Qō XXXII. De elemoſyna petit indicanda eſt iuſtitia: vt non eum inaneꝫ dimittas: ⁊ aliqn̄ melius aliꝗd dabis ⁊ cū iniuſte petente correxeris. correctio autē ē elemoſyna ſpūalis. ergo ſpūales elemoſy­ne ſunt corporalibꝰ preferēde. Rn̄º. dd̓m: ꝙ cōparatio iſtarū elemoſynarū pōt attēdi dupl̓r. Uno mō ſimpl̓r lo­quēdo: ⁊ ẜm hoc elemoſyne ſpūales p̄eminēt triplici rōne. pͦ ꝗdē qꝛ id qd̓ exhibet̉ nobilius ē.ſ. donū ſpūale: qd̓ p̄emi net corꝑali: ẜꝫ illud ꝓuerb̓. 4. Donū bonū tribuā vobis: le­gem meā ne derelinquatis. 2º. rōne eius cui ſubuenit̉: ꝗa ſpūs nobilior eſt corpore. vn̄ ſicut hō ſibi ipſi magis dꝫ ꝓui dere qͣꝫtū ad ſpūm qͣꝫ qͣꝫtū ad corpus: ita ⁊ ꝓximo queꝫ dꝫ ſicut ſeipſuꝫ diligere. 3º. qͣꝫtū ad ipſos actꝰ ꝗbus ſubuenit̉ ꝓximo: qꝛ ſpūales actꝰ ſunt nobiliores corporalibꝰ: ꝗ ſunt quodāmō ſeruiles. Alio mō pn̄t cōparari ẜm aliquē parti cularē caſuꝫ in quo q̄dā corporalis elemoſyna alicui ſpūa­li p̄fert̉: puta magis ē paſcēdū fame moriēteꝫ qͣꝫ docendū: ſicut ⁊ īdigenti ẜm ph̓m melius eſt ditari qͣꝫ philoſophari: qͣꝫuis hoc ſit ſimpl̓r meliꝰ. Ad pͥᵐ ergo dd̓m ꝙ dare ma gis īdigenti melius eſt ceteris paribꝰ. ſed ſi minus indigēs ſit melior ⁊ melioribꝰ indigeat: dare ei melius eſt. ⁊ ſic eſt in ꝓpoſito. Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ recōpēſatio nō minuit meri­tuꝫ ⁊ laudē elemoſyne ſi nō ſit intēta: ſicut ⁊ humana glo­ria ſi nō ſit intēta nō minuit rōnē virtutis: ſicut ⁊ de Cato­ne Saluſtiꝰ dicit: ꝙ quo magis gloriā fugiebat eo magis eū gloria ſequebat̉. ⁊ ita cōtingit in elemoſynis ſpūalibus: ⁊ tamē intētio bonoꝝ ſpūaliū nō minuit meritū: ſicut intē tio bonoꝝ corporaliuꝫ. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ meritū dātis ele moſynā attenditur ẜm id in quo debet rationabiliter re­quieſcere voluntas accipientis: nō in eo in quo requieſcit ſi ſit inordinata. Ad quartum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ elemoſyne corporales nō habeāt effectū ſpi­ritualē. Effectꝰ enī nō eſt potior ſua cauſa: ſꝫ bona ſpūalia ſūt potiora corporalibꝰ. nō ergo elemoſyne corporales ha­bent ſpūales effectꝰ. Pͣ. Dare corporale ꝓ ſpūali viciuꝫ eſt ſymoniale. ſed hoc vitiū eſt oīno vitādū. nō ergo ſūt dā de elemoſyne ad cōſequēdū ſpūales effectꝰ. Pͣ. Multi plicata cauſa multiplicat̉ effectꝰ. ſi ergo elemoſyna corpo­ralis cāret ſpūalē effectū: ſeq̄ret̉ ꝙ maior elemoſyna ma­gis ſpūaliter ꝓficeret: quod eſt ꝯͣ illud qd̓ legit̉ Luc. 21. de vidua mittēte duo era minuta in gazophylatiū que ẜꝫ ſen tentiā dn̄i plus oībus miſit. nō ergo elemoſyna corporalis hꝫ ſpūalē effectū. Sꝫ ꝯtra ē qd̓ dicit̉ eccl̓. 29. Elemoſy­na viri gr̄am hoīs quaſi pupillā cōſeruabit. Rn̄º. dd̓m: ꝙ elemoſyna corporalis tripl̓r pōt cōſiderari. vno mō ẜꝫ ſuā ſub̓am: ⁊ ẜm hoc nō hꝫ niſi corporalē effectū: inqͣꝫtū.ſ. ſupplet corꝑales defectꝰ ꝓximoꝝ. Alioº pōt cōſiderari ex parte cauſe eius: inqͣꝫtū.ſ. aliꝗs elemoſynā corꝑalē dat ꝓ­pter dilectionē dei ⁊ ꝓximi: ⁊ qͣꝫtū ad hoc affert fructū ſpi ritualē: ẜm illud Eccl̓. 29. Perde pecuniā ꝓpter fratrē: po ne theſaurū in p̄ceptis altiſſimi ⁊ ꝓderit tibi magis qͣꝫ au­ruꝫ. 3º mō ex parte effectꝰ. ⁊ ſic hꝫ ſpūalē fructū: inqͣꝫtū.ſ. ꝓximus cui ꝑ corporalē elemoſynā ſubuenit̉: mouetur ad orandū ꝓ bn̄factore: vn̄ ⁊ ibidē ſubdit̉. ꝯclude elemoſynā in ſinu pauꝑis: ⁊ hec pro te exorabit ab oī malo. Ad pͥᵐ gͦ dd̓m ꝙ rō illa ꝓcedit de corporali elemoſyna ẜm ſuā ſub­ſtantiā. Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ ille qui dat elemoſynā nō ītēdit emere aliqd̓ ſpūale per corporale: qꝛ ſcit ſpūalia in īfinituꝫ corporalibꝰ p̄eminere: ſed intēdit per charitatis effectum ſpiritualē fructū ꝓmereri. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ vidua q̄ minꝰ dedit ẜm quātitatē: plus dedit ẜm ſuā ꝓportionē: ex quo penſatur in ipſa maior charitatis affectus: ex qua corpora­lis elemoſyna ſpiritualem efficatiā habet. Ad quintum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ dare elemo­ſynā nō ſit in p̄cepto. Cōſilia enim a p̄ceptis diſtīguunt̉: ſꝫ dare elynā ē ꝯſiliū: ẜꝫ illd̓ Daniel̓ .4. Cōſiliū meū regi placeat. pctā tua elynis redime. gͦ da­re elynā nō ē in p̄cepto. Pͣ. Cuilibet licet ſua re vti ⁊ eā retinere: ſꝫ retinēdo rē ſuā aliꝗs elynā nō dabit. gͦ licitū eſt elynā nō dare. nō gͦ dare elyna ē ī p̄cepto. Pͣ. Oē qd̓ ca­dit ſub p̄cepto aliquo tꝑe obligat trāſgreſſores ad peccatū mortale: qꝛ p̄cepta affirmatiua obligāt ꝓ tꝑe determīato. gͦ ſi dare elynā caderet ſub p̄cepto: eēt determinare aliqd̓ tp̄s in quo hō peccaret mortal̓r niſi elynā daret. ſꝫ hoc nō videt̉: qꝛ ſꝑ ꝓbabil̓r eſtīari pōt ꝙ pauꝑi al̓r ſubueniri poſ­ſit: ⁊ ꝙ id qd̓ ē in elynas erogādū poſſet ei eē neceſſariū vl̓ in pn̄ti vel in futuro. gͦ videt̉ ꝙ elynā dare nō ſit ī p̄cepto. Pͣ. Oīa p̄cepta ad p̄cepta decalogi reducunt̉: ſꝫ īter illa p̄cepta nihil ꝯtinet̉ de datiōe elynarū. gͦ dare elynas nō ē in p̄cepto. Sꝫ ꝯͣ. Nullus punit̉ pena eterna ꝓ omiſſiōe alicuiꝰ: qd̓ nō cadit ſub p̄cepto. ſꝫ aliꝗ puniunt pena eter­na ꝓ omiſſionē elynarū: vt pꝫ Mat. 25. gͦ dare elynā eſt ī p̄cepto. Rn̄º. dd̓m ꝙ cū dilectio ꝓximi ſit in p̄cepto: ne ceſſe ē oīa illa cadere ſub p̄cepto ſine ꝗbus dilectio ꝓximi nō ꝯſeruat̉. ad dilectionē aūt ꝓximi ꝑtīet vt ꝓximo nō ſo luꝫ velimꝰ bonū: ⁊ ēt oꝑemur: ſꝫ illud. i. Ioā. 3. Nō diliga­mus v̓bo neqꝫ līgua ſꝫ oꝑe ⁊ v̓itate. ad hoc aūt ꝙ velimꝰ ⁊ oꝑemur bonū alicuiꝰ reꝗrit̉ ꝙ eius neceſſitati ſubuenia­mus: qd̓ fit per elemoſynaꝝ largitionē. ⁊ iō elynarum lar­gitio eſt in p̄cepto. ſꝫ qꝛ p̄cepta dantur de actibus virtutū neceſſe eſt ꝙ hoc mō donū elyne cadat ſub p̄cepto ẜm ꝙ actus eſt de neceſſitate virtutis.ſ. ẜm ꝙ recta rō reꝗrit: ẜꝫ quā eſt aliꝗd ꝯſiderādū ex ꝑte dantis ⁊ aliꝗd ex ꝑte eius cui ē elemoſyna dāda. ex ꝑte ꝗdem dantis ꝯſiderandū eſt vt idē qd̓ ē in elynas erogandū ſit ei ſuꝑfluū: ẜꝫ illd̓ Luc. ii. Qd̓ ſuꝑeſt date elynā. ⁊ dico ſuꝑfluū nō ſolum reſpectu ſui ipſius qd̓ eſt ſupra id qd̓ ē neceſſariū indiuiduo: ſꝫ etiaꝫ reſpectu alioꝝ quoꝝ cura ſibi incūbit: qꝛ prius oꝫ ꝙ vnuſ­ꝗſqꝫ ſibi ꝓuideat. ⁊ his quoꝝ cura ei incūbit. ⁊ poſtea de re ſiduo alioꝝ neceſſitatibus ſubueniatur reſpectu quoꝝ di­citur neceſſariū ꝑſone: ẜm ꝙ ꝑſona dignitatē īportat. ſic̄ ⁊ naͣ pͦ accipit cibū ad ſuſtentationē ꝓprij corporis qd̓ eſt ne ceſſariū miniſterio virtutis nutritiue. ſuꝑfluuꝫ aūt erogat ad generationē alterius ꝑ virtutē generatiuaꝫ. ex ꝑte aūt recipiētis reꝗrit̉ ꝙ neceſſitatē habeat: alioqn non eſſet rō qͣre el̓yna ei daret̉. ſꝫ cū nō poſſit ab aliquo vno oībus ne­ceſſitatē hn̄tibꝰ ſubueniri: nō oīs neceſſitas obligat ad p̄ce ptū: ſꝫ illa ſola ſine qͣ is qui neceſſitatē patit̉ ſuſtētari non pōt. in illo enī caſu locū hꝫ qd̓ Amb. dicit. Paſce fame mo riētē: ſi non paueris occidiſti: ſic gͦ dare elynaꝫ de ſuꝑfluo ē in p̄cepto: ⁊ dare elynam ei ꝗ eſt in extrema neceſſitate. al̓s aūt elynas dare ē in conſilio: ſicut ⁊ de quolibꝫ melio ri bono dant̉ cōſilia. Ad pͥmum ergo dd̓m: ꝙ Daniel lo­quebat̉ regi ꝗ nō erat legi dei ſubiectus. ⁊ iō ea etiā q̄ per­tinent ad p̄ceptum legis quā nō ꝓfitebat̉ erant ei ꝓponē da ꝑ modū cōſilij. Uel pōt dici ꝙ loquebat̉ in caſu illo in quo dare elynaꝫ nō eſt in p̄cepto. Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ bona tꝑalia q̄ hoī diuinitus cōferunt̉: eiꝰ ꝗdē ſunt qͣꝫtū ad ꝓprie tatē: ſꝫ qͣꝫtū ad vſum nō ſolū debēt eſſe eius ſꝫ etiā alioꝝ ꝙ ex eis ſuſtētari poſſunt ex eo ꝙ ei ſuꝑfluunt: vn̄ Baſilius dicit. Si fateris ea tibi diuinitꝰ ꝓueniſſe.ſ. tꝑalia bona: an iniuſtus eſt deus inequaliter res nobis diſtribuēs: curtū abundas: ille vero mendicat: niſi vt tu bone diſpenſatio­nis merita conſequaris: ille vero patientie brauijs decore tur. Eſt panis famelici quem tu tenes: nudi tunica quam in conclaui conſeruas: diſcalciati calceꝰ qui penes te mar­ceſcit: indigentis argentum quod poſſides inhumatū: quo circa tot iniuriaris quot dare valeres. ⁊ hoc idē dicit Am­broſius in decre. diſ. 47. Ad tertium dicendum ꝙ eſt aliquod tempus dare in quo mortaliter peccat ſi elemoſy nam dare omittat: ex parte quidem recipientis cum ap­paret euidens ⁊ vrgens neceſſitas: nec apparet in promi