝫ ꝑ fraudem vel ꝑ dolū: ⁊ ad hoc ꝑtinet fides ſi ꝓ fidelitate ſumat̉. ſꝫ ſi ſumat̉ ꝓ fide qua credi tur ī deū: ſic per hanc ordinat̉ hō ad id qd̓ ē ſupra ſe: vt.ſ. hō ītellectū ſuū deo ſubijciat. ⁊ ꝑ ꝯn̄s oīa q̄ ipſius ſunt: ſed ad id qd̓ īfra eſt bn̄ diſponit̉ hō. pͥmo ꝗdem qͣꝫtum ad ex teriores actiones ꝑ moleſtiā: que in oībus dictis: factis: ⁊
