Qō LXVI. De furto 73 dere viaꝫ alijs ad potiēdū coībus bonis. gͦ illicitū ē appropriare ſibi aliquā rem cōem. ¶ Pͣ. Amb. dicit ⁊ habet̉ in decretis diſ. 47. ca. Sicut hi. Propriuꝫ nemo dicat qd̓ eſt cōe. appellat aūt cōes res exteriores: ſic̄ pꝫ ex his q̄ premit tit. gͦ vr̄ illicitū eē ꝙ aliꝗs appropriet ſibi aliquā rē exterio rē. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Aug. dicit in lib. de hereſibus. Apl̓ici dicū tur ꝗ ſe hoc noīe arrogātiſſime vocauerūt eo ꝙ ī ſuā cōionem nō acciperent vtentes ꝯiugibꝰ ⁊ res ꝓprias poſſiden tes: qͣles hꝫ catholica eccl̓ia ⁊ mōachos ⁊ clericos pl̓imos. ſꝫ iō iſti heretici ſunt ꝗ ſe ab eccl̓ia ſeparantes nullā ſpem putant eos hr̄e ꝗ vtunt̉ his rebꝰ ꝗbus ipſi carent. ē gͦ erroneū dicere ꝙ non liceat hoī ꝓpria poſſidere. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ: ꝙ circa rē exteriorē duo cōpetūt hoī: quoꝝ vnū eſt ptās ꝓ curandi ⁊ diſpēſandi ⁊ qͣꝫtum ad hoc licitū eſt ꝙ hō ꝓpria poſſideat. ⁊ ē etiā neceſſariū ad humanā vitā ꝑꝑ tria. Pri mo ꝗdē qꝛ magis ſollicitꝰ eſt vnuſꝗſqꝫ ad ꝓcurādū aliꝗd qd̓ ſibi ſoli ꝯpetit qͣꝫ id qd̓ ē cōe oīum vel multoꝝ: qꝛ vnuſquiſqꝫ laborē fugies relinꝗt alteri id qd̓ ꝑtīet ad cōe ſic̄ ac cidit in multitudine miniſtroꝝ. Alioº qꝛ ordinatiꝰ res hu mane tractant̉ ſi ſingulis īmineat ꝓpria cura alicuiꝰ rei ꝓ curande: eſſet aūt ꝯfuſio ſi ꝗlibet īdiſtincte q̄libet ꝓcuraret. 3º qꝛ ꝑ hoc magis pacificus ſtatus hoīum ꝯſeruat̉ dū vnuſqͥſqꝫ re ſua ꝯtētus ē. vn̄ videmꝰ ꝙ īter eos ꝗ cōiter ⁊ ex indiuiſo aliꝗd poſſidēt frequētiꝰ iurgia oriunt. aliud ve ro qd̓ ꝯpetit hoī circa res exteriores ē vſus ip̄aꝝ. ⁊ qͣꝫtū ad hoc nō dꝫ homo hr̄e res exteriores vt ꝓpͥas ſꝫ vt cōes: vt .ſ. de facili aliꝗs eas cōicet in neceſſitates alioꝝ. Un̄ apl̓s dicit pͥª ad Thimo. vlti. Diuitibus huius ſeculi p̄cipe facile tribuere cōicare. ¶ Ad pͥmum gͦ dd̓ꝫ ꝙ cōitas reꝝ attri buit̉ iuri naͣli: nō qꝛ ius naͣle dictet oīa eſſe poſſidenda cōi ter ⁊ nihil eē qͣſi ꝓpriū poſſidendū: ſꝫ qꝛ ẜm ius naͣle non ē diſtinctio poſſeſſionū: ſꝫ magis ẜꝫ humanū ꝯdictū quod ꝑtinet ad ius poſitiuū: vt ſupra dcm̄ ē: vn̄ ꝓprietas poſſeſſionū non eſt ꝯͣ ius naͣle. ſed iuri naͣli ſuperaddit̉ ꝑ adinuē tionē rōnis hūane. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ille ꝗ p̄ueniens ad ſpe ctacula ſi p̄pararet alijs viā nō illicite ageret: ſꝫ ex hoc illilicite agit ꝙ alios ꝓhibꝫ. ⁊ ſil̓r diues nō illicite agit ſi p̄occupās poſſeſſionē rei q̄ a pͥncipio erat cōis alijs cōicat. pec cat aūt ſi alios ab vſu illiꝰ rei īdiſcrete ꝓhibeat. vn̄ Baſiliꝰ ibidē dicit. Cur tu abūdas ille vero mēdicat niſi vt tu bone diſpēſatiōis merita ꝯſeqͣris: ille vero patiētie p̄mijs coronet̉. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ cū dicit Amb. nemo ꝓprium dicat qd̓ ē cōe. loꝗtur de ꝓprietate qͣꝫtum ad vſum. vn̄ ſubdit: pluſqͣꝫ ſufficeret ſumptui violenter obtentum eſt. Ad tertium ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ nō ſit de rōne furti occulte acciꝑe rē alienaꝫ. Illd̓ .n. qd̓ diminuit pctm̄ nō videt̉ ad rōnē pctī ꝑtinere: ſed in occulto peccari ꝑtinet ad diminutionē pctī: ſic̄ ecōtrario ad exagerēdū pctm̄ quorūdā dr̄ Iſa.3. Pctm̄ ſuū qͣſi ſodo ma p̄dicauerūt nec abſcōderunt. gͦ nō eſt de rōne furti oc culta acceptio rei aliene. ¶ Pͣ. Ambo. dic̄ ⁊ habet̉ in d̓cre tis diſ. 47. Minꝰ eſt crimis hn̄ti tollere qͣꝫ cū poſſis ⁊ abū das indigentibꝰ denegare. gͦ ſicut furtū ꝯſiſtit in acceptio ne rei aliene: ita ⁊ in detētiōe ipſiꝰ. ¶ Pͣ. Hō pōt furtū ab alio acciꝑe ēt qd̓ ſuū eſt: puta rē quā apud aliū depoſuit vl̓ q̄ ē ab eo iniuſte ablata: nō ē ergo de rōne furti ꝙ ſit occulta acceptio rei aliene. ¶ Sed ꝯͣ eſt qd̓ Iſido. dicit in li. etymologiaꝝ: Fur a furuo dictꝰ ē.i. a fuſco: nā noctis vtit̉ tepore. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ad rōnē furti tria cōcurrūt. quoruꝫ pͥmum cōuenit ſibi ẜm ꝙ ꝯͣriat̉ iuſtitie q̄ vnicuiqꝫ tribuit qd̓ ſuum ē. ⁊ ex hoc cōpetit ei ꝙ vſurpat alienū. ſcd̓m vero ꝑtinet ad rōnē furti ꝓut diſtinguit̉ a pctīs q̄ ſūt ꝯͣ perſonā ſicut ab homicidio ⁊ adulterio. ⁊ ẜm hoc cōpetit furto ꝙ ſit circa rē poſſeſſam. ſiꝗs.n. accipiat id qd̓ ē alteriꝰ nō qͣſi poſſeſſio: ſed quaſi ꝑs: ſicut ſi amputet mēbꝝ: vl̓ ſic̄ ꝑſona cōiuncta: vt ſi auferat filiā vl̓ vxorē: nō hꝫ ꝓprie rōnē fur ti. Tertia dr̄ia ē q̄ ꝯplet rōneꝫ furti: vt.ſ. occulte vſurpet̉ alienuꝫ. ⁊ ẜm hoc ꝓpria rō furti eſt vt ſit occulta acceptio rei aliene. ¶ Ad pͥmum gͦ dd̓m ꝙ occultatio qn̄qꝫ ꝗdē eſt cā pctī puta cū ꝗs vtit̉ occultatiōe ad peccādū ſic̄ accidit in fraude ⁊ dolo. ⁊ hoc mō nō diminuit: ſꝫ conſtituit ſpēm pctī. ⁊ ita eſt in furto. Alioº occultatio ē ſimplex circūſtā tia pctī. ⁊ ſic diminuit pctm̄: tū qꝛ ſignū verecūdie eſt: tum qꝛ tollit ſcandalū. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ detinere id qd̓ alte ri debet̉ eandē rōne nocumēti hꝫ cū acceptōe iniuſta. ⁊ iō ſub iniuſta acceptiōe ītelligit̉ et iniuſta detētio. ¶ Ad ter tium dicendum ꝙ nihil prohibet id quod eſt ſimpliciter vniꝰ ẜm ꝗd eē alteriꝰ: ſic̄ res depoſita ē ſimpl̓r ꝗdē d̓ponē tis. ſed eſt eius apud quem deponit̉ quātum ad cuſtodiā. ⁊ id qd̓ eſt per rapinam ablatum eſt rapientis non ſimpl̓r ſed quantum ad detentionem. Ad quartum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ furtuꝫ ⁊ rapina nō ſint pctā dr̄ia ſpē. Furtū .n. ⁊ rapina differūt ẜm occultū ⁊ manifeſtū. furtū.n. īpor tat occultā acceptionē: rapina v̓o violētā ⁊ manifeſtā. ſed in alijs gn̄ibꝰ pctōruꝫ occultū ⁊ manifeſtū nō diuerſificāt ſpēm. gͦ furtū ⁊ rapina nō ſūt pctā ſpē diuerſa. ¶ Pͣ. Moralia recipiūt ſpēm a fine. vt ſupra dcm̄ ē. Sꝫ furtū ⁊ rapi na ordinant̉ ad eundē finē.ſ. ad hn̄dū aliena. gͦ nō differūt ſpē. ¶ Pͣ. Sicut rapit̉ aliꝗd ad poſſidēdum: ita rapit̉ mulier ad delectādū. vn̄ ⁊ Iſido. dicit in li. etymologiaruꝫ ꝙ raptor dr̄ corruptor: ⁊ rapta dr̄ corrupta: ſꝫ raptus dr̄ ſiue mulier auferat publice ſiue occl̓te. gͦ ⁊ res poſſeſſa rapi dr̄ ſiue occulte ſiue publice rapiat̉. gͦ nō differūt furtū ⁊ rapina. ¶ Sed ꝯͣ ē ꝙ ph̓s in. j. ethi. diſtīguit furtum a rapina: ponēs furtū occultū: rapinā v̓o violetam. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ furtū ⁊ rapina ſūt vitia iuſtitie oppoſita inqͣꝫtū aliꝗs alteri facit iniuſtū. nullꝰ aūt patit̉ iniuſtū volēs: vt ꝓbat̉ in. 5. ethi. ⁊ iō furtū ⁊ rapina ex hoc hn̄t rōnē pctī ꝙ acceptio ē īuoluntaria ex ꝑte eiꝰ cui aliꝗd ſubtrahit̉. īuoluntariū aūt duplicit̓ dr̄.ſ. per ignorātiā ⁊ violētiā: vt hētur in. 3. ethi. ⁊ iō aliam rōne pctī hꝫ rapina ⁊ aliā furtū: ⁊ ꝑꝑ hoc differūt ſpē. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓m ꝙ in alijs gn̄ibus pctōꝝ nō attēdi tur rō pctī ex aliquo īuoluntario ſic̄ attēdit̉ in pctīs oppo ſitis iuſtitie. ⁊ iō vbi occurrit diuerſa rō īuolūtarij ē diuer ſa ſpēs pctī. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ finis remotꝰ rapine ⁊ furti idē ē. ſꝫ hoc nō ſuffic̄ ad idētitatē ſpēi: qꝛ ē diuerſitas ī fini bꝰ ꝓximis. raptor.n. vult ꝑ ꝓpriā ptātē obtinere: fur v̓o ꝑ aſtutiā. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ raptꝰ mulieris nō p̄t eē occultꝰ ex parte mulieris q̄ rapit̉. ⁊ ideo ēt ſi ſit occultꝰ ex parte alio ruꝫ quibus rapitur: adhuc remanet ratio rapine ex parte mulieris cui violentia infertur. Ad quintum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ furtū nō ſem per ſit pctm̄. Nullū.n. pctm̄ cadit ſub p̄cepto diuino dr̄.n. Ecc. 15. Nemini mādauit īpie agere: ſed d̓s īuenit̉ p̄cepiſſe furtū. dr̄.n. Exo. 12. Fecerūt filij iſrael ſic̄ p̄ceperat dn̄s moyſi ⁊ expoliauerūt egyptios. ergo furtū nō ſemꝑ ē pctm̄. ¶ Pͣ. Ille ꝗ īuenit rem nō ſuā ſi eā accipiat videt furtū ꝯmittere: qꝛ accipit rē alienaꝫ. ſed hoc vr̄ eē licitū ẜꝫ naͣlē eꝗtatē: vt iuriſte dn̄t. gͦ vr̄ ꝙ furtū nō ſemꝑ ſit pctm̄. ¶ Pͣ. Ille ꝗ acccipit rē ſuā nō vr̄ pecca re cū nō agat ꝯͣ iuſtitiā cꝰ eꝗtatē nō tollit: ſꝫ furtū cōmitti tur ēt ſi aliꝗs rē ſuā occl̓te accipiat ab altero detētā vl̓ cu ſtodiā. gͦ vr̄ ꝙ furtū nō ſemꝑ ſit pctm̄. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dicit̉ Exo. 20. Nō furtū facies. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſi aliꝗs conſide ret furti rōnē: duas rōnes pctī in eo inueniet. Prīo ꝗdeꝫ ꝓpter ꝯͣrietatē ad iuſtitiā q̄ reddit vnicuiqꝫ qd̓ ſuū ē. ⁊ ſic furtū iuſtitie opponit̉ inqͣꝫtū furtū eſt acceptio rei aliene. 2º rōne doli ſeu fraudis quā fur cōmittit occulte ⁊ qͣſi ex inſidijs rē alienā vſurpādo. vn̄ manifeſtū eſt ꝙ oē furtuꝫ eſt pctm̄. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓ꝫ ꝙ acciꝑe rē alienā vel occulte vel māifeſte auctoritate iudicis hoc d̓cernētis nō ē furtū
zum Hauptmenü