Diſtinctio XLII tia. Nō ratione deformitatis. qꝛ cum illa ſit ſimpliciter nō ens ctam aliquo modo pendet ex illa: ſꝫ potentia pendet ex eodē nō videtur poſſe includi. Rn̄. dicēduꝫ. ꝙ malum accipit̉ rōne ex quo pendet actus. quia perficitur per actum: ergoſi potē deformitatis. ⁊ qm̄ oīa diſtribuit ibi ꝓ poſſibilibꝰ. ⁊ poſſibile tia diuina eſt in alind. habet dependentiam. pōt accipi gn̄aliter tā a potētia actiua ꝙͣ defectiua. ⁊ ſic acci¶ Item omnis potentia que eſt in aliquid quod nōſemꝑ eſt pit̉ ample ⁊ cōprebēdit malū. ⁊ ſic ītelligit Augu. Alio mō vt cōiunctuꝫ ſuꝑ actui habet indigentiam. non em̄ ē ꝑfecta niſi poſſibile dicat̉ a potētia q̄ quando agit. ⁊ non agit. ni ẜm rē ⁊ modū eſt potētia. ⁊ nō negat eum poſſe etiā ea q̄ ſi cum obiectū eſt preſens lius pōt a ſe. nec. ſſ. ſꝫ ſolus tūc ꝓprie accipitur. ⁊ tunc nō vult. ſꝫ aduerſus illos qͥ di ergo quando non eſt ſemꝑ nō continetur ibi maluꝫ. ⁊ pr̄. Ille em̄ pōta ſe. qͥ eſt a ſe cebāt deū ml̓ta velle q̄ nō po preſens eſt incōpleta. hoc ſic accipitur in cōi vſu cuꝫ filiꝰ auteꝫ qꝛ non eſt a ſe ſed autem repugnat potentie dicimus deum oīpotenteꝫ terat. affirmat̉ eū poſſe qͥcqͥd a pr̄e. nō pōt a ſe ſꝫ a pr̄e ⁊ diuine. ergo ⁊c. ⁊ ſic ptꝫ ꝙ ꝙͣuis non conti vult. Et ex eo vere dici oīpoſpūſſctūs ab vtroqꝫ. ¶ Ad ¶ Item in deo idē eſt por neatur ſub ente. nō eſt ſimi Rn̄. tētē nō ob aliud. qꝛ pōt qͥcqͥd ſe ⁊ eſſe. ſꝫ deus nō ē aliud qd̓ dicimus. qꝛ lꝫ filius nō le de potentia. vult. Sed cāue quō ītelligas a ſe. ergo non pōt in aliud e ¶ Homo aūt vel angelꝰ poſſit a ſe. nec oꝑet̉ a ſe pōt a ſe. Si tu dicas ꝙ potenpōt qͥcqͥd vult. an qͥcqͥd vult gratuitā bꝫ potentiaꝫ qua tn̄ ⁊ operat̉ per ſe. ſic ⁊ ſpūſ tia connotat: ſed non eſſen in potens eſt. Uidet̉ male di ſe poſſe. an qͥcqͥd vult face̓. an ſctūs. Unde hyla. in li. ix. d̓ tia. Cōtra deus poteſt ali in cere. qꝛ gn̄atio ē actꝰ natu qͥcqͥd vult fieri. Si em̄ dicas trini. Nature inqͥt cui conquid facere quod nec eſt. Hyla. ſit ralis cū qͥs generet. ſimilē iō oīpotenteꝫ vocari. qꝛ p ōt nec fuit. nec erit. ergo nitradicis heretice hͨ vnitas jd in natura. ergo eſt potētia quicqͥd vult ſe poſſe ergo ⁊ hil cōnotat. Si tu dicas ꝙ naturalis. ſed nō dei. quia eſt. vt ita ꝑ ſe agat filius. ne connotat quod eſt in pote petrus ſil̓r op̄s dici poteſt. vl deus non naturaliter proa ſe agat. ⁊ ita non a ſe agat tia. ſed potentia dei nō eſt ducit hoīem. ergo eſt hoīs quilibet ſanctorū. vel beatovt ꝑ ſe agat. ꝑ ſe autē d̓r age aliud ꝙͣ deus ⁊ quod eſt in ergo homo hꝫ potentiā na rum qꝛ poteſt quicqͥd vult ſe re ⁊ potens eſſe. qꝛ natura deo. ergo ⁊ nihil aliud con turalē. Rn̄. dicendū ꝙ na poſſe. ⁊ pōt facere qͥcqͥd vult lem hꝫ potentiā eandē quā notat. Sed contra. bonuꝫ turale d̓r dupl̓r. Uno mofacere. Non enim vult facere eſt diffuſiuum ſui ſed diffu do d̓r naturalē qd̓ habet̉ a ⁊ pater quā potēs eſt ⁊ oꝑa niſi quod facit nec poſſe niſi ſio ẜm ꝙ hmōi eſt in aliud natura ⁊ ẜm conſonantiaꝫ tur. ſed qꝛ illaꝫ habet a pr̄e. ergo bonum ẜm ꝙ bonum nature. ⁊ ſic creature mulquod poteſt. ſed non poteſt nō a ſe. ideo a patre nō a ſe poteſt in aliud. aut ergo ẜꝫ te habent potentias natu facere qͥcqͥd vult fieri. vult eī e dicitur poſſe ⁊ agere. Hō potentiam ſnam. aut alierales. Alio modo dicit̉ na ſaluos fieri qui ſaluādi ſunt. aūt vel angelus gratuitam nam. Si ẜm alienam ergo turalis potentia que ineſt verū tn̄ eos ſaluare nō valet. non eſt perfecte bonum cū alicui per propriam natuhꝫ potentia qua potens eſt Deus autem quicquid vult non habet actum bonum ram ita ꝙ non per aliā nec f ideoqꝫ ergo vere ac ꝓprie per ſe. Si propter potētiā dantē nec conſeruanteꝫ. ⁊ fieri poteſt facere. Si enim trinitas deꝰ op̄s dicit̉. qꝛ ſuam. ergo bonum ẜm ꝙ Hic ple hoc modo ſola virtus diui vult aliqͥd fieri ꝑ ſe. pōt illud ſe.i. naturali potētia pōt qͥd bonū. pōt in aliud. ſꝫ deus ne on̄di na eſt naturalis. oīs auteꝫ facere per ſe. ⁊ ꝑ ſe facit ſicut quid vult fieri. ⁊ qͥcqͥd vult eſt ſumme bonus. ergo ⁊c. tur qͣre alia a deo ē liberaliter dacelum ⁊ terraꝫ per ſe fecit. qꝛ ¶ Item perfectio creatu/ deus oī ſe poſſe. Nihil em̄ vult fieri ta. ⁊ liberaliter conſeruat voluit. Si autem vult fieri ꝑ re eſt in hoc ꝙ poſſit aliud potens ⁊ adiuuatur vt agat ⁊ ideo qd̓ non poſſit facere ꝑ ſe vl a ſe producere. ſi ergo om dicatur creaturam ⁊ per eam operat̉ gratuita. per creaturā. ⁊ nihil vult ſe ne qd̓ perfectionis eſt deo f ¶ Uere ac proprie triniſicut per hoīes facit domos poſſe quod non poſſit ⁊ oē eſt attribuendum. potētia tas deus oīpotēs dicitur. ⁊ hmōi artificialia. ⁊ deꝰ qui quod vult fieri vult ſe poſſe producēdi aliud deo eſt at Uidet̉ nō verum dicere: qꝛ dem ex ſe ⁊ per ſe pōt. hō aūt tribuenda. ſed nō omne qd̓ vult ſe poſnō dicitur ꝓprie oī ſciens: 6 vel angelus ꝙͣtumcunqꝫ bea ¶ Item ſi nihil aliud a ſe ergo nec omnipotēs Itēſe vult fieri. Si enim vellet poteſt. ergo nulli alij a ſe p̄ tus eſt nō eſt potens ex ſe vel Matth̓. vlt. Data eſt mihi fieri fieret. qꝛ voluntati ei eſt. ergo nec aliqͥd deo ſub oīs ptās in celo ⁊ in terra. ꝑ ſe. Sꝫ forte dices nec dei fi nihil reſiſtere poteſt. eſt. ergo a nullo eſt colēdꝰ Et de alijs vr̄. quia Marci a nullo eſt adorādus. ⁊ ni ix. Si potes credere. oīa poſſibilia ſunt credēti. Rn̄. dicendū hil ab ip̄o omnino eſt querendum. qd̓ eſt ſummū incōueniēs ꝙ oīpotentia eſt ſolius dei proprie. qꝛ dicit potētiam infinitā. ẜm oēs. ¶ Item ſi nihil pōt in aliud a ſe. ergo nihil ē ad ip̄m que in nulla pōt eſſe creatura. nec in xp̄o nec in alio ẜm huma neqꝫ propter ipſuꝫ. ſed bonitas eſt in rebꝰ ⁊ ordo per relatio nam naturā. Et hoc melius patebit alibi. Unde ſi dicat̉ de xp̄o nem ipſorum ad ſummū bonum a quo eſt omne bonum. ergo oīpotentia. hoc intelligitur ẜm ydyomatum cōicationem. Si ẜm hoc nulla res eſt bona nec ordinata in vniuerſo. hͦ autem autem dicatur de credentibus. diſtributio eſt accomoda ſolū eſt ſummū incōueniens. gͦ neceſſe eſt ponere ꝙ poſſit in aliud de miraculis. ⁊ ſic patet illud. a ſe. Prīa conſequentia eſt manifeſta. Ad illud em̄ ſoluꝫ ſtat D intelligētiam huiꝰ diſtinctiōis quattuor q̄runt̉ vltima reſolutio in redeundo. in quo eſt prīa origo in exeun Primo vtrū deus poſſit aliqͥd aliud a ſe. Scd̓o da do. vt manifeſtum eſt. ¶ Rn̄ſio. ad hͦ intelligendū notandūꝰ to ꝙ poſſit. q̄ritur vtrū poſſit ineſſe qd̓ alij agenti eſt ꝙ poſſe aliud ſiue in aliud a ſe. hͦ eſt dupl̓r. Aut ī aliud ſieſt poſſibile. Tertio vtrū diuīa potētia ſe extēdat cut in diſtinctum ẜm eſſentiā ⁊ remotū ẜm diſtantiā. qꝛ īpoſ ad oē illud ꝙ alij agēti eſt īpoſſibilc. Quarto vtrū ſibile eſt duo ꝯtraria eſſe in eodē ſubiecto. ⁊ hoc modo poſſe poſſibile dicatur aliqͥd ſimpliciter ẜm cauſas ſuꝑiores. ſiue po in aliud eſt ꝑ egreſſum potentie a ſubſtātia. ⁊ ideo eſt ibi elō tentiam diuinā. vel ẜm inferiores. vel ẜm potētiam creatam. gatio ⁊ diſtantia. Et qꝛ elongatura ſua ſubſtātia. ideo pēdet Qd̓ aūt nō poſſit deꝰ aliud a ſe on̄dit̉ ſic a1) a ſubſtantia in quā agit. ⁊ ideo eſt ibi dependētia. ⁊ qꝛ diſtā ueIlO. j. Dīs potētia q̄ agit in aliud a ſb̓a in qua tia ⁊ dependentia. ideo imperfectio ⁊ indigentia. hͦ mō poſeſt vel cuius eſt. egredit̉ ab illa ſb̓a. potētia em̄ nō operat̉. niſi ſe in aliud deo non competit propter tres conditiones p̄divbi eſt. Si ergo diuina ſb̓a operat̉ ꝑ ſuā potētiā ī aliqͥd aliud ctas ſicut oſtenſum eſt. qꝛ repugnat diuīe potētie. ſicut diſtā a ſe potētia eius incipit eſſe vel fieri in alio. ergo egredit̉ a ſb̓a tia dependentia ⁊ indigētia. Alio modo poſſe in aliud dicit̉ ſed oīs potētia q̄ egreditur a ſubſtātia elongat̉ a ſubſtantia. ⁊ ſicut indiuiſum ẜm formam ⁊ eſſentiam. nō tamen in remotuꝫ oīs potētia diſtans a ſubſtātia repugnat ſimplicitati. cū ergo ẜm aliquam diſtātiam. quia diuina eſſentia dum operat̉ inti hoc ſit impoſſibile in deo. videt̉ ꝙ deus nō agat in aliud a ſe. me eſt ī illo. ⁊ hoc modo nec ponit diſtātiaꝫ nec dependentiā ¶ Item oīs potentia cuius opus eſt in aliud habet dependen nec indigentiam. Cum em̄ diuina eſſentia ſit omni ꝑfectiōe tiam ab illo. Probatio. opus em̄ qd̓ tranſit in materiam ſubieꝑfecta. ⁊ potentia eius ſit oīmoda īdiuiſiōe indiuiſa. a nullo q ij
zum Hauptmenü