. CXXXIX. De dono fortitudīs CXL. quā nos victoriā. hos ph̓s vocat in. 7. ethi. ichiponome­nes.i. fortis ſnīe. vl̓ ydeonomones.i. ꝓpͥe ſnīe: qꝛ.ſ. ꝑſeuera bant in ꝓpͥa ſnīa pl̓s qͣꝫ oꝫ. mollis aūt minꝰ qͣꝫ oꝫ. ꝑſeuerās aūt ẜꝫ oꝫ. vn̄ pꝫ ꝑſeuerātia laudat̉ ſic̄ ī medio exn̄s. tinax āt vituꝑat̉ ſic̄ ẜꝫ exceſſuꝫ medij: mollis aūt ẜꝫ defe­ctū. Ad pͥᵐ dd̓ꝫ aliꝗs nimis ꝑſiſtit in ꝓpͥa ſnīa: qꝛ hoc vult ſuaꝫ excellētiaꝫ māifeſtare. orit ex īani gl̓ia ſic̄ ex. dcm̄ ē aūt ſupra oppoſitio vitioꝝ ad v̓tutes attēdit̉ ẜꝫ cāꝫ: ſꝫ ẜꝫ ꝓpͥaꝫ ſpēꝫ. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝑtinax ex­cedit ꝗdē in hoc ꝑſiſtit in aliquo ꝯͣ multas difficultates. hꝫ tn̄ aliquā delectationē in fine: ſic̄ fortis ēt ꝑſeuerās: qꝛ tn̄ illa delectatio ē vitioſa ex eo nimis appetit eaꝫ ꝯͣ riā triſtitiā fugit aſſimilat̉ ī cōtinēti vl̓ molli. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ alie v̓tutes ſi ꝑſiſtāt ꝯͣ īpetꝰ paſſionū: tn̄ ꝓprie laus eaꝝ eſt ex perſiſtēdo ſic̄ laus perſeuerantie. laus vero ꝯti­nētie magis videt̉ ex vincendo delectationes. ideo per­tinacia directe opponitur perſeuerantie. De dono fortitudinis. CXXXIX. Einde ꝯſiderāduꝫ eſt de dono qd̓ rn̄det fortitudini qd̓ ē forti tudīs donū. Et circa hoc q̄runt̉ duo. vtꝝ fortitudo ſit donū. ꝗd rn̄deat ei ī btītudībꝰ fructibꝰ. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Un̄ fortitudo ſit donū. Uirtutes.n. a donis differūt. ſꝫ fortitudo ē v̓tꝰ. dꝫ poni donū.. Actꝰ donoꝝ manēt ī pr̄ia: vt ſupra habitū ē: ſꝫ actꝰ fortitudīs manet in pr̄ia. dic̄.n. Greg. in moral̓. fortitudo dat fiduciā trepidāti ꝯͣ aduerſa nul la erūt ī pr̄ia. fortitudo ē donū.. Aug. dic̄ in. 2. de doc. xp̄ia. fortitudīs ē ab tranſeūtiū mortifera iocūdi tate ſeip̄ꝫ ſeq̄ſtrare. ſꝫ circa noxias iocūditates ſeu delecta tōes magis ꝯſiſtit tēperātia qͣꝫ fortitudo. vr̄ fortitudo ſit donū rn̄dēs v̓tuti fortitudīs. Sꝫ ꝯͣ ē Iſa. ii. for­titudo īter alia dona ſpūs ſcī ꝯputat̉. Rn̄º. dd̓m: for­titudo īportat qͣꝫdā firmitatē: vt ſupra dcm̄ ē: hec ꝗdē firmitas reꝗrit̉ in bonis faciēdis in malis p̄cauēdis: p̄cipue in arduis bonis vel malis. aūt ẜꝫ ꝓpriū ꝯna­leꝫ ſibi modū hāc firmitatē ī vtroqꝫ pōt hr̄e deficiat a bono ꝓpter difficultatē vel alicuius ardui operis īplen­di: vel alicuius grauis mali perferēdi. ẜm hoc fortitudo ponitur virtus ſpecialis vel generalis: vt ſupra dictū eſt. ſꝫ vlterius a ſpū ſcō mouet̉ aīus hoīs ad hoc perueniat ad finē cuiuſlibꝫ oꝑis inchoati euadat quecūqꝫ pericula im minētia. qd̓ ꝗdē excedit nam hūanā. qn̄qꝫ.n. ſubeſt ptā ti hoīs vt ꝯſequat̉ finē ſui oꝑis vel euadat mala ſeu ꝑicu­la: qn̄qꝫ opprimat̉ ab eis in morte. ſꝫ hoc oꝑat̉ ſpūs ſan ctꝰ in hoīe ꝑducit ad vitā eternā ē finis oīum bo­noꝝ opeꝝ euaſio oīuꝫ ꝑiculoꝝ. huiꝰ rei īfundit quādā fiduciā mēti ſpūs ſcūs ꝯͣriū timorē excludēs. ẜꝫ forti­tudo donū ſpūs ſcī ponit̉. dcm̄ ē.n. ſupra dona reſpiciūt motionē aīe a ſpū ſcō. Ad pͥmuꝫ dd̓m fortitudo ē v̓tus ꝑficit aīuꝫ ad ſuſtinēdū q̄cūqꝫ ꝑicula: ſꝫ ſuffic̄ da­re fiduciā euadēdi q̄cūqꝫ ꝑicula: ſꝫ hoc ꝑtinet ad fortitudi eſt donū ſpūs ſcī. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ dona hn̄t eoſdē actꝰ in pr̄ia quos hn̄t ī via. ſꝫ ibi hn̄t actꝰ circa ꝑfruitioneꝫ finis. vn̄ actꝰ fortitudīs ibi ē perfrui plena ſecuritate a la­boribꝰ mal̓. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ donū fortitudīs reſpic̄ v̓tu­ fortitudīs ſolū ẜꝫ ꝯſiſtit ī ſuſtinēdo ꝑicula: ſꝫ ēt ẜꝫ ꝯſiſtit ī quocūqꝫ arduo oꝑe faciēdo. donū fortitudi nis dirigit̉ a dono ꝯſilij qd̓ vr̄ p̄cipue melioribꝰ bonis. ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ qͣrta btītu Ad ſecundum do.ſ. btī eſuriūt ſitiunt iuſti­tiaꝫ: rn̄deat dono fortitudīs. Donū.n. fortitudīs rn̄ det v̓tuti iuſtitie: ſꝫ potiꝰ donū pietatis: ſed eſurire ſitire iuſtitiā ꝑtinet ad actū iuſtitie. btītudo iſta magis ꝑtinet ad donū pietatis qͣꝫ ad donū fortitudīs.. Eſuries ſi tis iuſtitie īportat deſideriū boni. ſꝫ ꝓpe ꝑtinet ad cha ritatē cui rn̄det donū fortitudīs: ſꝫ magis donū ſapien tie: vt ſupra hītū ē. iſta btītudo rn̄det dono fortitudi­nis: ſꝫ dono ſapiētie.. Fructꝰ ꝯſequunt̉ ad btītudīes: qꝛ de rōne btītudīs ē d̓lectatio vt dr̄ in ethi. ſꝫ ī fructibꝰ vr̄ aliꝗd poni qd̓ ꝑtineat ad fortitudinē: neqꝫ btītudo aliqͣ ei rn̄det. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Aug. dic̄ in li. de ẜmōe dn̄i ī te. Fortitudo ꝯgruit eſuriētibꝰ. laborāt.n. d̓ſiderātes gau­diū de veris bonis: amorē a terrenis auertere cupientes. Rn̄º. dd̓m ſic̄ ſupra dcm̄ ē. Aug. attribuit btītudīes donis ẜm ordinē enūeratōis: ꝯſiderata tn̄ aliqͣ ꝯueniētia. qͣrtā btītudinē.ſ. de eſurie ſiti iuſtitie attribuit qͣrto dono.ſ. dono fortitudīs: ē tn̄ ibi aliqͣ ꝯueniētia: qꝛ ſic̄ dcm̄ eſt: fortitudo ī arduis ꝯſiſtit. ē aūt valde arduū aliꝗs ſolū oꝑa v̓tuoſa faciat cōiter dn̄r oꝑa iuſtitie: ſꝫ faciat ea īſatiabili quodā deſiderio: qd̓ pōt ſignificari famē ſitiꝫ iuſtitie. Ad pͥmū dd̓ꝫ ſic̄ Chry. dic̄ ſuꝑ Mat. Iuſtitia pōt accipi ſolum ꝑticularis: ſꝫ ēt vl̓is ſe hꝫ ad oīum v̓tutū oꝑa: vt dr̄ in. 5. ethi. ī ꝗbꝰ arduū ītēdit forti tudo eſt donū. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ charitas ē radix oīuꝫ do noꝝ v̓tutū: vt ſupra dcm̄ ē. ꝗcꝗd ꝑtinet ad fortitudi pōt ēt ad charitatē ꝑtinere. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ īter fructꝰ ponunt̉ duo ſufficiēter corrn̄dēt dono fortitudīs.ſ. patiē tia reſpicit ſuſtinētiā maloꝝ. lōganimitas reſpicere pōt diuturnā expectationē oꝑationē bonoꝝ. . CXL. De p̄ceptis fortitudīs. Einde ꝯſiderādū ē de p̄ceptis for titudīs. Et de p̄ceptis ipſiꝰ fortitudīs. p̄ceptis ꝑtiū eius. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Uide tur ꝯueniē ter in lege dīna p̄cepta fortitudīs tradā tur. Lex.n. noua ꝑfectior ē veteri lege. ſꝫ ī veteri lege ponūt̉ aliqͣ p̄cepta fortitudinis. vt pꝫ Deut. 20. ī noua lege aliqͣ p̄cepta fortitudinis dāda fuerunt. . Precepta affirmatiua vident̉ potiora p̄ceptis ne gatiuis. qꝛ affirmatiua īcludūt negatiua: ſꝫ ē ꝯuerſo. īcō ueniēter ī lege diuina ponūt̉ p̄cepta fortitudīs ſolū nega tiua timorē ꝓhibētia.. Fortitudo ē vna de v̓tutibus pͥncipalibꝰ: vt ſupra hītuē. ſꝫ p̄cepta ordināt̉ ad v̓tutes ſic̄ ad fines. vn̄ debēt eis ꝓportionari. p̄cepta fortitudinis d̓buerūt poni īter p̄cepta d̓calogi ſūt pͥncipalia legis p̄ce pta. Sꝫ ꝯͣriū apꝑꝫ ex traditiōe ſacre ſcripture. Rn̄º. dd̓ꝫ p̄cepta legis ordināt̉ ad ītētionē legiſlatoris. vn̄ ẜꝫ diuerſos fines quos ītēdit legiſlator opꝫ diuerſimode p̄ce pta legis īſtitui. vn̄ ī rebꝰ hūanis alia ſūt p̄cepta d̓mocra tica. alia regia. alia tyrānica. finis aūt legis diuine ē vt īhereat deo. p̄cepta legis dīne de fortitudine qͣꝫ de alijs v̓tutibꝰ dātur ẜm ꝯuenit ordinatiōi mētis ī deū. ꝑꝑ hoc Deut. 20. dr̄. formidetis eos: qꝛ dn̄s deꝰ veſter ī medio vr̄i ē: vobis ꝯͣ aduerſarios dimicabit. leges āt hūane ordinant ad aliqͣ mūdana bōa: ẜm quoꝝ ꝯditionē p̄cepta fortitudīs in hūanis legibꝰ īueniunt̉. Ad pͥmū dd̓m vetꝰ teſtm̄ habebat tēporalia p̄miſſa: nouuꝫ aūt ſpūalia eterna: vt Aug. dic̄ ꝯͣ Fauſtū. nec̄ariū fuit vt in veteri lege ppl̓s īſtrueret̉ qͣliter pugnare d̓beret ēt cor poral̓r terrena poſſeſſiōe acꝗrēda: ī nouo āt teſtō īſtruē di fuer̄t hoīes qͣl̓r ſpūal̓r certādo ad poſſeſſionē vite eter ne ꝑuenirēt: ẜm illd̓ Mat. ii. Regnū celoꝝ patit̉ vio lēti rapiūt illud. vn̄ Petrꝰ p̄cepit. i. Petri vlti. Aduerſa­riꝰ vr̄ diabolꝰ tāqͣꝫ leo rugiēs circuit q̄rēs quē deuoret: cui reſiſtite fortes in fide. Iaco. 4. Reſiſtite diabolo fu­giet a vobis. qꝛ tn̄ hoīes ad ſpūalia bona tēdentes ab eis retrahi poſſent corporalia ꝑicula: fuerūt ēt in lege dīna danda fortitudīs precepta ad ſuſtinēda fortiter tēporalia