Qō CXXXV. De vitijs oppoſitis magnificētie 13 exteriori fortuna. ⁊ ſic etiā pauꝑ pōt eē magnificus: ſed ad exteriores actꝰ v̓tutū reqͥrunt̉ bona fortunē: ſicut q̄dā inſtrumēta. ⁊ ẜm hoc pauꝑ nō pōt actū magnificētie exterio rem exercere in his q̄ ſūt maga ſimpl̓r: ſꝫ forte in his q̄ ſūt magna ꝑ cōparationē ad aliqd̓ opꝰ qd̓ ⁊ ſi in ſe ſit paruū: tn̄ pōt magnificari ẜm ꝓportionē illiꝰ gnīs. naꝫ paruū ⁊ magnū dicunt̉ relatiue: vt ph̓s dicit in p̄dicamentis. Ad quartum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ magnificentia nō ſit pars fortitudinis. Magnificētia.n. ꝯuenit in maͣ cū liberalitate: vt dictū ē. ſed liberalitas nō eſt ꝑs fortitudinis ſꝫ iuſtitie. gͦ magnificētia nō ē ꝑs fortitudinis. ¶ Pͣ. Fortitudo ē circa timores ⁊ au dacias. magnificētia aūt in nullo videt̉ reſpicere timoreꝫ: ſꝫ ſolū ſūptus qͥ ſunt oꝑatiōes q̄dā. gͦ magnificētia magis videt̉ ꝑtinere ad iuſtitiā q̄ ē circa oꝑationes qͣꝫ ad fortitudineꝫ. ¶ Pͣ. ph̓s dicit in. 4. ethi. ꝙ magnificus ſcienti aſſimilat̉: ſꝫ ſcīa magis cōuenit cū prudētia qͣꝫ cū fortitudine. ergo magnificētia nō dꝫ poni ꝑs fortitudinis. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē ꝙ Tulliꝰ ⁊ Macrobiꝰ ⁊ Andronicus magnificētiā partē for titudinis ponūt. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ magnificētia ẜm ꝙ ē ſpecialis v̓tꝰ nō pōt poni pars ſubiectiua fortitudinis: qꝛ non ꝯuenit cū ea in maͣ: ſꝫ ponit̉ ꝑs eiꝰ inqͣꝫtū adiūgit̉ ei ſic̄ v̓tꝰ ſcd̓aria p̓ncipali. Ad hoc aūt ꝙ aliqͣ v̓tꝰ adiungat̉ alicui pͥn cipali duo reqͥrunt̉: vt ſupra dictū ē. quoꝝ vnū eſt vt ſcd̓aria ꝯueniat cū pͥncipali. aliud aūt ē vt in aliquo excedat̉ ab ea. magnificētia aūt ꝯuenit cū fortitudine in hoc ꝙ ſic̄ fortitudo tēdit in aliqd̓ arduū ⁊ difficile: ita ēt ⁊ magnificentia. vn̄ ēt videt̉ eē in iraſcibili vt fortitudo: ſꝫ magnificentia deficit a fortitudine in hoc ꝙ illud arduū in qd̓ ten dit foritudo hꝫ difficultatē ꝓpter ꝑiculū qd̓ īminet ꝑſone. arduū aūt in qd̓ tēdit magnificētia hꝫ difficultatē ꝓpter diſpēdiū rerū qd̓ ē multominꝰ qͣꝫ ꝑiculū ꝑſone. ⁊ iō magni ficētia ponit̉ ꝑs fortitudinis. ¶ Ad pͥᵐ ergo dd̓m ꝙ iuſtitia reſpicit oꝑatiōes ẜꝫ ſe ꝓut in eis ꝯſiderat̉ rō debiti. ſed liberalitas ⁊ magnificētia ꝯſiderāt oꝑatiōes ſumptuū ẜꝫ ꝙ cōparant̉ ad paſſiones aīe: diuerſimode tn̄. nā lib̓alitas reſpicit ſūptꝰ ꝑ cōparationē ad amorē ⁊ cōcupiſcētiā pecu niarū que ſūt paſſiōes cōcupiſcibilis quibus nō īpedit̉ liberalis a datiōibꝰ ⁊ ſūptibꝰ faciēdis: vn̄ eſt in cōcupiſcibili. ſꝫ magnificētia reſpicit ſūptus ꝑ cōparationē ad ſpē attī gēdo ad aliꝗd arduū: nō ſimpl̓r ſicut magnanimitas ſꝫ in determīata maͣ.ſ. in ſūptibꝰ. vn̄ magnificētia videt̉ eſſe in iraſcibili ſicut ⁊ magnanimitas. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ magnificentia ⁊ ſi nō ꝯueniat cū fortitudine in maͣ: ꝯuenit tn̄ cū ea in ꝯditiōe maͣe inqͣꝫtū.ſ. tēdit in aliꝗd arduū circa ſumptꝰ: ſic̄ fortitudo in aliꝗd arduū circatiores. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ magnificētia ordinat vſuꝫ artis ad aliqd̓ magnū vt dictū eſt. ars aūt ē in rōne: ⁊ iō ad magnificū ꝑtinet bn̄ vti rōne in attēdēdo ꝓportionē ſūptꝰ ad opꝰ qd̓ faciēdū ē. ⁊ hoc p̄ci pue neceſſariū ē ꝓpter magnitudinē vtriuſqꝫ: qꝛ niſi diligens ꝯſideratio adhiberet̉ īmineret ꝑiculū magnitudini. ¶ De vicijs oppoſitis magnificētie. Qō CXXXV. cōſiderādū eſt de vicijs op Einde poſitis magnificētie. ¶ Et circa hoc q̄runt̉ duo. pͦ vtrū paruificētia ſit viciū. 2º. de vicio ei oppoſito. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Ur̄ ꝙ paruificētia non ſit viciū. Uirtꝰ.n. ſic̄ ē moderatiua magnoꝝ: ita ēt moderatiua ꝑuoꝝ. vn̄ ⁊ liberales ⁊ magnifici aliqͣ ꝑua faciūt: ſꝫ magni ficētia ē v̓tꝰ. gͦ ſil̓r ꝑuificētia magis ē v̓tꝰ qͣꝫ viciū. ¶ Pͣ. Ph̓s dic̄ in. 4. ethi. ꝙ diligētia rōcinij ē paruifica. ſꝫ diligētia rōcinij vr̄ eē laudabilis: qꝛ bo nū hoīs ē ẜꝫ rōnē eē: vt Dio. dic̄. 4. ca. de diui. no. pͦ paruifi centia nō ē viciū. ¶ Pͣ. ph̓s dicit in. 4. ethi. ꝙ paruificꝰ cō ſumit pecuniā triſtatꝰ: ſꝫ hoc ꝑtinet ad auariciā ſiue ad illiberalitatē. gͦ paruificētia nō eſt viciū ab alijs diſtinctū. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē ꝙ ph̓s in. 2. ⁊. 4. ethi. ponit paruificētiā ſpāle viciū magnificētie oppoſitū. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ ſic̄ ſupra dictuꝫ eſt: moralia ſpeciē a fine ſortiunt̉. vn̄ ⁊ a fine vt pluries no minant̉. ex hoc gͦ dr̄ aliꝗs paruificꝰ ꝙ ītēdit ad aliꝗd ꝑuū faciēdū. paruū aūt ⁊ magnū ẜm ph̓ꝫ in p̄dicamētis relatiue dicunt̉. vn̄ cū dr̄ ꝙ paruificꝰ intēdit aliꝗd paruū facere ītelligēdū ē ī cōparatiōe ad genꝰ oꝑis qd̓ fac̄. In quo ꝗdeꝫ paruū ⁊ magnū pōt attēdi dupl̓r. vnoº ex ꝑte oꝑis fiēdi. alioº ex ꝑte ſūptꝰ. magnificꝰ gͦ pͥncipal̓r intēdit magnitu dinē oꝑis. ſcd̓ario ītēdit magnitudinē ſūptꝰ quaꝫ nō vitāt vt faciat magnū opꝰ. vn̄ ⁊ ph̓s dicit in. 4. ethi. ꝙ magnificus ab eqͣli ſuptū opꝰ facit magis magnificū. paruificꝰ aūt ecōuerſo p̓ncipal̓r ꝗdē intēdit paruitatē ſūptꝰ. vn̄ ⁊ ph̓us dicit in. 4. ethi. ꝙ ītēdit qͣl̓r minimū ꝯſumat: ex cōſequen ti autē intēdit paruitatē oꝑis quā.ſ. nō recuſat dūmō paruuꝫ ſumptū faciat. vn̄ ph̓s dicit ibidē ꝙ paruificus maxima cōſumēs in paruo que.ſ. dū nō vult expēdere: bonum perdit.ſ. magnifici oꝑis. ſic ergo pꝫ ꝙ paruificus deficit a ꝓportiōe q̄ dꝫ eē ẜm rōnē īter ſumptus ⁊ opus. defectꝰ āt ab eo qd̓ eſt ẜm rationē cauſat rōnē vicij. vnde manifeſtū eſt ꝙ paruificētia vitiū eſt. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓m ꝙ virtus mo derat parua ẜm regulā rōnis a qͣ deficit paruificus: vt dictū ē. non.n. dr̄ paruificus ꝗ parua moderat̉: ſꝫ ꝗ in moderando magna vel parua deficit a regula rōnis. ⁊ iō hꝫ vitu rōneꝫ. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ ſic̄ ph̓s dic̄ in. 2. rhetorice Timor facit ꝯſiliatiuos. ⁊ iō paruificus diligenter rōcinijs ītēdit: qꝛ īordinate timet bonoꝝ ſuoꝝ ꝯſumptionē etiā in minimis. vnde hoc non eſt laudabile: ſꝫ vitioſum ⁊ vituꝑabile: qꝛ non dirigit affectū ſuū ẜm rōneꝫ. ſed potius rōnis vſuꝫ applicat ad inordinationē ſui affectus. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ſic̄ magnificus ꝯuenit cū liberali in hoc ꝙ ꝓmpte ⁊ delectabiliter pecunias emittit: ita ēt paruificus ꝯuenit cū libera li ſiue auaro in hoc ꝙ cū triſtitia ⁊ tarditate expēſas facit. differt aūt in hoc ꝙ liberalitas attendit̉ circa cōes ſumptꝰ paruificētia aūt circa magnos ſumptus quos difficilius ē facere. ⁊ iō minus vitiū eſt paruificētia qͣꝫ illiberalitas. vn̄ ph̓s dicit in. 4. ethi. ꝙ qͣꝫuis paruificentia ⁊ vitiū oppoſitū ſint malitie non. tn̄ opprobria īferunt: qꝛ neqꝫ ſunt nociua ꝓximo: neqꝫ ſunt valde turpes. Ad ſecundum ſic procedit̉. Uidetur ꝙ paruificētie nullū vitiū opponatur. Paruo.n. opponit̉ magnū. ſꝫ magnificētia non eſt vitium ſꝫ v̓tꝰ. gͦ paruificētie nō opponit̉ vitiū. ¶ Pͣ. Cū paruificē tia ſit vitiū ex defectu: vt dcm̄ ē: vr̄ ꝙ ſi aliqd̓ vitiū eēt par uificētie oppoſitū ꝙ ꝯſiſteret ſolū ī ſuꝑabūdāti ꝯſumptōe ſꝫ illi ꝗ ꝯſumūt ml̓ta vbi pauca ꝯſumere oꝫ: ꝯſumūt pauca vbi ml̓ta ꝯſumere oꝫ: vt dr̄ ī. 4. ethi. ⁊ ſic hn̄t aliꝗd de par uificētia. nō gͦ ē aliqd̓ vitiū paruificētie oppoſitum. ¶ Pͣ. Moralia ſortiunt̉ ſpēꝫ ex fine: vt dcm̄ ē: ſꝫ illi ꝗ ſuꝑflue cō ſumūt hoc faciūt cā on̄tatōis diuitiaꝝ: vt dr̄ ī. 4. ethi. hoc aūt ꝑtinet ad inanē gl̓iaꝫ q̄ opponit̉ magnanimitati: vt dictū ē. gͦ nullū vitiū paruificētie opponit. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē auctoritas ph̓i ꝗ ī. 2. ⁊.4. ethi. ponit magnificētiā mediū duoꝝ oppoſitoꝝ vitioꝝ. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ paruo opponit̉ magnū. paruū aūt ⁊ magnū relatiue dn̄r: vt dcm̄ ē. ſic̄ aūt cōtingit ſumptū eē ꝑuū ꝑ ꝯꝑationē ad opꝰ: ita ēt ꝯtīgit ſumptuꝫ eē magnū ī ꝯꝑatōe ad opꝰ vt.ſ. excedat ꝓportionē q̄ eē dꝫ ſūptꝰ ad opꝰ ẜꝫ regulā rōnis. vn̄ manifeſtū ē ꝙ vitio paruifi cētie qͣ aliꝗs deficit a debita ꝓportiōe expēſaꝝ ad opꝰ: ītēdēs minꝰ expendere qͣꝫ dignitas oꝑis reqͥrat: opponitur vi tio quo aliꝗs dictā ꝓportionem excedit: vt.ſ. plus expendat qͣꝫ ſit oꝑi ꝓportionatū. ⁊ hoc vitiuꝫ grece ꝗdaꝫ dr̄ bannauſea a furno dicta: qꝛ videlicet ad modū ignis ꝗ ē ī furnō omnia conſumit: vel dr̄ apyrochalia.i. ſine bono ignē quia ad modum ignis oīa conſumit: non propter bonum
zum Hauptmenü