Queſtio C. 163 predicamentoruꝫ. Prius ſunt extirpāda uitia qͣꝫ īſerantur v̓tutes. ergo īter p̄cepta ꝑtinētia ad ꝓximū pͥmo ponenda fuerūt p̄cepta negatiuaqꝫ affirmatiua. terea. Prece­pta legis datur de actibꝰ hoīuꝫ: ſꝫ pͥor ē actꝰ cordis qͣꝫ oris. uel exterioris oꝑis. ergo īcōueniēti ordine p̄cepta de con cupiſcēdo ꝑtinēt ad cor ultimo ponūtur. Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ Apl̓us dicit Ro. 13. Que a deo ſūt: ordinata ſūt. ſꝫ p̄cepta decalogi ſūt īmediate data a deo: ut dictū ē ergo cōueniētē ordinē hn̄t. Rn̄º. dd̓ꝫ ſicut dictuꝫ ē: p̄cepta decalogi­ordināt̉ de his ſtatiꝫ ī ꝓmptu mēs hoīs ſuſcipit. Mani­feſtū ē āt tāto aliꝗd magis a rōne ſuſcipit̉ qͣꝫto ꝯͣriuꝫ eſt grauiꝰ: magis repugnās rōni. Manifeſtū ē āt rō­nis ordo a fine īcipiat: maxīe ē ꝯͣ rōnē ut inordinate ha­beat ſe circa finē. Finis aūt hūane uite ſocietatis ē deꝰ. et pͥmo oportuit p̄cepta decalogi hoīeꝫ ordinare ad deū eiꝰ ꝯͣriū ſit grauiſſimū: ſicut ēt ī exercitu ordinat̉ ad du ſicut ad fine: primū ē miles ſubdat̉ duci: huiꝰ cōtra­riū ē grauiſſimū. Secūdū uero eſt ut alijs ordinet̉. Inter ipſa aūt ordinamur in deū: primū occurrit fideli ter ei ſubdat̉ nullā participationē inimicis hn̄s. Scd̓m āt eſt ei reuerentiā exhibeat. Tertiū āt ē ēt famulatuꝫ īpendat: maiuſqꝫ peccatū ē etiā ī exercitu ſi miles īfideliter agēs hoſte pactū habeat: qͣꝫ ſi aliquā irreuerētiaꝫ facia­duci: hoc ē etiā grauiꝰ qͣꝫ ſi ī aliquo obſeꝗo ducis deficiēs īueniat̉. In p̄ceptis āt ordinātibꝰ ad ꝓximū manifeſtuꝫ eſt magis repugnat rōni: grauiꝰ pctm̄ ē: ſi reſeruet ordinē debituꝫ ad ꝑſonas ꝗbꝰ ē magis debitor: īter p̄­cepta ordinantia ad ꝓximum pͥmo ponitur preceptuꝫ ꝑti­nēs ad parētes. Inter alia vero p̄cepta ēt apparet ordo ẜꝫ ordinē grauitatis peccatorū. Grauius ē.n. magis rōni re­pugnans peccare oꝑe qͣꝫ ore: ore qͣꝫ corde: īter peccata operis grauius ē homicidium qd̓ tollitur vita hominis iam exiſtētis: qͣꝫ adulteriū qd̓ impeditur certitudo ꝓlis naſciture: adulterium grauius ē qͣꝫ furtum: qd̓ ꝑtinet ad bona exteriora. Ad pͥmū ergo dd̓m qͣꝫuis ẜm uiam ſenſus ꝓximus ſit magis notus qͣꝫ deus: tn̄ dilectio dei eſt ratio dilectionis ꝓximi: vt infra patebit: p̄cepta ordinā tia ad deum fuerunt preordinanda. Ad 2ᵐ dd̓m: ſi­cut deus eſt vniuerſale pͥncipium eēndi omnibus: ita pr̄ eſt principium quoddam eſſendi filio: ideo conuenienter poſt precepta pertinentia ad deum ponitur preceptuꝫ ꝑti­nēs ad parētes. Ratio autem ꝓcedit quādo affirmatiua et negatiua ꝑtinēt ad idē genꝰ oꝑis: qͣꝫuis ēt ī hoc non hēat omnimodā efficaciā: ſi enī in executione operis prius ex tirpanda ſunt vitia qͣꝫ inſerende virtutes: ẜꝫ illud pſal. De clina a malo fac bonū. Eſaie prīo. Quieſcite agere ꝑ­uerſe diſcite bene facere. tamen in cognitione prior eſt vir­tus qͣꝫ pctm̄: qꝛ per rectū cognoſcitur obliquū: ut dicit̉ ī pͥ­mo de anima: per legem autem cognitio peccati habetur: vt Roma. 5. dicitur: ẜm hoc p̄ceptū affirmatiuū debuiſ ſet primo poni. Sed eſt iſta ratio ordinis: ſed que ſu­pra poſita eſt: quia in preceptis pertinentibus ad deuꝫ que ſunt prime tabule: vltimo ponitur preceptuꝫ affirmatiuū: quia eius tranſgreſſio minorem reatum inducit. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ: peccatum cordis ſi ſit prius in executione: tamen eius prohibitio poſterius cadit in ratione. Ad ſeptimuꝫ ſic ꝓceditur. Ur̄ precepta decalogi īcōuenienter tradan tur. Precepta enim affirmatiua ordinant ad actus v̓tutū: precepta autē negatiua abſtrahunt ab actibus vitioruꝫ: ſed circa qͣꝫ libet materiam opponuntur ſibi virtutes uitia. ergo in qualibet materia de qua ordinat preceptum deca­logi: debuit poni preceptum affirmatiuum negatiuuꝫ in cōueniēter igitur ponunt̉ qͥdā affirmatiua: quedā negat. ua. Pͣterea. Iſidorus dicit oīs lex ratione ꝯſtat. ſed omnia precepta decalogi pertinēt ad legem diuinam. ergo ī omnibus debuit aſſignari: ſolū ī pͥmo ī tertio p̄ce­pto. Pͣterea. Per obſeruātiā preceptorū meret̉ aliꝗs premia a deo. ſed diuine promiſſiones ſunt de premijs p̄­ceptoruꝫ. ergo promiſſio debuit poni in omnibus p̄ceptis. ſolū ī pͥmo qͣrio. Pͣterea. Lex uetꝰ dr̄ lex timo­ris: inqͣꝫtū cōminatiōes penaꝝ īducebat ad obſeruatōes preceptorum: ſed omnia precepta decalogi pertinent ad le­gem ueterem. ergo in omnibus debuit poni cōminatio pe ne: non ſolum in primo ſecūdo. Pterea. Omnia p̄­cepta dei ſunt in memoria retinēda. dicitur.n. ꝓuer. 3. De ſcribe ea in tabulis cordis tui. īcōuenienter ergo in ſolo ter tio precepto ſit mentio de memoria: ita uidētur prece­ptā decalogi inconuenienter tradita eſſe. Sed contra eſt qd̓ dicitur Sapientie..11. deus omnia fecit in numero­pondere: menſura. multo magis. ergo in preceptis ſue legis congruum moduꝫ tradendi ſeruauit. Rn̄º. dd̓ꝫ: in preceptis diuine legis maxima ſapiētia cōtinetur. vn̄ dicitur Deutero.. hec eſt veſtra ſapientia intellectꝰ co ram populis. Sapientis autem eſt omnia debito modo ordine diſponere. ideo manifeſtum eſſe debet prece­pta legis conuenienti modo ſunt tradita. Ad pͥmū ergo dd̓m ſemper ad affirmationem ſequitur negatio op­poſiti: non autem ſemper ad negationem vnius oppoſiti ſequitur affirmatio alterius. ſequitur enim ſi eſt albuꝫ: eſt nigrum. non tamen ſequitur: ſi non eſt nigrum: ergo ē album: quia ad plura ſe extendit negatio qͣꝫ affirmatio. et inde eſt etiam non eſſet faciendum iniuriam quod perti net ad precepta negatiua: ad plures perſonas ſe extendit ẜm primum dictamen rationis: qͣꝫ eſſe debitum vt alteri obſequium uel beneficium impendatur. Ineſt autē prīo dictamen rationis homo debitor eſt beneficij uel obſe­quij exhibendis illis a quibus beneficia accepit ſi nondum repreſentauit. Duo ſunt autem quorum beneficijs ſufficiē ter nullus recompenſare poteſt.ſ. deus pater: vt dicitur in. 8. ethicorū. ideo ſola duo precepta affirmatiua ponū­tur: vnū de honoratione parentum: aliud de celebratione ſabbati ī cōmemorationeꝫ diuini beneficij. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ: illa precepta que ſunt pure moralia habent manifeſtam rationem. vnde non oportuit in eis aliqua ratio addere tur. ſed quibuſdam preceptis additur cerimoniale: vl̓ de­terminatiuum p̄cepti moralis cōis: ſicut in primo p̄cepto. Non facies ſculptile. ī tertio precepto determinatur di­es ſabbati. ideo vtrobiqꝫ oportuit rationem aſſignari. Ad tertiuꝫ dicendum: homines vt plurimuꝫ actus ſuos ad aliquam utilitateꝫ ordinant. ideo in illis prece­ptis neceſſe fuit ꝓmiſſionē p̄mij apponere: ex quibus uide bat̉ nulla utilitas ſeq: uel aliqua vtilitas īpediri: qꝛ vero pa rētes ſūt iaꝫ in recedēdo ab eis non expectat̉ vtilitas. precepto de honore parentū additur ꝓmiſſio. Similiter ēt in precepto de prohibitione idolatrie: quia per hoc videba tur impediri apparens vtilitas quam homines credūt ſe poſſe conſequi per pactū cum demonibꝰ initū. Ad qua­tum dicendum: pene precipue neceſſarie ſunt contra il­los ſunt ꝓni ad malū: ut dicit̉ ī. 10. ethicoꝝ. illis ſolis preceptis legis addit̉ cōminatio penaꝝ in quibꝰ erat pron­tas ad malū: erāt aūt hoīes proni ad idolatriā ꝑꝑ generalē conſuetudinē gentium. Et ſimiliter ſunt etiam hoīes ꝓn ad ꝑiurium propter frequētiā iuramēti. pͥmis duobꝰ preceptis adiungitur cōminatio. Ad quintū dicendum: preceptum de ſabbato ponitur ut cōmemoratiuuꝫ be­ne ficij preteriti. ideo ſpāliter in eo ſit mentio de memo ria vel quia preceptum de ſabbato habet determinationē adiunctam que eſt de lege nature. ideo hoc preceptū ſpeciali admonitione indiguit. Ad octauū ſic procedit̉. Uidet̉ p̄cepta de­calogi ſint diſpēſabilia. Pcepta.n. decalogi ſunt de iure naͣli. ſꝫ ius naͣle in aliꝗbꝰ deficit mu­tabile ē ſicut na hūana: ut ph̓s dicit ī. 5. ethicoꝝ. defectꝰ āt legis ī aliꝗbꝰ particularibꝰ caſibꝰ ē diſpēſandi: ut ſupra dictū ē. ergo ī p̄ceptis decalogi p̄t fieri diſpēſatio. te­rea. Sicut ſe hꝫ homo ad legē humanā: ita ſe hꝫ ad legem datam diuinitus. ſꝫ homo pōt diſpēſare in p̄ceptis legis homo ſtatuit. ergo precepta decalogi ſint iſtituta a deo: uidetur deus ī eis poſſit diſpēſare. ſꝫ p̄lati uice dei fungū tur in terris. Dicit.n. Apoſtolus. 2. ad Cor. 2. ego ſi ꝗd donaui ꝑꝑ uos donaui ī ꝑſona xp̄i. ergo ēt p̄lati pn̄t ī p̄ceptis decalogi diſpenſare.. Inter precepta decalo­gi cōtinetur ꝓhibitio homicidij. ſed in iſto precepto uidet̉