Qō XXX. De miſericordia ex parte miſerētis non ē rō miſerēdi. ¶ Sꝫ ꝯtra ē ꝙ mīa eſt triſtitia q̄daꝫ. ſꝫ defectꝰ eſt rō triſtitie. vnde īfirmi facilius ꝯtriſtant̉. vt ſupra dcm̄ eſt. ergo rō miſerēdi ē defectꝰ miſerētis. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ cum mīa ſit ꝯpaſſio ſuꝑ miſeria aliena vt dcm̄ eſt: ex hoc ꝯtīgit ꝙ aliꝗs miſereat̉: exquo cō tingit ꝙ de miſeria aliēa doleat: qꝛ āt triſtitia ſeu dolor eſt de ꝓp̓o malo in tm̄ aliꝗs de miſeria aliena triſtat̉: aut dolet inqͣꝫtū miſeriā alienā app̄hēdit vt ſuā. hoc aūt ꝯtingit dupl̓r. Uno mō ẜm vnionē affectꝰ qd̓ ſit ꝑ amorē: qꝛ eniꝫ amās reputat amicū tanqͣꝫ ſeip̄ꝫ: malū ipſiꝰ reputat tanqͣꝫ ſuū malū. ⁊ iō dolet de malo amici ſicut de ſuo. ⁊ īde eſt ꝙ ph̓s in. 9. ethi. īter alia amicabilia ponit hoc qd̓ eſt cōdole re amico. ⁊ apl̓s dicit ad Ro. 12º. Gaudere cū gaudētibus flere cū flētibꝰ. Alio mō cōtingit ẜm vnionē realē: vtpote cū malū aliquoꝝ ꝓpinquū eſt vt ab eis ad nos tranſeat. ⁊ iō ph̓s dic̄ ī. 2º. retorice: ꝙ hoīes miſerent̉ ſuꝑ illos ꝗ ſūt eis ꝯiūcti ⁊ ſil̓es: qꝛ ꝑ hoc fit eis eſtimatio ꝙ ipſi ēt poſſint ſil̓ia pati: ⁊ īde eſt ēt ꝙ ſenes ⁊ ſapiētes ꝗ ꝯſiderāt ſe poſſe in mala īcidere: ⁊ debiles: ⁊ formidoloſi magis ſunt miſericordes. eꝯͣrio aūt illi ꝗ reputāt ſe eē felices: ⁊ intantū potētes ꝙ nihil mali putāt ſe poſſe pati nō ita ꝯmiſerent. ſic ergo ſꝑ defectꝰ eſt rō miſerēdi: vel inqͣꝫtū aliꝗs d̓fectū alicuiꝰ reputat ſuū ꝓpter vnionē amoris: vl̓ ꝑꝑ pol̓itatē ſil̓ia patiēdi. ¶ Ad pͥmuꝫ ergo dd̓m ꝙ deus nō miſeret̉ niſi ꝓpter amorē: inqͣꝫtū amat nos tāqͣꝫ aliꝗd ſui. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ illi qui iam ſunt in īfimis malis: nō timent ſe vlteriꝰ pati aliquid: ⁊ iō nō miſerent̉. ſil̓r etiā nec illi ꝗ valde timēt: qꝛ tantū ītendūt ꝓprie paſſioni ꝙ non intendunt miſerie aliene. ¶ Ad tertium dicendum: ꝙ illi qui ſunt in contumeliatiua diſpoſitione: ſiue qꝛ ſunt contumeliaꝫ paſſi: ſiue quia velint contumeliam inferre: prouocantur ad iram ⁊ ad audaciam: que ſunt q̄dam paſſiones virilitatis extollē tes aīum hominis ad arduum. vnde inferunt homini eſti mationem ꝙ ſit aliquid in futuꝝ paſſurus. vnde tales dū ſunt in hac diſpōne non miſerētur: ẜm illud ꝓuer. 27. Ira non habet miſericordiaꝫ neqꝫ erumpens furor. ⁊ ex ſimili rōne ſuperbi non miſerentur ꝗ contenunt alios ⁊ reputāt eos malos: vn̄ reputant ꝙ digne patiant̉ ꝗcꝗd patiuntur. vnde ⁊ Greg. dicit ꝙ falſa iuſtitia.ſ. ſuꝑborum: non habet compaſſionem ſed dedignationem. Ad tertium ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ mīa nō ſit virtus. Principale enim in virtute eſt dilectio: vt pꝫ per philoſophum in libro ethi. electio auteꝫ eſt appetitus precōſiliati: vt in eodeꝫ libro dicitur. id ergo qd̓ īpedit cōſilium nō pōt dici v̓tus: ſed mīa īpedit cōſiliū ẜm illud Saluſtij. Oēs hoīes ꝗ de rebꝰ dubijs cōſultant: ab ira ⁊ mīa vacuos eē decet: no. n. aīus facile veꝝ ꝓuidet vbi iſta afficiunt. ergo mīa nō eſt v̓tus. ¶ Pͣ. Nihil qd̓ eſt ꝯͣriū v̓tuti eſt laudabile: ſꝫ nemeſis ꝯͣriat̉ mīe: vt ph̓s dic̄ ī .2. rhetorice: Nemeſis aūt eſt paſſio laudabilis: vt dr̄ in. 2. ethi. ergo mīa nō eſt v̓tꝰ. ¶ Pͣ. Gaudiū ⁊ pax nō ſunt ſpāles v̓tutes: qꝛ cōſequunt̉ ex charitate: vt ſupra dcm̄ eſt: ſic̄ et mīa cōſequit̉ ex charitate: ſic.n. ex charitate flemus cū flentibꝰ: ſic̄ gaudemꝰ cū gaudētibꝰ. ergo mīa nō eſt ſpālis v̓tus. ¶ Pͣ. Cū mīa ad vim appetitiuaꝫ ꝑtineat: nō ē v̓tus ītellectualis: nec eſt v̓tus theologica: cū nō hēat deum pro ob̓o. Sil̓r etiā nec eſt virtꝰ moralis. qꝛ nec eſt circa oꝑatio nes. hoc.n. ꝑtinet ad iuſtitiā: nec eſt circa paſſiones: nō enī reducit̉ ad aliquā duodeciꝫ medietatum qͣs ph̓s ponit in .2. ethi. ergo mīa nō eſt virtꝰ. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ Aug. dicit in .9. de ciui. dei: Lōge meliꝰ ⁊ hūanius ⁊ pioꝝ ſenſibꝰ accomodatius Cicero in Ceſaris laude locutꝰ ē vbi ait: Nulla de virtutibꝰ tuis nec admirabilior nec gratior mīa eſt. ergo mīa eſt virtus. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ mīa īportat dolorē de miſeria aliena. iſte aūt dolor pōt noīare vno quidē modo motū appetitus ſenſitiui. ⁊ ſcd̓ꝫ hoc mīa paſſio eſt ⁊ nō vir tus. Alio v̓o mō pōt noīare motū appetitꝰ ītellectiui ẜm ꝙ alicui diſplicet malū alterius. hic aūt motus pōt eē ẜm rōnem regulatus. ⁊ pōt ẜm hūc motū rōne regulatū regu lari motus inferioris appetitꝰ. vn̄ Aug. dicit in. 9. de ciui. dei: ꝙ iſte motus animi.ſ. mīa ſeruit rōni: qn̄ ita p̄bet̉ mīa vt cōſeruet̉ iuſtitia: ſiue cū īdigenti tribuit̉: ſiue cum igno ſcit̉ penitēti. ⁊ qꝛ rō virtutis humane cōſiſtit in hoc ꝙ mo tus animi rōne regulet̉: vt ex ſuꝑioribus pꝫ: ꝯn̄s eſt mīaꝫ eē virtutē. ¶ Ad pͥmuꝫ ergo dd̓m ꝙ auctoritas illa Salu ſtij intelligit̉ de miſericordia ẜꝫ ꝙ eſt paſſio rōne nō regu lata. ſic.n. īpedit cōſiliū rōnis: dū facit a iuſtitia diſcedere. ¶ Ad ſecundū dd̓m: ꝙ ph̓s loquit̉ de mīa ⁊ nemeſi ẜꝫ ꝙ vtrūqꝫ eſt paſſio. ⁊ hn̄t quidē ꝯͣrietatē ex parte eſtimationis quā hn̄t de malis alienis de quibꝰ miſericors dolet in quātū eſtimat aliquem indigna pati: nemeſiticus aūt gau det inqͣꝫtuꝫ eſtimat aliquos digne pati. ⁊ triſtat̉ ſi īdignis bene accidat: ⁊ vtrūqꝫ eſt laudabile ⁊ ab eodē more deſcē dens vt ibideꝫ dr̄: ſed ꝓprie mīe opponit̉ inuidia: vt infra dicet̉. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ gaudiuꝫ ⁊ pax nihil adijciunt ſuper rōnem boni qd̓ eſt ob̓m charitatis. ⁊ iō non reqͥrunt alias virtutes qͣꝫ charitatē: ſed mīa reſpicit qͣꝫdā ſpālē rōnem.ſ. miſeriā eius cuiꝰ miſeret̉. ¶ Ad qͣrtū dd̓m ꝙ mīa ẜm ꝙ eſt virtus eſt virtꝰ moralis circa paſſiones exiſtens: ⁊ reducit̉ ad illā medietatē q̄ dr̄ nemeſis: qꝛ ab eodē more ꝓcedūt: vt in. 2. retorice dr̄. Has aūt medietates ph̓s non ponit virtutes: ſed paſſiones: quia etiam ſcd̓m ꝙ ſunt paſſiones: laudabiles ſunt: nihil tamen prohibet qn̄ ab aliquo habitu electiuo proueniant: ⁊ ẜm hoc aſſumunt ratio nem virtutis. Ad quartum ſic ꝓceditur. Uidetur ꝙ mīa ſit maxima v̓tutū. Maxīe n. ad vir tutem ꝑtinere videt̉ cultus diuinus: ſꝫ mīa cultui diuino p̄fert̉: ẜm illud Oſee. 6. ⁊ Matth̓. 12. Miſericordiam volo ⁊ nō ſacrificiū. ergo mīa eſt maxima virtus. ¶ Pͣ. Suꝑ illud. i. ad Thimo. 5. Pietas ad omnia vtilis eſt: dicit glo. Amb. Oīs ſūma diſcipline xp̄iane in mīa ⁊ pietate eſt: ſꝫ diſciplina xp̄iana ꝯtinet oēm v̓tutē. gͦ ſūma totiꝰ v̓tutis in mīa cōſiſtit. ¶ Pͣ. Uirtus eſt q̄ bonū facit hn̄tē. gͦ tāto ali qua virtus eſt melior qͣꝫto facit hoīem deo ſil̓ioreꝫ: qꝛ per hoc melior eſt hō: qꝛ deo eſt ſimilior. ⁊ hoc maxīe fac̄ mīa: qꝛ de deo dr̄ in p̄s. Ꝙ miſeratōes eius ſūt ſuꝑ oīa oꝑa eiꝰ. vn̄ ⁊ Lu. 6. dn̄s dicit. Eſtote miſericordes: ſicut ⁊ pr̄ vr̄ mi ſericors eſt: mīa igit̉ eſt maxima v̓tutū. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dicit apl̓s ad Col. 3. cū dixiſſet. Induite vos: ſic̄ dilecti dei vi ſcera mīe ⁊c̄. poſtea ſubdit. Suꝑ oīa charitatē habete. ergo miſericordia nō eſt maxima virtutum. ¶ Rn̄º. dicendum ꝙ aliqua virtus poteſt eſſe maxīa dupliciter. Uno modo ſcd̓m ſe. Alio modo per cōparationem ad habentem. Scd̓m ſe quideꝫ miſericordia maxima eſt: pertinet enim ad miſericordiam ꝙ alij effundat. ⁊ ꝙ plus eſt ꝙ de fectus aliorum ſubleuet. ⁊ hoc maxime ſuperioris eſt. vnde ⁊ miſereri ponitur proprium deo. ⁊ in hoc maxime dicitur eius omnipotentia manifeſtari. Sed quo ad habetem miſericordia non eſt maxima: niſi ille qui habꝫ ſit ma ximus qui nullū ſupra ſe habeat: ſed omnes ſub ſe: ei eniꝫ qui ſupra ſe aliquē hꝫ maiꝰ eſt ⁊ melius cōiungi ſuꝑiori qͣꝫ ſupplere defectū īferioris. ⁊ iō qͣꝫtū ad hoīem ꝗ hꝫ deū ſuperiorē: charitas per quā deo vnit̉ eſt potior qͣꝫ mīa ꝑ quā defectus ꝓximoꝝ ſupplet̉: ſꝫ īter oēs v̓tutes qͥ ad ꝓximū ꝑtinēt potiſſima eſt mīa: ſic̄ ēt eſt potioris actus. nam ſupplere defectū alteriꝰ inqͣꝫtū hmōi eſt ſuꝑioris ⁊ melioris. ¶ Ad pͥmum ergo dd̓m ꝙ deū nō colimus per exteriora ſacrificia aut munera ꝓpter ip̄m: ſꝫ ꝓpter nos ⁊ ꝑꝑ proximos: nō eniꝫ indiget ſacrificijs noſtris: ſed vult ea ſibi offerri ꝓpter noſtram deuotionem ⁊ ꝓximorum vtilitateꝫ. ⁊ ideo mīa qua ſubuenitur defectibus aliorum eſt ſacrifi
zum Hauptmenü