Qō LXIIII. De homicidio 70 temporaliuꝫ: ⁊ qꝛ perſonaruꝫ acceptio eſt cuꝫ aliquid ꝑſone attribuit̉ p̄ter ꝓportionē dignitatis ipſiꝰ. cōſiderare oꝫ ꝙ dignitas alicuiꝰ ꝑſone pōt attēdi dupl̓r. vnoº ſimpl̓r ⁊ ẜm ſe. ⁊ ſic maioris dignitatis ē ille qui magis abundat in ſpūalibꝰ gr̄e donis. Alioº ꝑ cōparatione ad bonū cōe. ꝯtin git enī qn̄qꝫ ꝙ ille qui eſt minꝰ ſanctꝰ ⁊ minus ſciēs poteſt magis ꝯferre ad bonū cōe ꝓpter potētiā vel induſtriā ſecularē vel ꝓpter aliꝗd hmoi. ⁊ qꝛ diſpēſationeꝫ ſpūaliū pͥn cipaliꝰ ordinant̉ ad vtilitatē cōeꝫ: ẜꝫ illd̓ i. ad Corī. 12. Uni cuiqꝫ dat̉ manifeſtatio ſpūs ad vtilitateꝫ: iō qn̄qꝫ abſqꝫ acceptione ꝑſonarū in diſpēſatiōe ſpūaliū illi qui ſunt ſimpli citer minꝰ boni melioribꝰ p̄ferunt̉: ſicut ēt ⁊ deꝰ gr̄as gratis datas qn̄qꝫ ꝯcedit minus bonis. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓m ꝙ cir ca ꝯſanguineos p̄lati diſtinguēdū eſt: qꝛ qn̄qꝫ ſunt minꝰ digni ⁊ ſimpl̓r ⁊ ꝑ reſpectū ad bonū cōe. ⁊ ſic ſi dignioribꝰ p̄ferant̉ ē pctm̄ ꝑſonaruꝫ acceptiōis in diſpēſatiōe ſpūaliuꝫ: quoꝝ p̄latꝰ eccl̓iaſticus nō ē dn̄s vt poſſit ea dare ꝓ libito: ſꝫ diſpēſator ẜm illud. i. ad Corin. 4. Sic nos exiſtimet hō vt miniſtros xp̄i ⁊ diſpēſatores miniſterioꝝ dei. qn̄qꝫ vero ꝯſanguinei p̄lati eccl̓iaſtici ſunt eque digni vt alij. ⁊ ſic licite pōt abſqꝫ ꝑſonarū acceptione ꝯſanguineos ſuos p̄ferre: qꝛ ſaltē magis in hoc p̄eminēt ꝙ de ipſis magis confidere pōt vt vnanimiter ſecū negocia eccleſie tractēt. eēt tn̄ hoc ꝓpter ſcādalū dimittēduꝫ ſi ex hoc aliꝗ exēplū ſumerent etiā p̄ter dignitatē bona eccleſie ꝯſanguineis dādi. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ diſpēſatio matrimonij ꝯͣhēdi pͥncipal̓r fieri ꝯſueuit ꝓpter fedus pacis firmādū: qd̓ ꝗdē magis ē neceſſariū cōi vtilitati circa ꝑſonas excellētes. ⁊ iō cū eis faciliꝰ diſpē ſat̉ abſqꝫ pctō acceptiōis ꝑſonarū. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ qͣꝫtū ad hoc ꝙ electio īpugnari nō poſſit in foro iudiciali ſufficit eli gere bonū: nec oꝫ eligere melioreꝫ: qꝛ ſic oīs electio poſſet hr̄e calūniā: ſed qͣꝫtū ad ꝯſcīaꝫ eligētis neceſſe ē eligere me liorē: vel ſimpl̓r vel in cōparatiōe ad bonū cōe. qꝛ ſi pōt ha beri aliꝗs magis idoneus erga aliquā dignitatē ⁊ alius p̄ferat̉: oꝫ ꝙ hoc ſit ꝓpter aliquā cauſaꝫ. que ꝗdē ſi ꝑtineat ad negociū: qͣꝫtū ad hoc erit ille qui eligit̉ magis idoneus ſi vero nō ꝑtineat ad negociū id qd̓ ꝯſiderat̉ vt cauſa erit manifeſte accepto ꝑſone. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ ille qui de gremio eccl̓ie aſſumit̉: vt in pluribꝰ ꝯſueuit eſſe vtilior qͣꝫtuꝫ ad bonū cōe: qꝛ magis diligit eccl̓iam in qua eſt nutritus ⁊ ꝓpter hoc etiā mādat̉ Deutro. 17. Nō poteris alterius gētis hominem facere regē qui non ſit frater tuus. Ad tertium ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ in exhibitione honoris ⁊ reuerentie nō habeat locū pctm̄ acceptionis ꝑſonarū. Honor enī nihil aliud eē videt̉ qͣꝫ reuerētia q̄dā alicui exhibita in teſtimoniū v̓tutis: vt pꝫ per ph̓m in pͦ ethi. Sꝫ p̄lati ⁊ p̓ncipes ſunt honorādi etiā ſi ſint mali: ſicut etiā parētes de ꝗbꝰ mādat̉ Exo. 20. Honora patrē tuū ⁊ matrē tuā: ⁊ etiā dn̄i ſunt a ſeruis honorādi etiā ſi ſint mali: ẜm illd̓ i. ad Thimo. 6. Quicūqꝫ ſūt ſub iugo ẜui: dn̄os ſuos honore dignos arbitrent̉. gͦ videt̉ ꝙ acce ptio ꝑſone nō ſit pctm̄ in exhibitiōe honoris. ¶ Pͣ. Leuit. 19. p̄cipit̉: Corā cano capite ꝯſurge ⁊ honora ꝑſonā ſenis: ſꝫ hoc videt̉ ad acceptionē ꝑſonarū ꝑtinere: qꝛ qn̄qꝫ ſenes nō ſūt v̓tuoſi: ẜm illud Daniel̓. 13. Egreſſa ē iniꝗtas a ſenioribꝰ ppl̓i. gͦ acceptio ꝑſonarū nō ē pctm̄ in exhibitione honoris. ¶ Pͣ. Suꝑ illud Iaco. 2. Nolite in ꝑſonarū acceptiōe hr̄e fidē ⁊c. dicit glo. Aug. Si hoc ꝙ Iacobꝰ dic̄. Si ītroierit in cōuentu veſtro vir habēs annulū aureū ⁊c̄. intelligatur de quotidianis cōfeſſibꝰ: ꝗs hic nō peccat: ſi tn̄ peccat. ſed hec ē acceptio ꝑſonarū: diuites ꝑꝑ diuitias honorare. dicit enī Greg. in qͣdā homel̓. Suꝑbia nr̄a retūdit̉ qꝛ in hoībus nō nam qͣ ad imaginē dei facti ſūt: ſꝫ diuitias honoramꝰ. ⁊ ſic cū diuitie nō ſint debita cauſa honoris ꝑtinebit hoc ad ꝑſonarū acceptionē. gͦ ꝑſonarū acceptio nō ē pctm̄ circa exhibitionē honoris. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ dr̄ in glo. Iaco. 2. Quicūqꝫ diuitē ꝓpter diuitias honorat peccat. ⁊ pari rōne ſi aliꝗs honoret ꝓpter alias cās q̄ nō faciūt dignū honorē: qd̓ ꝑtinet ad acceptionē perſonarū. gͦ acceptio ꝑſonarū in exhibitione honoris ē pctm̄. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ honor ē qd̓dā teſtimoniū de v̓tute eius ꝗ honorat̉. ⁊ iō ſola v̓tꝰ ē debita cā honoris. Sciēdū tn̄ ꝙ aliꝗs pōt honorari: nō ſolum ꝓpter virtutē ꝓpriā: ſed etiā ꝓpter virtutē alteriꝰ. ſicut pͥncipes ⁊ p̄lati honorant̉ etiā ſi ſint mali inqͣꝫtū gerūt ꝑſonā dei: ⁊ cōitatis cui p̄ficiunt̉: ẜm illud ꝓuerb̓. 26. Sicut qui īmittit lapides in aceruū mercurij: ita qui tribuit īſipiēti honoreꝫ qꝛ gētiles rōnē attribuebāt mercurio: aceruꝰ mercurij dr̄ cumulus rōcinij in quo mercator qn̄qꝫ mittit vnū lapillū loco centū marcarū: ita etiā honorat̉ inſipiēs ꝗ ponit̉ loco dei ⁊ loco totius cōitatis: ⁊ eadē rōne parētes: ⁊ dn̄i ſūt honorādi ꝓpter participationē dīne dignitatis ꝗ ē oīuꝫ pr̄ ⁊ dn̄s. ſenes aūt ſūt honorādi ꝓpter ſignū v̓tutis qd̓ eſt ſenectus: lꝫ hoc ſignū qn̄qꝫ deficiat. vn̄ vt dr̄ Sapīa. 4. Senectus venerabilis ē: nō diuturna neqꝫ ānoꝝ nūero cōputata. cani aūt ſūt ſenſus hoīs ⁊ etas ſenectutis vita īmaculata. diuites aūt honorādi ſūt ꝑꝑ hoc ꝙ maiorē locū in cōita tibꝰ obtinēt. ſi aūt ſolū ītuitu diuitiarū honorent̉ erit peccatū acceptiōis ꝑſonarū. Et ꝑ hoc pꝫ reſpōſio ad obiecta. Ad quartum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ in iudicijs locū nō habeat pctm̄ acceptōis ꝑſonaꝝ. Acceptio.n. ꝑſonaruꝫ opponit̉ diſtributiue iuſtitie: vt dcm̄ eſt. ſꝫ iudicia maxīe vident̉ ad iuſtitiā ꝯmutatiuā per tinere. gͦ ꝑſonaꝝ acceptio nō hꝫ locū in iudicijs. ¶ Pͣ. Pene ẜm aliqd̓ iudiciū infligunt̉. ſꝫ in penis accipiunt̉ ꝑſone abſqꝫ pctō: qꝛ grauius puniunt̉ ꝗ īferunt iniuriā in ꝑſonas pͥncipū qͣꝫ ꝗ in ꝑſonas alioꝝ. gͦ ꝑſonaꝝ acceptio non hꝫ locū in iudicijs ¶ Pͣ. Eccle. 4. dr̄. In iudicādo eſto pupillis miſericors. ſꝫ hoc videt̉ eſſe acciꝑe ꝑſonā pauperis. gͦ acceptio ꝑſonaꝝ in iudicijs non eſt pctm̄. ¶ Sed ꝯͣ ē qd̓ dicit̉ ꝓuer. is. Accipere ꝑſonā in iudicio non ē bonū. ¶ Rn̄º. di cēdū: ꝙ ſicut dcm̄ ē: iudiciū eſt actus iuſtitie ꝓut iudex ad eqͣlitatē iuſtitie reducit ea q̄ īeqͣlitatē oppoſitā facere poſſunt. ꝑſonaꝝ aūt acceptio ineqͣlitatē qͣꝫdam hꝫ inqͣꝫtuꝫ attribuit̉ alicui ꝑſone p̄ter ꝓportionē ſuā in qua ꝯſiſtit eqͣlitas iuſtitie. ⁊ iō manifeſtū eſt ꝙ ꝑ ꝑſonaꝝ acceptionē iudi ciū corrūpit̉. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓ꝫ ꝙ iudiciū dupl̓r pōt ꝯſidera ri. Unoº qͣꝫtuꝫ ad ipſaꝫ rē iudicatā: ⁊ ſic iudiciū ſe hꝫ cōiter ad ꝯmutatiuā ⁊ ad diſtributiuaꝫ iuſtitiā. pōt.n. iudicio diffiniri qͣliter aliꝗd cōe ſit diſtribuēduꝫ in ml̓tos: ⁊ qͣliter alteri vnus reſtituat qd̓ ab eo accepit. Alioº pōt ꝯſiderari qͣꝫtum ad ipſam formā iudicij: ꝓut.ſ. iudex ēt in ipſa cōmutatiua iuſtitia ab vno accipit ⁊ alteri dat. ⁊ hoc ꝑtīet ad diſtributiuā iuſtitiā. ⁊ ẜꝫ hoc in quolibet iudicio locuꝫ hr̄e pōt ꝑſonaꝝ acceptio. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ cū punit̉ aliꝗs grauius ꝑꝑ iniuriā in maiorē ꝑſonā ꝯmiſſaꝫ non ē ꝑſonaꝝ acceptio qꝛ ipſa diuerſitas ꝑſone facit qͣꝫtū ad hoc diuerſitatē rei: vt ſupra dcm̄ ē. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ hō in iudicio dꝫ pau peri ſubuenire qͣꝫtum fieri pōt: tn̄ ſine leſione iuſtitie: alioquin nō hꝫ locū illud qd̓ dr̄ Exo. 23. Pauperis quoqꝫ non miſereberis in iudicio. De vitijs oppoſitis ꝯmutatiue iuſtitie. Qō LXIIII. Einde conſideranduꝫ ē de vitijs oppoſitis ꝯmutatiue iuſtitie. Et pͦ ꝯſiderādū ē de pctīs q̄ cōmit tūt̉ circa inuolūtarias ꝯmutatiōes. 2º de pctīs q̄ ꝯmittunt̉ circa ꝯmutatiōes īuolūtarias. Cōmittunt̉ autē pctā circa īuolūtarias cōmutatōes ꝑ hoc ꝙ aliqd̓ nocumētū ꝓxīo īfert̉ ꝯͣ eiꝰ volūtatē: qd̓ ꝗdē pōt fieri dupl̓r .ſ. fcō ⁊ v̓bo. fcō ꝗdē cū ꝓximꝰ ledit̉ vel in ꝑſona ꝓpͥa vel ī ꝑſona ꝯiūcta vel in ꝓprijs rebꝰ. de his gͦ ꝑ ordinē ꝯſiderā dū ē. Et pͦ de homicidio ꝑ qd̓ maxime nocetur proximo.
zum Hauptmenü