Queſtio. CIX. eo qd̓ eſt ẜꝫ naꝫ. qd̓ vitare poterat in ſtatu naͣe ītegre. tn̄ hoc poterat ſine auxilio dei ī bono ꝯſeruātis: ſb̓tra cto ēt ipſa na in nihilū decideret. In ſtatu āt naͣe corrupte indiget gr̄a hītuali ſanāte nam ad oīno a pctō abſtineat. ꝗdē ſanatio pͥmo ſit in pn̄ti vita ẜꝫ mētē appe­titu carnali nōdū totaliter reꝑato. vn̄ apl̓s ad Ro. 7. ī ꝑſo­na hoīs reꝑati dicit. Ego ip̄e mēte ſeruio legi dei: carne ā­legi pctī. In ꝗdē ſtatu pōt abſtinere ab pctō mor­tali qd̓ in rōne ꝯſiſtit: ut ſupra hibitū ē. aūt pōt abſti­nere ab pctō veniali ꝑꝑ corruptionem īferioris appetit ſenſualitatis cuiꝰ motꝰ ſingulos ꝗdē reprime pōt: ex hoc hn̄t rōnē pctī uolūtarij: aūt oēs: qꝛ uni reſiſtē nitit̉ fortaſſis aliꝰ inſurgit: ēt qꝛ ſemꝑ pōt eſſe ꝑui gil ad hmōi motꝰ vitādos: ut ſupra dictū eſt. Sil̓r ēt an̄qͣꝫ hoīs in ē pctm̄ mortale: reparet̉ gr̄aꝫ iuſtificātē: pōt ſingula pctā mortalia uitare: ẜm aliqd̓ tp̄s: qꝛ ē neceſ ſe ꝯtinuo peccet ī actu. ſꝫ diu maneat abſqꝫ pctō mor tali pōt. vn̄ Grego. dic̄ ſuꝑ Ezech̓. pctm̄ quod mox pnīaꝫ delet̉ ſuo pōdē ad alid̓ trahit. Et huiꝰ rō­eſt: qꝛ ſic̄ rōni ſubdi dꝫ īferior appetitꝰ: ita ēt ſb̓di debe­deo: ī ip̄o ꝯſtituere finē ſue volūtatis. Per finē aūt oꝫ regulent̉ oēs actꝰ hūani ſic̄ rōnis iudiciū regulari debēt motꝰ inferioris appetitꝰ. Sicut ergo inferiori appetitu total̓r ſubiecto rōni pōt ꝗn ꝯtingat īordinati motus in appetitū ſenſitiuo. ita ēt rōne hoīs total̓r exn̄te ſubie­cta deo: ꝯn̄s ē ut ꝯtingāt multe inordinatiōes ī ipſis actibꝰ rōnis..n. hꝫ cor ſuū firmatū ī deo ut nullo bo­ ꝯſequēdo uel malo uitādo ab eo ſeꝑari uellet: occurrūt ml̓ta ꝑꝑ ꝯn̄da uel uitāda recedit a deo ꝯtēnēdo p̄ce­pta ipſiꝰ: ita peccat mortal̓r: p̄cipue qꝛ ī repētinis homo oꝑat̉ ẜm finē p̄cōceptū ẜꝫ hītū p̄exiſtētē: ut ph̓s dicit in .3. Ethicoꝝ. qͣꝫuis ex p̄meditatiōe rōnis poſſit aliquid agere p̄ter ordinē finis p̄cōcepti p̄ter īclinationē hītꝰ. Sꝫ qꝛ pōt ſemꝑ ī tali p̄meditatiōe non pōt ꝯtingē ut diu ꝑmaneat qn̄ oꝑet̉ ẜꝫ ꝯn̄tiā uolūtatis deordinate a deo niſi cito gr̄aꝫ ad debitū ordinē reparet̉. Ad pͥᵐ dd̓ꝫ pōt uitare ſingl̓os actꝰ pctī: tn̄ oēs gr̄aꝫ: ut dictū eſt: tn̄ qꝛ ex eiꝰ defectū ē ſe ad gr̄aꝫ hn̄dā p̄para ret ꝑꝑ a pctō excuſat̉ ſine gr̄a pctm̄ uitare pōt. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ correctio utilis eſt ut ex dolore correctio­nis uolūtas regeneratiōis oriat̉. ſi tn̄ corrūpit̉ filiꝰ ē pro miſſionis. ut ſtrepitū correctiōis forīſecꝰ īſonāte aut flagel lante deꝰ in illo intrinſecꝰ occulta inſpiratiōe oꝑet̉ uelle: ut Augu. dic̄ ī li. de correctiōe gr̄a. ergo neceſſaria eſt correctio: qꝛ uolūtas hoīs requirit̉ ad hoc a pctō abſti neat. ſꝫ in correctio ē ſufficiēs ſine d̓i auxilio. unde Ecc̄­7. Conſidera oꝑa dei nemo poſſit corrigere quē ille deſ­pexerit. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ſicut Aug. dicit in ip̄onoſticon­uerbū illud ītelligit̉ de hoīe ẜꝫ ſtatū naͣe integre qn̄ nōdū erat ſeruus pctī. vn̄ poterat peccare non peccare nunc etiam quodcunqꝫ uult homo datur ei: ſed hoc bonum uelit habet ex auxilio gratie. Ad nonum ſic ꝓcedit̉. Ur̄ ille ꝯſecutꝰ eſt gr̄aꝫ ſeip̄ꝫ poſſit oꝑari bonū uitare pctm̄ abſqꝫ alio auxilio gr̄e. Unūqd̓qꝫ.n. aut fru­ſtra ē aūt īꝑfectū ſi īplet illd̓ ad qd̓ dat̉: ſꝫ gr̄a ad da­tur nob̓ ut poſſumꝰ bonū facē uitare pctm̄. ſi igr̄ gr̄aꝫ pōt uidet̉ uel gr̄a ſit fruſtra data uel ſit īꝑfecta. . Per gr̄aꝫ ip̄e ſpūs ſcūs ī nob̓ hītat: ſꝫ illd̓ i. ad Cor. 3. Neſcitis qꝛ tēplū dei eſtis ſpūs dei hītat ī nob̓. ſꝫ ſpūs ſctūs ſit oīpotēs ſufficiēs ē ut nos īducat ad bn̄ oꝑandū: ut nos a pctō cuſtodiat. gr̄aꝫ ꝯſecutꝰ p̄t utrūqꝫ p̄di­ctoꝝ abſqꝫ alio auxilio gr̄e.. ſi ꝯſecutꝰ gr̄aꝫ adhuc alio auxilio gr̄e īdiget ad recte uiuat a pctō abſtīeat: pari rōne ſi illud aliud auxiliū gr̄e ꝯſecutꝰ fuerit adhuc alio auxilio gr̄e īdigebit: ꝓcedit̉ ergo in īfinitū: qd̓ ē īcōue niens. ille ē in gr̄a īdiget alio auxilio gr̄e ad hoc bn̄ oꝑet̉ a pctō abſtineat. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Aug. dicit in li­de na gr̄a. ſic̄ oculꝰ corꝑis pleniſſime ſanꝰ niſi cādore lu­cis adiutꝰ p̄t cernē: ſic ꝑfectiſſime ēt iuſtificatꝰ niſi eterna luce iuſti diuinitꝰ adiuuet̉ recte pōt viuere ſꝫ iu­ſtificatio ſit gr̄aꝫ. ẜꝫ illd̓ Ro. 3. Iuſtificati gratis gratia ipſiꝰ. ergo ēt hn̄s gratiā īdiget alio auxillo. gr̄e ad ho recte viuat. Rn̄º dd̓ꝫ ſic̄ ſupra dctm̄ ē: ad recte viuendū dupliciter auxilio dei indiget. Uno ꝗdē qͣꝫtū ad aliqd̓ habituale donū qd̓ naͣ hūana corrupta ſanet̉ etiā ſanata eleuet̉ ad oꝑanduꝫ oꝑa meritoria vite eterne excedunt ꝓportionē nae. Alio īdiget auxilio gr̄e vt a deo moueat̉ ad agendū. Quātū igit̉ ad pͥmū auxilij mo ī gr̄a exn̄s īdiget alio auxilio gr̄e qͣſi aliqͦ alio ha­bitu infuſo. īdiget tn̄ auxilio gr̄e ẜm aliū modū: vt.ſ. a deo moueat̉ ad recte agēdū. ꝓpter duo. Prīo ꝗdē rōne gnali ꝑꝑ hoc ſicut ſupra dictū ē: nulla res creata pōt in quēcūqꝫ actū ꝓdire niſi virtute motionis diuine. Scd̓o ne ſpāli ꝓpter ꝯditionē ſtatꝰ hūane naͣe: que ꝗdē lꝫ gr̄aꝫ ſanet̉ qͣꝫtū ad mentē: remanet tn̄ in ea corruptio infectio qͣꝫtū ad carnē quā ſeruit legi pctī: vt dr̄ ad Ro. 7. Re­manet ēt q̄dā ignorantie obſcuritas in ītellectu: ẜm quā vt etiā dr̄ Ro. 8. Quid oremꝰ ſicut oꝫ neſcimꝰ. ꝓpter varios enī reꝝ euētus: qꝛ ēt noſipſos ꝑfecte cognoſcimꝰ poſſumus ad plenū ſcire ꝗd nobis expediat ẜꝫ illd̓ Sap̄. 9. Cogitatiōes mortaliū timide incerte prouidētie noſtre. Et neceſſe eſt nobis vt a deo dirigamur ꝓtegamur oīa nouit oīa pōt: ꝓpter hoc etiā renatis in filios dei per gr̄am ꝯuenit dicere. Et ne nos inducas in tētationē. fiat volūtas tua ſicut in celo in terra: cetera in or̄one dominica ꝯtinent̉ ad hoc ꝑtinentia. Ad pͥᵐ ergo dd̓m: donū habitual̓ gr̄e ad hoc dat̉ nobis vt ip̄m non indigeamꝰ vlterius diuino auxilio. Indiget.n. q̄libet crea­tura vt a deo ꝯſeruet̉ ī bono qd̓ ab eo accepit: ſi poſt acceptā gr̄aꝫ adhuc indiget diuino auxilio. pōt ꝯclu di gr̄a ſit in vanū data vl̓ ſit īꝑfecta: qꝛ ēt in ſtatu gl̓ie qn̄ gr̄a erit oīno ꝑfecta diuino auxilio īdigebit. hic autē aliqͣliter gr̄a īꝑfecta ē inqͣꝫtū hoīeꝫ total̓r ſanat: vt det eſt. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ: oꝑatio ſpūs ſctī nos mouet ꝓte­git circūſcribit̉ effectū habitualis doni qd̓ ī nob̓ cau­ſat: ſed p̄ter hūc effectū mouet ꝓtegit ſimul pr̄e filio. Ad 3ᵐ dd̓m: ratio illa concludit homo non indigeat alia habituali gratia. Ad decimū ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ bo in gr̄a ꝯſtitutꝰ non indigeat auxilio gr̄e ad ꝑſeuerandū. Perſeuerantia.n. ē aliꝗd minꝰ virtute ſic̄ cōtinētia: vt pꝫ ph̓m in. 7. Ethicoꝝ: ſed indige­alio auxilio gr̄e ad hn̄dū virtutes ex quo ē iuſtificatꝰ gra­tiā. ergo multo minꝰ indiget auxilio gr̄e ad hn̄dū ꝑſeuerā tiam.. Oēs virtutes ſil̓ infundunt̉: ſed ꝑſeuerātia po nitur q̄dā v̓tus: videt̉ ſil̓ gr̄a infuſis alijs virtuti­bus ꝑſeuerātia detur.. Sicut Apl̓s dicit ad Ro. 6. Plus reſtitutū ē hoī per donū xp̄i qͣꝫ amiſerit peccatum Ade. ſed Adā accepit vn̄ poſſet ꝑſeuerare. ergo multo ma gis nobis reſtituit̉ gr̄aꝫ xp̄i vt perſeuerare poſſimꝰ: ita indiget gr̄a ad perſeuerandū. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Aug. di cit in li. de ꝑſeuerātia. Cur ꝑſeuerātia poſcit̉ a deo ſi da­tur a deo. an iſta irriſoria petitio ē id ab eo petit̉ quod ſcit̉ ip̄m dare: ſed ip̄o dāte in hoīs ptāte: ſed ꝑſe terantia petit̉ etiā ab illis ſunt gr̄am ſanctificati: qd̓ in­telligitur dicimꝰ. Sanctificet̉ nomē tuū. vt ibidē Aug cōfirmat v̓ba Cypriani. ergo etiā in gr̄a cōſtitutꝰ indi­get vt ei ꝑſeuerantia a deo det̉. Rn̄º dd̓m ꝑſeuerā tia tripl̓r dicitur. Quādoqꝫ enī ſignificat habitū mentis quē firmiter ſtat ne remoueat̉ ab eo qd̓ eſt ẜm v̓tuteꝫ per triſtitias irruētes: vt ſic ſe habeat ꝑſeuerantia ad triſti­tias: ſicut ꝯtinētia ad ꝯcupiſcētias delectationes: vt ph̓us dicit in. 7. Ethi. Alio pōt dici ꝑſeuerātia habitus ꝗdaꝫ ẜm quē habet ꝓpoſitu perſeuerādi in bono vſqꝫ ī fine: vtroqꝫ iſtoꝝ modoꝝ perſeuerantia ſil̓ gratia infundi­tur: ſicut continentia cetere virtutes. Alio modo dicitur perſeuerantia continuo quedā boni vſqꝫ ad finē vite: ad talem perſeuerātiā habēdā homo in gratia cōſtitutus non ꝗdē īdiget aliqͣ alia habituali gratia. ſed diuino auxilio ip̄m digerēte ꝓtegēte ꝯͣ tētationū impulſus: ſicut ex precede­ti queſtione apparet. Et poſtqꝫ aliꝗs eſt iuſtificatus per gratiā neceſſe hꝫ a deo petere predictū ꝑſeuerātie donuꝫ: vt.ſ. cuſtodiat̉ a malo vſqꝫ ad finē vite: multis.ij. dat̉ gra­