Qō CXXXIIII. De magnificentia lud p̄s. Magnificētia eius ⁊ v̓tꝰ eiꝰ in nubibꝰ. gͦ magnificē tia ē v̓tꝰ. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ ſicut dr̄ in pͦ de celo: v̓tꝰ dr̄ ꝑ cōpa rationē ad vltimū in qd̓ potētia pōt: nō ꝗdē ad vltimū ex parte defectꝰ: ſꝫ ex ꝑte exceſſus cuiꝰ rō ꝯſiſtit in magnitudine. ⁊ iō oꝑari aliꝗd magnū ex quo ſumit̉ nomē magnifi centie ꝓpͥe ꝑtinet ad rōnē v̓tutis. vn̄ magnificentia noīat v̓tutē. ¶ Ad pͥᵐ ergo dd̓ꝫ ꝙ nō oīs liberalis ē magnificus qͣꝫtū ad actū: qꝛ deſūt ſibi ea ꝗbꝰ vti neceſſe ē ad actū magnificū: tn̄ oīs liberalis hꝫ habitū magnificētie vl̓ actu vl̓ in ꝓpinqͣ diſpōne: vt ſupra dictū ē cū de ꝯnexione v̓tutuꝫ ageret̉. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ magnificētia cōſiſtit ꝗdē in extre mo ꝯſiderata quātitate eius qd̓ facit: ſꝫ tn̄ in medio ꝯſiſtit ꝯſiderata regula rōnis a qͣ nō deficit: nec eā excedit: ſic̄ ēt de magnanimitate dictū ē. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ad magnificē tiā ꝑtinet facere aliꝗd magnū. qd̓ aūt ꝑtinet ad ꝑſonā vni uſcuiuſqꝫ ē aliꝗd paruū in cōparatiōe ad id qd̓ ꝯuenit rebꝰ diuinis vel rebꝰ cōibꝰ. ⁊ iō magnificus nō p̓ncipal̓r ītēdit ſumptꝰ facere in his q̄ ꝑtinēt ad ꝑſonā ꝓpriā: nō qꝛ bonuꝫ ſuū nō q̄rat: ſꝫ qꝛ nō ē magnū. ſiꝗd tn̄ in his q̄ ad ipſuꝫ ꝑtinent magnitudinē hēat hoc et magnifice magnificis ꝓſe quit̉: ſic̄ ea q̄ ſemel fiūt vt nuptie vel aliꝗd aliud huiuſmo di. vel etiā ea q̄ ꝑmanētia ſūt: ſicut ad magnificū ꝑtinet p̄parare ꝯueniētē hītationē: vt dr̄ in. 4. ethi. ¶ Ad 4ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ ſicut ph̓s dicit in. 6. ethi. Oportet artis eē quādā v̓tuteꝫ .ſ. moralē: ꝑ quā.ſ. appetitꝰ īclinet̉ ad recte vtēdū rōne artis: ⁊ hoc ꝑtinet ad magnificētiā. vn̄ nō eſt ars ſed virtus. Ad ſecundum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ magnificentia nō ſit ſpālis v̓tꝰ. Ad magnificētiā enī videt̉ ꝑtinere facere aliꝗd magnū: ſꝫ facere aliꝗd magnū pōt ꝯuenire cuilibet v̓tuti ſi ſit magna ſicut ꝗ hꝫ magnā v̓tutē tēperātie facit magnū tēperātie opꝰ. ergo magnificētia nō eſt aliqͣ ſpālis v̓tꝰ ſed ſignificat ſtatuꝫ ꝑfectu cuiuſlibet v̓tutis. ¶ Pͣ. Eiuſdē videt̉ facere aliꝗd ⁊ tēdere in illud: ſꝫ tēdere in aliꝗd magnū pertinet ad magnanimitatē: vt ſupra dictū ē. ergo ⁊ facere aliꝗd magnuꝫ ꝑtinet ad magnanimitatē. nō ergo magnificētia eſt v̓tꝰ diſtincta a magnanimitate. ¶ Pͣ. Magnificētia videt̉ ꝑtinere ad ſcītatē. dr̄. n. Exo. ij. Magnificus in ſcītate. ⁊ ī p̄s: Scitas ⁊ magnificētia in ſcīficatiōe eius: ſꝫ ſcītas ē idē religioni: vt ſupra habitū eſt. gͦ magnificētia videt̉ idē eē religioni. nō ergo ē v̓tus ſpālis ab alijs diſtincta. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt ꝙ ph̓s ꝯnumerat eaꝫ alijs v̓tutibus ſpecialibus. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ad magnificētiā ꝑtinet facere aliꝗd magnū: ſicut ex ipſo noīe apparet. Facere aūt dupl̓r pōt accipi. vno. ꝓ prie. Alioº coīter. ꝓprie aūt facere dr̄ oꝑari aliꝗd in exteriori maͣ: ſic̄ facere domū vel aliꝗd alid̓ huiuſmodi. cōiter aūt dr̄ facere ꝓ qͣcūqꝫ actiōe ſiue trāſeat in exteriorē maꝫ ſicut vrere ⁊ ſecare: ſiue maneat in ipſo agēte: ſic̄ ītelligere ⁊ velle. ſi gͦ magnificētia accipiat̉ ẜm ꝙ factionē alicuiꝰ magni īportat ꝓut factio ꝓpͥe dr̄. ſic magnificētia ē ſpālis v̓tꝰ. opꝰ.n. factibile ꝓducit ab arte ī cuiꝰ ꝗdē vſu p̄t attēdi vna ſpālis rō bōitatis ꝙ ip̄m opꝰ factū ꝑ artē ſit magnū.ſ. ī quātitate: p̄cioſitate: vel dignitate: qd̓ fac̄ magnificētia. ⁊ ẜꝫ hoc mgnificētia ē ſpālis v̓tꝰ. Si v̓o nomē magnificētie accipiat̉ ab eo qd̓ ē facere magnū ẜꝫ ꝙ facer̄ cōiter ſumit̉: ſic magnificētia nō ē ſpālis v̓tꝰ. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓ꝫ ꝙ ad quālibꝫ v̓tutē ꝑfectā ꝑtīet magnū facere ex ſuo gn̄e ẜꝫ ꝙ face re cōiter ſumit̉: nō aūt ẜꝫ ꝙ ſumit̉ ꝓpͥe. ſꝫ hoc ē ꝓpriū ma gnificētie: ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ ad magnanimitate ꝑtinet: nō ſolū tēdere in magnū: ſꝫ ēt in oībꝰ v̓tutibꝰ magnū operari: vel faciēdo vel qͣlitercūqꝫ agēdo: vt dr̄ in. 4. ethi. ita tn̄ ꝙ magnanimitas circa hoc reſpicit ſolā rōnē magni. alie aut v̓tutes q̄ ſi ſint ꝑfecte magnū operant̉: nō tn̄ pͥncipal̓r diri gunt intētionē ſuā ad magnū: ſꝫ ad id qd̓ ē ꝓpriū vnicuiqꝫ v̓tuti. magnitudo aūt ꝯſeꝗt̉ ex quātitate v̓tutis. ad magni ficētiā v̓o ꝑtinet nō ſolū facere magnū ẜꝫ ꝙ facere ꝓprie ſumit̉: ſꝫ ēt ad magnū faciēdū tēdere aīo. Un̄ Tulliꝰ dic̄ ī ſua retorica ꝙ magnificētia ē rerū magnarū ⁊ excelſarū cū animi qͣdā ampla ⁊ ſplēdida ꝓpōne cogitatio atqꝫ adminiſtratio: vt cogitatio referatur ad interiorē intētionē. adminiſtratio aūt ad exteriorē executionē. vnde oportet ꝙ ſic̄ magnanimitas ītēdit aliqd̓ magnū ī oī maͣ: ita ⁊ magnificētia in aliquo oꝑe factibili. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ magnificētia intēdit opus magnū facere. oꝑa aūt ab hoībꝰ facta ad aliquē finē ordināt̉. nullus āt finis humanoꝝ operū ē adeo magnus ſic̄ honor dei. ⁊ iō magnificētia p̄cipue magnuꝫ opus facit in ordine ad honorē dei. vn̄ ph̓s dicit ī. 4. ethi. ꝙ honorabiles ſumptꝰ ſunt maxime qui ꝑtinēt ad di uina ſacrificia. ⁊ circa hos maxime ſtudet magnificꝰ. ⁊ iō magnificētia ꝯiungit̉ ſcītati: qꝛ p̄cipue eius effectꝰ ad reli gionē ſiue ad ſcītateꝫ ordinatur. Ad tertium ſic ꝓcedit̉. Uidetur ꝙ materia magnificentie nō ſint ſumptus magni. Circa eandē.n. mam nō ſunt due virtutes. ſꝫ circa ſumptꝰ eſt liberalitas: vt ſupra habitū eſt. gͦ magnificētia nō ē circa ſumptus. ¶ Pͣ. Oīs magnificus ē liberalis: vt dr̄ in. 4. ethi. ſꝫ liberalitas ē magis circa dona qͣꝫ circa ſumptus. g et magnificētia nō p̄cipue ē circa ſumptus ſꝫ magis circa dona. ¶ Pͣ. Ad magnificētiā ꝑtinet aliqd̓ opus exteriꝰ facere. nō aūt ꝗbuſlibet ſumptibus fit aliqd̓ exterius opus etiā ſi ſint ſumptus magni: puta cū aliꝗs multa expēdit in encenijs mittēdis. gͦ ſumptus nō ſunt ꝓpͥa maͣ magnificētie. ¶ Pͣ. Magnos ſumptꝰ nō poſſunt facere niſi diuites. ſꝫ oēs virtutes poſſunt hr̄e etiā pauꝑes: qꝛ v̓tutes nō ex ne ceſſitate īdigēt exteriori fortūa: ſꝫ ſibijp̄is ſufficiūt: vt Se neca dicit in li. de irra. gͦ magnificētia nō eſt circa magnos ſumptus. ¶ Sed ꝯͣ eſt qd̓ ph̓s dic̄ in. 4. ethi. ꝙ magnificē tia nō extendit̉ circa omnes oꝑationes q̄ ſunt in pecunijs ſicut liberalitas. ſꝫ circa ſumptuoſas ſolum in quibus excellit liberalitatē magnitudīe. gͦ ē ſolū circa magnos ſumptus. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ ad magnificētiā ſic̄ dcm̄ ē ꝑtinet ītēdere ad aliqd̓ magnū opꝰ faciēdū. ad hoc aūt ꝙ aliqd̓ magnū opus ꝯuenienter fiat reꝗruntur ꝓportionati ſumptꝰ. nō enī poſſunt magna oꝑa fieri niſi cū magnis expēſis. vn̄ ad magnificētiā ꝑtinet magnos ſumptus facere ad hoc ꝙ opus magnū ꝯuenienter fiat. vn̄ ⁊ ph̓us dicit in. 4. ethi. ꝙ magnificꝰ ab eqͣli.i. a ꝓportionato ſumptu opus faciet ma gis magnificū. ſumptus aūt eſt quedā pecunie emiſſio a qͣ pōt aliꝗs ꝓhiberi ꝑ ſuꝑfluū amorē pecūie. ⁊ iō maͣ magni ficētie poſſunt dici ⁊ ipſi ſumptꝰ ꝗbus vtit̉ magnificus ad opꝰ magnū faciēdū: ⁊ ipſa pecunia qͣ vtit̉ ad ſumptus magnos faciēdos ⁊ amor pecunie quē moderat̉ magnificus ne ſumptus magni īpediant̉. ¶ Ad pͥmuꝫ gͦ dd̓m ꝙ ſic̄ ſu pra dcm̄ ē: virtutes ille q̄ ſunt circa res exteriores hn̄t aliquā difficultatē ex ipſo genere rei circa quā ē v̓tus: ⁊ aliaꝫ difficultatē ex magnitudīe ipſiꝰ rei. ⁊ iō oꝫ circa pecuniā ⁊ vſuꝫ eiꝰ eē duas v̓tutes.ſ. liberalitatē q̄ reſpicit cōiter vſū pecunie ⁊ magnificentiā q̄ reſpicit magnū pecunie vſum. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ vſus pecunie aliter ꝑtinet ad liberalē: ⁊ aliter ad magnificū. ad liberalē.n. ꝑtinet ẜꝫ ꝙ ꝓcedit ex ordinato affectu circa pecunias. ⁊ iō oīs vſus debitus pecunie cuius impedimentum tollit moderatio amoris pecunie pertinet ad liberalitatem ſcilicet ⁊ dona ⁊ ſumptus. ſed vſus pecunie pertinet ad magnificum in ordine ad ali quod magnum opus quod faciendum eſt. ⁊ talis vſus no poteſt eſſe ſine ſumptu ſiue expenſa. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ magnificus etiam dat dona vel encenia: vt dicitur in. 4. ethico. nō tn̄ ſub rōne doni ſꝫ potius ſub rōne ſumptus ordinati ad aliqd̓ opus faciēdū: puta ad honorādū aliquē vl̓ ad faciēdū aliꝗd vn̄ ꝓueniat honor toti ciuitati: ſicut cuꝫ facit aliꝗd ad qd̓ tota ciuitas ſtudet. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ pͥn cipalis actꝰ v̓tutis eſt īterior electio quā v̓tus pōt hr̄e abſqꝫ
zum Hauptmenü