Qō. CXXXIX. De dono fortitudīs Qō CXL. quā nos victoriā. ⁊ hos ph̓s vocat in. 7. ethi. ichiponomenes.i. fortis ſnīe. vl̓ ydeonomones.i. ꝓpͥe ſnīe: qꝛ.ſ. ꝑſeuera bant in ꝓpͥa ſnīa pl̓s qͣꝫ oꝫ. mollis aūt minꝰ qͣꝫ oꝫ. ꝑſeuerās aūt ẜꝫ ꝙ oꝫ. vn̄ pꝫ ꝙ ꝑſeuerātia laudat̉ ſic̄ ī medio exn̄s. ꝑ tinax āt vituꝑat̉ ſic̄ ẜꝫ exceſſuꝫ medij: mollis aūt ẜꝫ defectū. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓ꝫ ꝙ iō aliꝗs nimis ꝑſiſtit in ꝓpͥa ſnīa: qꝛ ꝑ hoc vult ſuaꝫ excellētiaꝫ māifeſtare. ⁊ iō orit ex īani gl̓ia ſic̄ ex cā. dcm̄ ē aūt ſupra ꝙ oppoſitio vitioꝝ ad v̓tutes nō attēdit̉ ẜꝫ cāꝫ: ſꝫ ẜꝫ ꝓpͥaꝫ ſpēꝫ. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ꝑtinax excedit ꝗdē in hoc ꝙ ꝑſiſtit in aliquo ꝯͣ multas difficultates. hꝫ tn̄ aliquā delectationē in fine: ſic̄ ⁊ fortis ⁊ ēt ꝑſeuerās: qꝛ tn̄ illa delectatio ē vitioſa ex eo ꝙ nimis appetit eaꝫ ⁊ ꝯͣ riā triſtitiā fugit aſſimilat̉ ī cōtinēti vl̓ molli. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ alie v̓tutes ⁊ ſi ꝑſiſtāt ꝯͣ īpetꝰ paſſionū: nō tn̄ ꝓprie laus eaꝝ eſt ex perſiſtēdo ſic̄ laus perſeuerantie. laus vero ꝯtinētie magis videt̉ ex vincendo delectationes. ⁊ ideo pertinacia directe opponitur perſeuerantie. ¶ De dono fortitudinis. Qō CXXXIX. Einde ꝯſiderāduꝫ eſt de dono qd̓ rn̄det fortitudini qd̓ ē forti tudīs donū. ¶ Et circa hoc q̄runt̉ duo. pͦ vtꝝ fortitudo ſit donū. 2º ꝗd rn̄deat ei ī btītudībꝰ ⁊ fructibꝰ. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Un̄ ꝙ fortitudo nō ſit donū. Uirtutes.n. a donis differūt. ſꝫ fortitudo ē v̓tꝰ. gͦ nō dꝫ poni donū. ¶ Pͣ. Actꝰ donoꝝ manēt ī pr̄ia: vt ſupra habitū ē: ſꝫ actꝰ fortitudīs nō manet in pr̄ia. dic̄.n. Greg. in pͦ moral̓. ꝙ fortitudo dat fiduciā trepidāti ꝯͣ aduerſa q̄ nul la erūt ī pr̄ia. gͦ fortitudo nō ē donū. ¶ Pͣ. Aug. dic̄ in. 2. de doc. xp̄ia. ꝙ fortitudīs ē ab oī tranſeūtiū mortifera iocūdi tate ſeip̄ꝫ ſeq̄ſtrare. ſꝫ circa noxias iocūditates ſeu delecta tōes magis ꝯſiſtit tēperātia qͣꝫ fortitudo. gͦ vr̄ ꝙ fortitudo nō ſit donū rn̄dēs v̓tuti fortitudīs. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē ꝙ Iſa. ii. fortitudo īter alia dona ſpūs ſcī ꝯputat̉. ¶ Rn̄º. dd̓m: ꝙ fortitudo īportat qͣꝫdā aī firmitatē: vt ſupra dcm̄ ē: ⁊ hec ꝗdē firmitas aī reꝗrit̉ ⁊ in bonis faciēdis ⁊ in malis p̄cauēdis: ⁊ p̄cipue in arduis bonis vel malis. hō aūt ẜꝫ ꝓpriū ⁊ ꝯnaleꝫ ſibi modū hāc firmitatē ī vtroqꝫ pōt hr̄e ꝙ nō deficiat a bono ꝓpter difficultatē vel alicuius ardui operis īplendi: vel alicuius grauis mali perferēdi. ⁊ ẜm hoc fortitudo ponitur virtus ſpecialis vel generalis: vt ſupra dictū eſt. ſꝫ vlterius a ſpū ſcō mouet̉ aīus hoīs ad hoc ꝙ perueniat ad finē cuiuſlibꝫ oꝑis inchoati ⁊ euadat quecūqꝫ pericula im minētia. qd̓ ꝗdē excedit nam hūanā. qn̄qꝫ.n. nō ſubeſt ptā ti hoīs vt ꝯſequat̉ finē ſui oꝑis vel euadat mala ſeu ꝑicula: cū qn̄qꝫ opprimat̉ ab eis in morte. ſꝫ hoc oꝑat̉ ſpūs ſan ctꝰ in hoīe cū ꝑducit eū ad vitā eternā q̄ ē finis oīum bonoꝝ opeꝝ ⁊ euaſio oīuꝫ ꝑiculoꝝ. ⁊ huiꝰ rei īfundit quādā fiduciā mēti ſpūs ſcūs ꝯͣriū timorē excludēs. ⁊ ẜꝫ hͦ fortitudo donū ſpūs ſcī ponit̉. dcm̄ ē.n. ſupra ꝙ dona reſpiciūt motionē aīe a ſpū ſcō. ¶ Ad pͥmuꝫ gͦ dd̓m ꝙ fortitudo q̄ ē v̓tus ꝑficit aīuꝫ ad ſuſtinēdū q̄cūqꝫ ꝑicula: ſꝫ nō ſuffic̄ dare fiduciā euadēdi q̄cūqꝫ ꝑicula: ſꝫ hoc ꝑtinet ad fortitudi nē q̄ eſt donū ſpūs ſcī. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ dona nō hn̄t eoſdē actꝰ in pr̄ia quos hn̄t ī via. ſꝫ ibi hn̄t actꝰ circa ꝑfruitioneꝫ finis. vn̄ actꝰ fortitudīs ibi ē perfrui plena ſecuritate a laboribꝰ ⁊ mal̓. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ donū fortitudīs reſpic̄ v̓tutē fortitudīs nō ſolū ẜꝫ ꝙ ꝯſiſtit ī ſuſtinēdo ꝑicula: ſꝫ ēt ẜꝫ ꝙ ꝯſiſtit ī quocūqꝫ arduo oꝑe faciēdo. ⁊ iō donū fortitudi nis dirigit̉ a dono ꝯſilij qd̓ vr̄ p̄cipue eē d̓ melioribꝰ bonis. ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ qͣrta btītu Ad ſecundum do.ſ. btī ꝗ eſuriūt ⁊ ſitiunt iuſtitiaꝫ: nō rn̄deat dono fortitudīs. Donū.n. fortitudīs nō rn̄ det v̓tuti iuſtitie: ſꝫ potiꝰ donū pietatis: ſed eſurire ⁊ ſitire iuſtitiā ꝑtinet ad actū iuſtitie. gͦ btītudo iſta magis ꝑtinet ad donū pietatis qͣꝫ ad donū fortitudīs. ¶ Pͣ. Eſuries ⁊ ſi tis iuſtitie īportat deſideriū boni. ſꝫ hͦ ꝓpe ꝑtinet ad cha ritatē cui nō rn̄det donū fortitudīs: ſꝫ magis donū ſapien tie: vt ſupra hītū ē. gͦ iſta btītudo nō rn̄det dono fortitudinis: ſꝫ dono ſapiētie. ¶ Pͣ. Fructꝰ ꝯſequunt̉ ad btītudīes: qꝛ de rōne btītudīs ē d̓lectatio vt dr̄ in pͦ ethi. ſꝫ ī fructibꝰ nō vr̄ aliꝗd poni qd̓ ꝑtineat ad fortitudinē: gͦ neqꝫ btītudo aliqͣ ei rn̄det. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Aug. dic̄ in li. de ẜmōe dn̄i ī mō te. Fortitudo ꝯgruit eſuriētibꝰ. laborāt.n. d̓ſiderātes gaudiū de veris bonis: amorē a terrenis auertere cupientes. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſic̄ ſupra dcm̄ ē. Aug. attribuit btītudīes donis ẜm ordinē enūeratōis: ꝯſiderata tn̄ aliqͣ ꝯueniētia. ⁊ iō qͣrtā btītudinē.ſ. de eſurie ⁊ ſiti iuſtitie attribuit qͣrto dono.ſ. dono fortitudīs: ē tn̄ ibi aliqͣ ꝯueniētia: qꝛ ſic̄ dcm̄ eſt: fortitudo ī arduis ꝯſiſtit. ē aūt valde arduū ꝙ aliꝗs nō ſolū oꝑa v̓tuoſa faciat q̄ cōiter dn̄r oꝑa iuſtitie: ſꝫ ꝙ faciat ea cū īſatiabili quodā deſiderio: qd̓ pōt ſignificari ꝑ famē ⁊ ſitiꝫ iuſtitie. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓ꝫ ꝙ ſic̄ Chry. dic̄ ſuꝑ Mat. Iuſtitia h̓ pōt accipi nō ſolum ꝑticularis: ſꝫ ēt vl̓is q̄ ſe hꝫ ad oīum v̓tutū oꝑa: vt dr̄ in. 5. ethi. ī ꝗbꝰ arduū ītēdit forti tudo q̄ eſt donū. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ charitas ē radix oīuꝫ do noꝝ ⁊ v̓tutū: vt ſupra dcm̄ ē. ⁊ iō ꝗcꝗd ꝑtinet ad fortitudi nē pōt ēt ad charitatē ꝑtinere. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ īter fructꝰ ponunt̉ duo q̄ ſufficiēter corrn̄dēt dono fortitudīs.ſ. patiē tia q̄ reſpicit ſuſtinētiā maloꝝ. ⁊ lōganimitas q̄ reſpicere pōt diuturnā expectationē ⁊ oꝑationē bonoꝝ. Qō. CXL. ¶ De p̄ceptis fortitudīs. Einde ꝯſiderādū ē de p̄ceptis for titudīs. ¶ Et pͦ de p̄ceptis ipſiꝰ fortitudīs. 2º d̓ p̄ceptis ꝑtiū eius. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Uide tur ꝙ nō ꝯueniē ter in lege dīna p̄cepta fortitudīs tradā tur. Lex.n. noua ꝑfectior ē veteri lege. ſꝫ ī veteri lege ponūt̉ aliqͣ p̄cepta fortitudinis. vt pꝫ Deut. 20. gͦ ⁊ ī noua lege aliqͣ p̄cepta fortitudinis dāda fuerunt. ¶ Pͣ. Precepta affirmatiua vident̉ eē potiora p̄ceptis ne gatiuis. qꝛ affirmatiua īcludūt negatiua: ſꝫ nō ē ꝯuerſo. īcō ueniēter gͦ ī lege diuina ponūt̉ p̄cepta fortitudīs ſolū nega tiua timorē ꝓhibētia. ¶ Pͣ. Fortitudo ē vna de v̓tutibus pͥncipalibꝰ: vt ſupra hītuē. ſꝫ p̄cepta ordināt̉ ad v̓tutes ſic̄ ad fines. vn̄ debēt eis ꝓportionari. gͦ ⁊ p̄cepta fortitudinis d̓buerūt poni īter p̄cepta d̓calogi q̄ ſūt pͥncipalia legis p̄ce pta. ¶ Sꝫ ꝯͣriū apꝑꝫ ex traditiōe ſacre ſcripture. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ p̄cepta legis ordināt̉ ad ītētionē legiſlatoris. vn̄ ẜꝫ diuerſos fines quos ītēdit legiſlator opꝫ diuerſimode p̄ce pta legis īſtitui. vn̄ ⁊ ī rebꝰ hūanis alia ſūt p̄cepta d̓mocra tica. alia regia. alia tyrānica. finis aūt legis diuine ē vt hō īhereat deo. ⁊ iō p̄cepta legis dīne tā de fortitudine qͣꝫ de alijs v̓tutibꝰ dātur ẜm ꝙ ꝯuenit ordinatiōi mētis ī deū. ⁊ ꝑꝑ hoc Deut. 20. dr̄. Nō formidetis eos: qꝛ dn̄s deꝰ veſter ī medio vr̄i ē: ⁊ ꝓ vobis ꝯͣ aduerſarios dimicabit. leges āt hūane ordinant ad aliqͣ mūdana bōa: ẜm quoꝝ ꝯditionē p̄cepta fortitudīs in hūanis legibꝰ īueniunt̉. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓m ꝙ vetꝰ teſtm̄ habebat tēporalia p̄miſſa: nouuꝫ aūt ſpūalia ⁊ eterna: vt Aug. dic̄ ꝯͣ Fauſtū. ⁊ iō nec̄ariū fuit vt in veteri lege ppl̓s īſtrueret̉ qͣliter pugnare d̓beret ēt cor poral̓r ꝓ terrena poſſeſſiōe acꝗrēda: ī nouo āt teſtō īſtruē di fuer̄t hoīes qͣl̓r ſpūal̓r certādo ad poſſeſſionē vite eter ne ꝑuenirēt: ẜm illd̓ Mat. ii. Regnū celoꝝ vī patit̉ ⁊ vio lēti rapiūt illud. vn̄ ⁊ Petrꝰ p̄cepit. i. Petri vlti. Aduerſariꝰ vr̄ diabolꝰ tāqͣꝫ leo rugiēs circuit q̄rēs quē deuoret: cui reſiſtite fortes in fide. ⁊ Iaco. 4. Reſiſtite diabolo ⁊ fugiet a vobis. qꝛ tn̄ hoīes ad ſpūalia bona tēdentes ab eis retrahi poſſent ꝑ corporalia ꝑicula: fuerūt ēt in lege dīna danda fortitudīs precepta ad ſuſtinēda fortiter tēporalia