Qō XXVI. De ordine charitatis 32 ẜm comparationē ad deuꝫ: vt ſcilicet ei qui eſt deo propin quior maius bonuꝫ ex charitate velimus: quia licet bonū quod omnibus vult charitas: ſcilicet beatitudo eterna ſit vnū ẜm ſe: hꝫ tn̄ diuerſos gradus ẜm diuerſas beatitudi nis participationes. ⁊ hoc ad charitatē ꝑtinet vt velit iuſtitiam dei ſeruari ẜm quā meliores ꝑfectius beatitudinem participāt. ⁊ hoc ꝑtinet ad ſpēm dilectionis. ſunt enī diuer ſe dilectionis ſpēs ſcd̓m diuerſa bona q̄ optamus his quos diligimus. ſed intēſio dilectionis eſt attēdēda ꝑ cōparatio nem ad ipſuꝫ hoīem qui diligit. ⁊ ẜm hoc illos qui ſunt ſibi ꝓpinquiores intēſiori affectu diligit hō ad illud bonuꝫ ad quod oēs diligit qͣꝫ meliores ad maius bonū. Eſt etiā ⁊ ibi alia differētia attēdēda. nā aliqui ꝓximi ſunt ꝓpinqui nobis ẜm naͣlē originē a qua diſcedere nō poſſunt: qꝛ ẜm eaꝫ ſunt id qd̓ ſunt. ſed bonitas v̓tutis ẜm quā aliqui appropin quāt deo pōt accedere ⁊ recedere augeri ⁊ minui: vt ex ſupra dictis pꝫ. ⁊ ideo poſſuꝫ ex charitate velle ꝙ iſte ꝗ ē mi bi cōiunctus ſit melior alio. ⁊ ſic ad maioreꝫ beatitudinis gradū ꝑuenire poſſit. Eſt aūt ⁊ alius modus quo plus diligimus ex charitate magis nobis cōiunctos: qꝛ pluribꝰ modis eos diligimꝰ. Ad eos enī qui nō ſunt nobis cōiuncti nō habemꝰ niſi amicitiā charitatis. ad eos v̓o qui ſunt nobis cōiūcti habemꝰ aliqͣs alias amicitias ẜꝫ modū cōiūctiōis eoꝝ ad nos. cū aūt bonū ſuꝑ qd̓ fundat̉ q̄libet alia amicitia honeſta ordinet̉ ſicut ad finē ad bonū ſuꝑ qd̓ fundatur charitas: ꝯn̄s eſt vt charitas īperet actū cuiuſlibet alteri amicitie. ⁊ ſic ars q̄ eſt circa finē īperat arti que eſt circa ea que ſunt ad finē: ⁊ ſic hoc ipſuꝫ qd̓ eſt diligere aliquē: qꝛ cō ſanguineus vel cōiunctꝰ eſt: vel qꝛ cōciuis: vel ꝑꝑ qd̓cūqꝫ hmōi aliud licitū ordinabile in fineꝫ charitatis: pōt chari tate imꝑari. ⁊ ita ex charitate eliciēte cū īperāte pluribus modis diligimꝰ magis nobis cōiūctos. ¶ Ad pͥᵐ ergo dd̓ꝫ ꝙ in ꝓpinquis noſtris non p̄cipimur odire ꝙ ꝓpinqui nr̄i ſunt: ſed in hoc ſolū ꝙ īpediūt nos a deo: ⁊ in hoc nō ſūt ꝓpinqui ſꝫ inimici: ſꝫ illud Michee. 7. Inimici hoīs domeſtici eius. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ charitas facit hoīem cōformari deo ẜm ꝓportionē: vt.ſ. ita ſe habeat hō ad id qd̓ ſuū eſt: ſicut deus ad id qd̓ ſuū eſt. quedā enī poſſumus ex charita te velle: qꝛ ſunt nobis cōueniētia: q̄ tn̄ deus nō vult: qꝛ nō cōuenit ei vt ea velit: ſicut ſupra habitū eſt cū de bonitate volūtatis ageret̉. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ charitas nō ſolū elicit actū dilectionis ẜm rōnē obiecti: ſed ēt ẜm rōnē diligētis: vt dictū eſt. ex quo ꝯtingit ꝙ magis ꝯiūctꝰ magis amat̉ Ad octauum ſic ꝓcedit. Uidet̉ ꝙ nō ſit magis diligēdus ille qui eſt magis nobis cōiūctus ẜm carnalē origine. Dicit̉ enī ꝓuerb̓. 18. Uir amicabilis ad ſocietatē magis erit amicus qͣꝫ frater. Et Uale rius maximꝰ dicit: ꝙ amicitie vinculū p̄ualidū eſt: neqꝫ vlla ex parte ſanguinis viribꝰ inferius. hoc etiā certius ⁊ ex ploratius qd̓ iſtud naſcēdi ſors fortuitum opus dedit: hoc vniuſcuiuſqꝫ ſolido iudicio inchoata volūtas ꝯͣhit. ergo illi qui ſunt cōiuncti ſanguine nō ſunt magis diligendi qͣꝫ alij. ¶ Pͣ. Ambro. in pͦ de offi. Nō minus vos diligo quos ī euā gelio genui qͣꝫ ſi in cōiugio ſuſcepiſſem. nō enī vehemētior eſt naͣ ad diligēdū qͣꝫ gr̄a. plus certe diligere debemꝰ quos ꝑpetuo nobis cōputamꝰ futuros qͣꝫ quos tm̄ in hoc ſeculo. nō ergo cōſanguinei ſunt magis diligēdi his qui ſunt aliter nobis cōiuncti. ¶ Pͣ. Probatio dilectiōis ē exhibitio operis: vt Greg. dicit in homel̓. ſed ꝗbuſdā magis debemꝰ impendere dilectionis oꝑa qͣꝫ etiā ꝯſanguineis: ſicut magis ē obediēdū in exercitū duci qͣꝫ patri. ergo illi qui ſunt ſangui ne cōiuncti nō ſunt maxime diligendi. ¶ Sed ꝯtra eſt qd̓ ſpāliter in preceptis decalogi mandat̉ de honoratione parentū: vt pꝫ Exo. 20. ergo illi qui ſunt nobis cōiuncti ẜꝫ car nis originē ſunt a nobis ſpālibus diligēdi. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſicut dictū eſt: illi qui ſunt nobis cōiuncti ſunt ex charitate magis diligendi: tū qꝛ intenſus diligunt̉: tū etiā qꝛ pluribꝰ rōnibus diligunt̉. intenſio aūt dilectionis eſt ex cōiunctione dilecti ad diligentē. ⁊ ideo diuerſoꝝ dilectio eſt menſuranda ẜm diuerſam rōneꝫ cōiunctionis: vt.ſ. vnuſquiſqꝫ diligat̉ magis in eo qd̓ ꝑtinet ad illā cōiunctionē ẜm quā diligitur. ⁊ vlterius cōparanda eſt dilectio dilectioni ẜm cōparationē cōiuncionis ad cōiunctionē. Sic ergo dd̓m ē ꝙ amicitia cōſanguineoꝝ fundat̉ in cōiunctiōe naturalis ori ginis. amicitia aūt conciuiū in cōmunione ciuili. ⁊ amicitia cōmilitantiū in cōmunicatione bellica. ⁊ ideo in his q̄ pertinent ad naturā plus debemus diligere cōſanguineos. in his autē que ꝑtinent ad ciuilē cōuerſationē plus debem diligere cōciues. ⁊ in bellicis plus cōmilitones. vnde ⁊ phi loſophus dicit in. 9. ethi. ꝙ ſingulis ꝓpria ⁊ cōgruentia eſt attribuendū. Sic autē facere videntur quidaꝫ qui ad nu ptias vocant cognatos. videbit̉ vtriqꝫ ⁊ nutrimento parētibus oportere maxime fufficere ⁊ honoreꝫ parentuꝫ. ⁊ ſimile eſt etiaꝫ in alijs. Si autē cōparemus etiā coniunctionem ad cōiunctioneꝫ: conſtat ꝙ coniunctio naturalis originis eſt prior ⁊ immobilior: quia eſt ẜm id quod pertinet ad ſubſtantiā. alie autē cōiunctiones ſunt ſuperueniētes ⁊ remoueri poſſunt ⁊ ideo amicitia conſanguineorū eſt ſtabilior: ſed alie amicitie poſſunt eſſe potiores: ẜꝫ illud quod eſt propriū vnicuiqꝫ amicitie. ¶ Ad pͥmū ergo dicendū ꝙ quia amicitia ſociorū propria electione cōtrahitur in his q̄ ſub noſtra electione cadūt: puta in agēdis prepōderat hec dilectio dilectioni conſanguineorū: vt.ſ. magis cuꝫ illis cō ſentiamus in agendis. amicitia tamē conſanguineorū ē ſta bilior: vtpote naturalior exiſtens: ⁊ preualet in his que ad naturā ſpectāt. vnde magis eis tenemur in ꝓuiſione neceſ ſariorū. ¶ Ad ſcd̓m dicēdū ꝙ Ambro. loquit̉ de dilectiōe qͣꝫtum ad beneficia que pertinent ad cōmunicationē gratie.ſ. de inſtructione moꝝ. in hac enī magis debet hō ſubuenire filijs ſpiritualibꝰ quos ſpiritualiter genuit qͣꝫ filijs corporalibus quibus tenet̉ magis prouidere in corporalibus ſubſidijs. ¶ Ad tertiū dicēdū ꝙ ex hoc ꝙ duci exercitus magis obeditur in bello qͣꝫ patri: nō probatur ꝙ ſimpliciter pater minus diligatur: ſed ꝙ minus diligitur ẜm quid.i. ẜm dilectionem bellice cōmunicationis. Ad nonum ſic ꝓceditur. Uidet̉ ꝙ homo ex charitate magis debeat diligere filium qͣꝫ patrē. Illuꝫ eniꝫ magis debemus diligere cui magis debemus benefacere: ſed magis debemus benefacere filijs qͣꝫ parentibus. Dicit enī apl̓s. 2. ad Corī. 12. Non debent filij theſaurizare parentibus: ſed parentes filijs. ergo magis ſunt diligendi filij qͣꝫ parentes. ¶ Pͣ. Gratia ꝑficit naturam. ſed naturaliter parentes plus diligunt filios qͣꝫ ab eis diligant̉: vt ph̓s dicit in. 8. ethi. ergo magis debemꝰ diligere filios qͣꝫ parentes. ¶ Pͣ. Per charitatē affectus hominis deo cōformatur. ſed deus magis diligit filios qͣꝫ diligatur ab eis. ergo etiam ⁊ nos magis debemus diligere fi lios qͣꝫ parentes. ¶ Sed cōtra eſt quod Ambro. dicit. Primo deus diligēdus eſt. ſcd̓o parentes: inde filij: poſt domeſtici. ¶ Rn̄º. dicendū ꝙ ſicut ſupra dictuꝫ eſt. gradus dile ctionis ex duobus penſari poteſt. Uno modo ex parte obiecti. ⁊ ẜm hoc id quod habet maiorē rationē boni eſt magis diligenduꝫ: ⁊ quod eſt deo ſimilius. ſic pater eſt magis diligendus qͣꝫ filius: quia ſcilicet patrem diligimus ſub rarione principij quod habet rationem eminentioris boni ⁊ deo ſimilioris. Alio modo computatur gradus dilectionis ex parte ipſius diligentis. ⁊ ſic magis diligitur quod eſt coniunctius. ⁊ ẜꝫ hoc filius eſt magis diligendus qͣꝫ pater: vt philoſophus dicit in. 8. ethicorū. pͥmo quidē quia paren tes diligūt filios: vt aliꝗd ſui exiſtētes. pr̄ aūt nō eſt aliꝗd filij. ⁊ ideo dilectio ẜm quā pater diligit filiuꝫ ſimilior eſt dilectioni qua quis diligit ſeipſum. 2º. qꝛ parentes magis
zum Hauptmenü