Seite
Qō X. De infidelitate 2ᵐ dd̓m ꝙ lex illa ꝓhibet publicam diſputatiōem de fide que ꝓcedit ex dubitatione fidei. nō aūt illam que eſt ad fi dei confirmatiōem. Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ non dꝫ diſputari de his q̄ ſunt fidei qͣſi de eis dubitando. ſed ꝑꝑ veritatē māi feſtandaꝫ ⁊ errores cōfutandos. Qꝫ.n. ad fidei ꝯfirmatio nem aliqn̄ cū īfidelibus diſputare. qn̄qꝫ ꝗdem defenden­do fidem ẜm illud. i. Pet. 3. Parati ſemꝑ ad ſatiſfactiōem oī poſcēti vos rōnē de ea q̄ eſt in vobis ſpe ⁊ fide. qn̄qꝫ aūt ad ꝯuincēdos errātes: ẜm illud ad Titū pͦ. Ut ſit potens exhortari in doctrina ſana: ⁊ eos ꝗ cōtradicūt arguere. Ad octauum ſic ꝓceditur. Uidetur ꝙ infideles nullo compellendi ſint ad fidem. Dicit̉.n. Matth̓. 14. Ꝙ ẜui patriſfamilias ī cuiꝰ agro erāt zizania ſeminata queſierunt ab eo: vis imus ⁊ colligimus ea: ⁊ ipſe reſpondit: Non: ne forte colligentes zizania era dicetis ſimul cum eis triticum. Ubi dicit Chry. Hec dicit dominus ꝓhibens occiſiones fieri. Nec enim oꝫ interfice re hereticos: qꝛ ſi eos occideritis neceſſe eſt multos ſan ctorum ſimul ſubuerti. ergo videtur ꝙ pari ratiōe nec ali­qui infideles ſint ad fideꝫ cogendi. Pͣ. In decretis diſ­45. ſicut dicitur. De iudeis precepit ſancta ſynodus nemi ni deinceps ad credendum vim inferre: ergo pari ratione nec alij infideles ſunt ad fidem cogendi. Pͣ. Aug. dicit. ꝙ cetera poteſt homo nolens: credere vero nō niſi volēs ſed voluntas cogi non poteſt. ergo videtur ꝙ infideles nō ſint ad fidem cogendi. Pͣ. Ezech̓. 18. dicitur ex perſona dei: Nolo mortem peccatoris: ſed nos debemus volunta­tem noſtram conformare diuine vt ſupra dictum eſt. ergo etiam nos non debemus velle ꝙ infideles occidantur. Sed contra eſt qd̓ dicitur Luce. 14. Exi ī vias ⁊ ſepes ⁊ compelle intrare vt impleatur domus mea. ſed homīes in domum dei.i. in ſanctam eccleſiam intrant per fidem ergo aliqui ſunt compellendi ad fidē. Rn̄º. dicendū ꝙ infidelium quidam ſunt qui nunqͣꝫ ſuſceperunt fidem ſic̄ gentiles ⁊ iudei. ⁊ tales nullo modo ſunt ad fidem cōpelle di vt ipſi credant: qꝛ credere voluntatis eſt: ſunt tamen cō pellendi a fidelibus ſi aſſit facultas: vt fidem non impedi­ant vel blaſphemijs vel malis perſuaſionibus: vel etiam apertis perſecutionibus. ⁊ propter hoc fideles xp̄i frequē ter contra infideles bellum mouent: non quidem vt eos ad credendum cogant: qꝛ ſi etiam eos viciſſent ⁊ captiuos haberent: in eorum libertate relinquerent an credere vel­lent: ſed propter hoc vt eos compellant ne fidem xp̄i im pediant. Alij vero ſunt infideles qui quandoqꝫ fidem ſi­ſceperunt ⁊ eam profitenter ſicut heretici ⁊ quādo apoſta. te. ⁊ tales ſunt etiam corporaliter compellendi vt impleāt quod promiſerunt ⁊ teneant quod ſemel ſuſceperunt. Ad pͥmum ergo dicendum ꝙ ꝑ illā auctoritatem qui dam intellexerunt eſſe prohibitam non quidē excōmuni cationem hereticorum ſed eorum occiſionem: vt pꝫ ꝑ au­ctoritatem Chry. inductam. Et Aug. ad Uincentiuꝫ de ſe dicit. Hec primitus mea ſententia erat: neminem ad vni­tatem xp̄i eſſe cogendum: v̓bo eſſe agendum: diſputatione pugnandum. ſed hec opinio mea non cōtradicentiuꝫ ver­bis: ſed demonſtrantium ſuperatur exemplis: legum eniꝫ terror ita profuit vt multi dicant: gratias domino qui vin cula noſtra dirupit. Quod ergo dn̄s dicit: Sinite vtraqꝫ creſcere vſqꝫ ad meſſem qualiter intelligendum ſit appa ret ex hoc quod ſubditur. Ne forte colligentes zizaniam eradicetis ſimul cum eis ⁊ triticuꝫ: vbi ſatis oſtendit ſicut Aug dicit contra epiſtolam Parmeniani. Cum metus iſte non ſubeſt: id eſt quando ita cuiuſcunqꝫ crimen notum eſt omnibus execrabile apparet: vt nullos prorſus vel non ta les habeant defenſores per quos poſſit ſciſma cōtingere: non dormiat ſeueritas diſcipline. Ad ſecundum dicen dum ꝙ iudei ſi nullo modo acceperunt fideꝫ nullo modo ſunt cogendi ad fidem. ſi autem acceperunt fidem: oꝫ vt fi­dem neceſſitate cogātur retinere: ſicut in eodem caº. dici­tur. Ad tertium dicendum ꝙ ſicut vouere eſt volunta tis: reddere autem neceſſitatis: ita accipere fidem eſt vo luntatis: ſed tenere eam acceptam eſt neceſſitatis. ⁊ ideo heretici ſunt compellendi: vt fidem teneant. Dicit enim Augu. ad Bonifacium comitem: Ubi eſt quod iſti clama­re conſueuerunt liberum eē credere vel non credere: cui vim chriſtus intulit agnoſcant in paulo prius cognoſcen­tem chriſtum ⁊ poſtea docentem. Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ ſicut in eadem epiſtola Aug. dicit: Nullus noſtrum vult aliquē hereticū ꝑire. ſꝫ aliter n̄ meruit hr̄e pacē domus Dauid: ni ſi Abſolō filius eius in bello qd̓ ꝯͣ patrē gerebat fuiſſꝫ extī ctꝰ: ſic eccl̓ia catholica ſi ex aliquoꝝ ꝑditione ceteros colli git dolorē mr̄ni ſanat cordis tantoꝝ liberatiōe populoꝝ. Ad nonum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ cū īfidelibꝰ poſ ſit cōicari. Dic̄.n. apl̓s. i. ad Cor. x. Si­ꝗs vocat vos īfidelium ad cenā ⁊ vultis ire: oē qd̓ vob̓ ap ponitur māducate. Et Chry. dicit. Ad mēſā paganoꝝ ſi vo lueris ire ſine vlla ꝓhibitione ꝑmittimꝰ. ſꝫ ad cenā alicuiꝰ ire eſt ei cōicare. gͦ īfidelibꝰ lꝫ cōicare. Pͣ. Apl̓s dic̄. i. ad Cor.§. Quid mihi eſt de his ꝗ foris ſunt iudicare. foris aūt ſunt īfideles. cū gͦ ꝑ iudiciū eccleſie aliquoꝝ cōio fidelibꝰ inhibeat̉. vr̄ ꝙ nō ſit inhibendū fidelibꝰ cū īfidelibus cōi­care. Pͣ. Dn̄s nō pōt vti ẜuo niſi ei cōicādo ſaltē v̓bo: qꝛ dn̄s monet ẜuum ꝑ imꝑiuꝫ: ſed xp̄iani pn̄t hr̄e ſeruos infi­deles vel iudeos vel etiā paganos ſiue ſaracenos. gͦ pn̄t li­cite cuꝫ eis cōicare. Sed ꝯͣ ē qd̓ dr̄ Deutro. 7. Nō inibis cum eis fedus: nec miſereberis eoꝝ: neqꝫ ſociabis cū eis cō nubia. ⁊ ſuꝑ illud Leui. 20. Mulier que redeūte mēſe ⁊c̄. dic̄ glo. Sic oꝫ ab idolatria abſtinere vt nec idolatras nec eoꝝ diſcipulos cōtingamus: nec cū eis cōionē habeamus. Rn̄º. dd̓m ꝙ cōio alicuiꝰ ꝑſone interdicitur fidelibus dupl̓r. Unoº in penam illius cui cōio fideliū ſubtrahitur. Alio mō ad cautelam eoꝝ ꝗbus interdicit̉ ne alij cōicent. ⁊ vtraqꝫ cā ex v̓bis apl̓i accipi pōt. i. ad Cor. 5. Nam poſtqͣꝫ ſnīam excōicationis ꝓtulit: ſubdit ꝓ rōne: Neſcitis qꝛ mo dicū fermētum totā maſſam corrupit. Et poſtea rōne ſub­dit ex ꝑte pene ꝑ iudicium eccleſie illate cū dicit: Nōne d̓ his ꝗ intus ſunt vos iudicatis: pͦ gͦ modo nō interdicit ec­cleſia fidelibus cōionem īfidelium ꝗ nullo fidē xp̄ianā re ceꝑunt.ſ. paganoꝝ vel iudeoꝝ: qꝛ non hn̄t de eis iudicare ſpūali iudicio ſed tꝑali ī caſu: cum inter xp̄ianos cōmoran tes aliquā culpam cōmittunt. ⁊ per fideles tēporaliter pu­niuntur. Sed iſto modo.ſ. in penaꝫ interdicit eccleſia fide libus cōionem illoꝝ infidelium ꝗ a fide ſuſcepta deuiant. vel corrumpēdo fidem ſicut heretici: vel etiā total̓r a fide recedendo ſic̄ apoſtate. In vtroqꝫ.n. horum excommunica­tionis ſnīam ꝓfert eccleſia. Sed qͣꝫtum ad ſcd̓m modum videt̉ eſſe diſtīguendum ẜm diuerſas cōditiones ꝑſonaꝝ ⁊ negociorum ⁊ tempoꝝ. Si.n. aliqui fuerint firmi in fide ita ꝙ ex cōione eoꝝ cum īfidelibus cōuerſio infideliū ma gis ſꝑari poſſit qͣꝫ fidelium a fide auerſio: nō ſunt ꝓhibēdi infidelibus cōicare ꝗ fidem nō ſuſceꝑunt.ſ. paganis vel iu­deis ⁊ maxime ſi neceſſitas vrgeat. Si aūt ſint ſimplices ⁊ infirmi ī fide de quoꝝ ſubuerſiōe ꝓbabil̓r timeri poſſit ꝓhibendi ſunt ab infidelium cōionē: ⁊ precipue ne magnā familiaritatem cū eis habeant: vel abſqꝫ neceſſitate eis cō­municent. Ad pͥmū ergo dd̓m ꝙ dn̄s ille precipit de il­lis gentibus qͣrum terram īgreſſuri erant iudei ꝗ erant ꝓ ni ad idolatriam. Et ideo timēdum erat ne per cōtinuam cōuerſationē cū eis alienarentur a fide. ⁊ ideo ibideꝫ ſub­ditur. Qꝛ ſeducet filium tuū ne ſeqͣtur me. Ad 2ᵐ dd̓n ꝙ eccleſia contra infideles non hꝫ iudicium quo ad pena ſpūalē eis īfligēdā: hꝫ tn̄ iudiciū ſuꝑ aliquos īfideles quo ad tꝑalem penā infligendam: ad quod ꝑtinet eccleſia ali­