Seite
Prologus ab opere noſtro. iam patet reſponſio ad illud. qꝛ ipſe loquitur terminatio quodammodo trahit ad alia principia. Qm̄ ergo de illa ſciētia que proprie ē vt boni fiamus vt de practica. ſacra ſcriptura eſt de credibili vt credibile. hec ſt de credibili De cauſa efficiente. Et dicitur fuiſ­vt facto ītelligibili. ⁊ hͦ determinatio diſtrahit. Nam qd̓ credi Queſtio. lilj. ſe magr̄ petrus lombardꝰ pariſien̄. mus debetur autoritati. ⁊ quod intelligimus rōni. Hinc eſt ꝙ epiſcopus. Sed ꝙ non debeat dici autor huius libri videtur ſicut alius modus certitudinis eſt in ſcientia ſuperiori. ⁊ infe Ille ſolus dicēdus eſt autor libri qui eſt doctor ſiue actor do riori. ita alius modus certitudinis eſt in ſacra ſcriptura: ⁊ ali ctrine. Sed ſicut dicit Augu. in libro de magiſ. ſolꝰ xp̄s eſt do us in hͦ libro. ⁊ iō alius modus procedendi. Et ſicut ſcīa ſuba­ctor. Mat. xxiij. ergo ſolus debet dici huius libri autor. ternata vbi deficit redit ad certitudinē ſcīe ſubalternantis q̄ Item ſicut dicit philoſophus in ethicis. Non quicūqꝫ facit maior ē. Sic etiam cū magr̄o deficit certitudo rōnis. recurrit gramaticalia vel muſicalia debet dici grāmaticus vel muſicꝰ ad autoritates ſacre ſcripture q̄ excedit oēꝫ certitudinē rōniſ vtpote ſi faciat caſu vel fortuna vel alio ſupponēte ſiue dicēte Qd̓ tu obijcis ꝙ modus dꝫ cōuenire materie. Dicēdū ꝙ cō 1 Sed magr̄ hoc opus cōpoſuit ex aliena doctrīa. ſicut ip̄e dicit uenit. Et qd̓ obijcitur ꝙ credibile eſt ſuper rōnem veꝝ eſt ſuꝑ in littera ꝙ in hoc opere maiorum exēpla doctrināqꝫ reperies rōnē ꝙͣtum ad ſcientiā acqͥſitā. ſꝫ nō ſupra rationē eleuatā ꝑ fi ergo non debet dici autor. Si tu dicis ꝙ nō tm̄ hic eſt doctri­dē ⁊ ꝑ donū ſcīe ⁊ intellectꝰ. Fides enī eleuat ad aſſentiendū na ſctōꝝ ſed etiaꝫ ſua. cuius ratione debet dici autor. Cōtra. ſcīa ⁊ intellectus eleuant ad ea q̄ credita ſunt intelligendum. a maiori et digniori debet fieri denoīatio. Sed magr̄ dicit ꝙ z1 Qd obijcitur ꝙ non cōuenit fini quia euacuatur meritum. ſi pauliſper vox ſua inſonuerit. ⁊ tunc a paternis limitibus nō dicendum qn̄ aſſentitur propter ſe rationi. tunc aufertur loc diſceſſit. ergo non debet iſte liber dici eſſe magiſtri. fidei. quia in anima hominis dominatur violentia rationis. Contra conſtat ꝙ deus hoc opus non ſcripſit digito ſuo. gͦ Sed quando fides non aſſentit propter rationē. ſed propter habuit aliū doctorē. Sed non eſt dare alium niſi magr̄m gͦ ⁊c̄. amorem eiꝰ cui aſſentit. deſiderat habere rationes. tūc nō eua Item autoritas magiſtri in hac ꝑte recipitur. ideo cū ipſe cuat ratio humana meritū. ſed auget ſolatiū. ⁊ primo mō intel dicat in littera. ī multo labore. ⁊ ſudore hoc volumē deo preſtā­ligit Grego. ſimiliter ⁊ Hiero. ꝙ non ſunt inducenda argumē te cōpegimꝰ. gͦ videtur ꝙ ipſe fuit autor preſentis libri. ta dyalectica. quibus homo principaliter innitatur. qꝛ innitē Reſpon. ad intelligentiā dictorū. notandū ꝙ quadruplex dum eſt autoritati principalius ꝙͣ rationi. eſt modus faciendi librū. Aliquis em̄ ſcribit alienā materiam De cauſa finali. Et cum dictum ſit ꝗ ii ꝗ Queſtio. lij. libeniſte eſt ad reuelandum abſcon­nihil addendo vel mutando. ⁊ iſte mere dr̄ ſcriptor. Aliqͥs ſcri bit aliena addendo ſed non de ſuo. ⁊ iſte cōpilator dr̄. Aliquis dita. q̄ritur vtrū opꝰ hoc ſit ꝯtēplatiōis gr̄a. vel vt boni fiam ſcribit ⁊ aliena ⁊ ſua. ſed aliena tanꝙͣ principalia. ⁊ ſua tanꝙͣ ā Et ꝙ ſit vt boni fiamus videt̉ ſic. Omnis doctrīa q̄ eſt de his nexa ad euidentiā. ⁊ iſte dicitur cōmētator. Aliquis ſcribit̉ et ſine quoꝝ cognitione nō contingit recte viuere eſt vt boni fia­ſua et aliena. ſed ſua tanꝙͣ principalia. aliena tanꝙͣ annexa ad mus. ſed iſte liber eſt ad cognitionē nr̄e fidei. ſine qua īpoſſi­confirmationē. ⁊ talis debet dici autor. Talis fuit magr̄. qm̄ bile eſt placere deo. nec recte viuere vt dr̄ Heb. xj. gͦ iſte liber ſentētias ſuas ponit. ⁊ patrū ſententijs ꝯfirmauit. Unde vere eſt vt boni fiamus. Itē oīs doctrina que cōuenit cū virtute debet dici autor huius libri. Quod ergo obijcitur ꝙ ſolus in obiecto. eſt vt boni fiamus. hec ꝑ ſe manifeſta eſt. ſed hec xp̄s eſt doctor⁊ autor. Dicendū ꝙ ſicut dicit Augu. ī lib. de dol doetrina cōuenit cū fide in obiecto. qꝛ eſt de credibili de quo ctrina xp̄iana. Docere eſt dupliciter ſicut dr̄ dupl̓r aliqͥs face etiam eſt fides ſiue in quo. ergo ⁊c̄. re ⁊ videre. Aliter enī facit videre qͥ viſum reſtituit: aliter qui Item doctrina ꝑticularis conuenit cū totali in fine ſꝫ finis totalis ſcripture ſacre non eſt tm̄ vt fiamus boni. ſed etiam vt viſibile digito on̄dit. Primū facit deus. ſcd̓m homo. Similit̓ aliter docet qͥ ſciētiā quā habet in aliū verbo vel ſcripto offert fiamus beati. et beatitudo eſt optimū. igitur finis iſtius ſcīe vel oſtendit aliter qui habitū ſciētie īprimit. vterqͣꝫtamē dicit̉ eſt vt boni fiamus. Contra magr̄ dicit ī littera ꝙ finis ſiue doctor ⁊ autor. ſed deus prīcipalius. ſicut ī propoſito. intētio ſua eſt theologicaruꝫ inqͥſitionuꝫ abdita pandere ſꝫ hͦ Quod obijcitur ꝙ fecit librum alio ſupponente: dicēduꝫ ꝙ ꝑtinet ad eum cuius finis eſt ſpeculatio. ergo ⁊c. nō ideo dr̄ facere aliqͥs ſupponēte alio. qꝛ ab alio didicitꝭ tūc Item ſcīa que eſt vt boni fiamus. pertinet ad mores. ſꝫ cū enī pauci eſſent doctores vel grāmatici ſed ſi omnino ſciētia theologia ſit de fide nō de moribus. liber aūt iſte de his q̄ ſpe ctāt ad fidē nō de his q̄ ſpectāt ad mores. gͦ opꝰ hͦ n̄ ē vt boni eius dependeat ab alio. ita ꝙ nō habet habitū intra. ſicut illi qui faciūt bonū latinū. qꝛ alij ei dixerūt. ſed ipſi ignorāt arteꝫ fiamꝰ. Itē oīs ſcīa que ē vt boni fiamꝰ eſt practica. ſed oīs talis eſt de his que ſunt ab opere noſtro. ſed hec nō eſt de his hoc mō nō fecit magr̄ librū iſtum. Nam a ſcīa quā acqͥſierat lō que ſunt ab opere nr̄o. ſed a deo. ergo eſt cōtemplationis gra go tꝑe vel labore hoc opus compoſuit ⁊ per doctrinas patruꝫ tia non vt boni fiamus. ſuas ſententias confirmauit. ⁊ ꝙ ſunt ibi multa dicta aliorum hoc non tollit magiſtro autoritatem. ſed potius eius autorita Rn̄. ad intelligentiā predictorum notandū eſt ꝙ perfecti bilis eſt intellectus noſter a ſcīa. Hunc aūt contingit conſide tem ⁊ humilitatem cōmendat ⁊c. rare tripliciter ſclꝫ in ſe vel ꝓut extenditur ad affectū. vel ꝓut Beati bonauēture ad ꝓhemiū ſentētiaꝝ aptāta īterp̄tatio extenditur ad opus. Extendit̉ aūt intellectus per modum di Upiētes aliqͥd ctantis ⁊ regulantis ẜm hūc triplicem ſtatū. ⁊ qꝛ errare poteſt de penuria ⁊c. ☞ Rationes mouētes ma habet triplicē habitū. directiuū. Nam ſi conſideremus ītelle­Totali libro p̄ Z giſtrū ad aggrediendū opus ctum in ſe. ſic eſt proprie ſpeculatiuus. ⁊ ꝑficitur ab habitu qͥ mittitꝭ magr̄. ꝓ ex approbatione ⁊ amore bo­eſt contemplationis gratia. que dicitur ſpeculatiua ſcientia. logum in qͦ tangit cau­ni ſcilicet catholice veritatis. Si aūt cōſideremus ip̄ꝫ vt natū extendi ad opus. ſic perficit̉ ſas ſuſcepti operis. Di­ab habitu vt boni fiamus. ⁊ hec eſt ſcientia practica ſiue mora uiditur aūt in duas par¬e tes in prīa ꝑte ponit rō is. Si autem medio mō conſideretur. vt natus extēdi ad af­pietes I fectum. ſic perficitur ab habitu medio inter pure ſpeculatiuū nes q̄ mouerūt ip̄m ad aliqͥd de penuria ac y Ꝙ ⁊ practicum. qui cōplectitur vtrūqꝫ. ⁊ hic habitꝰ dicitur ſapīa aggrediendū p̄ſens ne­ꝑ tenuitate nr̄a cum qꝛ ſimul dicit cognitionē ⁊ affectum. Sapientia enī doctrine ē gociū ſiue opus. In ſe­4 pauꝑcula in gazophilatium ẜm nomē eius. Eccleſi. vj. Unde hic ē cōtēplationis gratia. ⁊ cūda rōnes q̄ debēt mo vt boni fiamus. principaliter tamē vt boni fiamꝰ. talis eſt co­uere diſcipulos ad beni gnitio tradita in hoc libro. Nam cognitio hec iuuat fideꝫ. ⁊ fi gne audiendū. circa finē in qͦ maioꝝ ⁊c. vbi incipit alloqui au des ſic eſt in ītellectu vt ꝙͣtū eſt de ſui ratione. nata ſit mouere ditores. Prima pars diuiditur in duas quia duplex ratio po­affectū ⁊ hoc patet. Nam hec cognitio xp̄s pro nobis mortuꝰ ē teſt mouere aliquē ad opus faciendū ſcilicet amor boni. ⁊ odi ⁊ cōſimiles. niſi ſit hō peccator ⁊ durꝰ. monet ad amorē ⁊ideuo um mali. Primo ergo ponit ratiōes ſumptas ex parte amoris tionē nō ſic iſta. circulus vincit diamētrū ⁊c̄. Cōcedēdū eſt er boni ſcilicet catholice veritatis. Scd̓o ex parte odij mali ſclꝫ go ꝙ ſcientia preſentis libri eſt vt boni fiamus. heretice prauitatis. ibi. Quāuis nō ambigamꝰ ⁊c̄. Prīa ꝑs bꝫ Quod obijcitur. ꝙ eſt ad pandendum abſcōdita. dicenduꝫ quattuor particulas. In prīa tangit cauſam excitantē ⁊ hͦ eſt ꝙ ibi non eſt ſtatus. quia illa reuelatio ordinat ad affectum. deſideriū mercedis ⁊ ſpes auxilij ſub exēplo vidue ⁊ parabo­ Quod obijcitur ꝙ non eſt de moribus. nec de his que ſunt la ſamaritani. In ſcd̓a ponit cauſam retrabeſitē q̄ duplex ē ſcꝫ laboris