CXXXVIII. De vitijs oppoſitis perſeuerātie 48 ipſa diuturnitate actꝰ. ꝯſtantia aūt fac̄ firmiter ꝑſiſtere ī bono ꝯͣ difficultatē ꝓuēit ex ꝗbuſcūqꝫ alijs exterioribꝰ īpedimētis. pͥncipalior ꝑs fortitudinis ē ꝑſeuerātia qͣꝫ ꝯſtantia: qꝛ difficultas eſt ex diuturnitate actꝰ eſt eēntia lior actꝰ v̓tutis qͣꝫ illa ē ex exterioribꝰ īpedimētis. Ad pͥᵐ dd̓ꝫ exteriora īpedimēta ꝑſiſtēdi ī bono p̄cipue ſūt illa triſtitiā īferūt. circa triſtitiā āt ē patiētia: vt dcm̄ ē. ꝯſtātia ẜꝫ finē ꝯuenit ꝑſeuerātia. ẜꝫ aūt ea difficul­tatē īferūt ꝯuenit cum patiētia. finis aūt potior ē. con ſtātia magis ꝑtinet ad ꝑſeuerātiā qͣꝫ ad patiētiā. Ad dd̓ꝫ ī magnis oꝑbꝰ ꝑſiſtere difficiliꝰ ē. ſꝫ ī paruis ī me diocribꝰ diu ꝑſiſtere hꝫ difficultatē ſi ex magnitudīe actus quā reſpicit magnificētia: ſalteꝫ ex ipſa diuturnitate quā reſpicit ꝑſeuerātia. ꝯſtātia pōt ad vtrūqꝫ ꝑtinere. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝯſtātia ꝑtinet ꝗdē ad ꝑſeuerantiā īqͣꝫtuꝫ ꝯuenit ea: tn̄ ē idē ei inqͣꝫtū dr̄t ab ea vt dcm̄ ē. Ad quartum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝑſeuerātia īdigeat auxilio gr̄e. Perſeue­rātia.n. ē q̄dā v̓tus: vt dcm̄ ē. ſꝫ v̓tꝰ vt Tulliꝰ dic̄ ī ſua re­thorica agit ī modū naͣe. ſola īclinatio v̓tutis ſufficit ad ſeuerādū. ad hoc reꝗrit̉ aliqd̓ auxiliū gr̄e.. Donū gr̄e xp̄i ē maiꝰ qͣꝫ nocumētū qd̓ adā ītulit: vt pꝫ ad Ro. 5. ſꝫ an̄ pctm̄ ſic ꝯditꝰ fuit vt poſſet ꝑſeuerare id qd̓ acce­perat: ſic̄ Aug. dic̄ ī li. de correctis gr̄a. ml̓to magis: gr̄aꝫ xp̄i reꝑatꝰ p̄t ꝑſeuerare abſqꝫ auxilio nouē gr̄e.. Oꝑa pctī qn̄qꝫ ſūt difficiliora qͣꝫ oꝑa v̓tutis. vn̄ ex ꝑſona ī­pioꝝ dr̄ Sap̄. 5. Ambulauimꝰ vias difficiles. ſꝫ aliꝗ ꝑſeue­rāt in oꝑibus pctī abſqꝫ alteriꝰ auxilio. etiā in oꝑibus vir tutū pōt ꝑſeuerare abſqꝫ auxilio gr̄e. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ aug. dic̄ ī li. de ꝑſeuerātia. Aſſerimꝰ donū dei ꝑſeuerantiā vſqꝫ ī finē ꝑſeuerat̉ ī xp̄o. Rn̄º. dd̓ꝫ ſic̄ ex dcīs pꝫ ꝑſe uerātia dupl̓r dr̄: Unoº ipſo hītu ꝑſeuerātie ẜꝫ ē v̓tꝰ. hoc īdiget dono hītualis gr̄e: ſic̄ cetere v̓tutes īfuſe Alioº pōt accipi actu perſeuerātie durāte vſqꝫ ad mortē. ẜꝫ hoc īdiget ſolū gr̄a hītuali ſed ēt gratuito dei auxi­lio ꝯſeruantis hoīem in bono vſqꝫ in finē vite ſic̄ ſupra di­ctū ē de gr̄a ageret̉: qꝛ libeꝝ arbitriū de ſe ſit v̓tibile hoc ei tollat per habitualē gr̄am pn̄tis vite: ſubeſt ptāti liberi arbitrij etiā gr̄aꝫ reparari vt ſe īmobiliter in bono ſtatuat: licet ſit in ptāte eiꝰ hoc eligat. plerūqꝫ.n. cadit in noſtra ptāte electio: ſed non executio. Ad pͥmū dd̓m virtus perſeuerantie qͣꝫtū eſt de ſe īclinat ad per ſeuerādū: qꝛ hītꝰ ē quo ꝗs vtit̉ voluerit: ē nec̄ariū hn̄s hītu v̓tutis īmobil̓r vtat̉ eo vſqꝫ ad morteꝫ. Ad 2ᵐ dd̓m ſic̄ Aug. dic̄ ī li. de correctōe gr̄a. hoī datū ē vt ꝑſeueraret: ſꝫ vt ꝑſeuerare poſſet libeꝝ arbitriuꝫ: qꝛ nll̓a corruptio: tūc erat ī hūana naͣ ꝑſeuerādi difficul tatē p̄beret. ſꝫ nūc p̄deſtinatis gr̄aꝫ xp̄i ſolū dat̉ vt ꝑ­ſeuerare poſſint. ſꝫ vt ꝑſeuerēt. vn̄ pͥmꝰ nullo terrēte ꝯͣ dei terrētis īperiū libero vſus arbitrio ſtetit ī tāta feli­citate tanta peccādi facilitate: iſti aūt ſeuiēte mūdo ne ſtarēt ſteterūt in fide. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ per ſe pōt ca dere in pctm̄: ſed pōt ſe reſurgere a pctō ſine auxilio­gr̄e. ex hoc ipſo cadit in pctm̄ inqͣꝫtū de ſe eſt fac̄ ſe in pctō perſeueranteꝫ niſi gr̄a dei liberet̉: aūt ex hoc facit bonum facit ſe perſeueranteꝫ in bono: qꝛ de ſe po­tens eſt peccare. ad hoc indiget auxilio gr̄e. De vicijs oppoſitis ꝑſeuerantie.. CXXXVIII. Einde conſiderādū ē de vitijs op­poſitis perſeuerātie. Et circa hoc querūtur duo. de mollicie. de pertinacia. Ad primum ſic procedit̉. Ui­det mollicies opponat̉ ꝑſeuerātie: qꝛ ſuꝑ illd̓ i. ad Corin.§. neqꝫ adulteri: neqꝫ molles: neqꝫ maſculoꝝ ꝯcubi tores: glo. exponit molles.i. patici. hoc ē muliebria patien tes. ſꝫ hoc opponit̉ caſtitati. mollicies ē viciū oppoſi­tum ꝑſeuerātie.. Ph̓s dic̄ in. 7. ethi. delicia molli­cies q̄dā ē. ſꝫ delicioſū vr̄ ꝑtinere ad ītēperātiā. molli cies opponit̉ ꝑſeuerātie: ſed magis temperātie.. Ph̓s ibidē dicit luſiuꝰ ē mollis. ſꝫ īmoderate luſiuū opponit̉ eutrapelie eſt v̓tus circa delectatōes ludoꝝ: vt dr̄ in. 4. ethi. mollicies opponit̉ ꝑſeuerātie. Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ ph̓s dicit in. 7. ethi. molli opponit̉ ꝑſeueratiuus. Rn̄º. dd̓m ſic̄ ſupra dcm̄ ē: laus ꝑſeuerātie in hoc ſiſtit aliꝗs recedit a bono ꝑꝑ diuturnā tolerantiam difficiliū laborioſoꝝ: cui directe vr̄ opponi aliꝗs fa­cili recedat a bono ꝑꝑ aliqͣ difficilia ſuſtinere non pōt. hoc ꝑtinet ad rōnē molliciei. nam molle dr̄ qd̓ facile cedit tangēti. āt iudicat̉ aliꝗd molle ex hoc cedit fortiter īpellenti. parietes cedūt machine ꝑcutiēti. re­putat̉ aliꝗs mollis ſi cedat aliꝗbꝰ valde grauiter īpellēti­bus. vn̄ ph̓s dic̄ in. 7. ehi. ſiꝗs a fortibꝰ ſuꝑexcellētibꝰ delectatōibꝰ vīcit̉ vl̓ triſticijs ē admirabile: ſꝫ ꝯdona­bile ſi ꝯͣ tēdat. manifeſtū ē aūt grauiꝰ īpellit metꝰ peri­culoꝝ qͣꝫ cupiditas delectationū. vn̄ Tulliꝰ dic̄ in offi. eſt ꝯſentaneū metu frāgat̉ euꝫ frāgi cupiditate: nec inuictū ſe a labore p̄ſtiterit vicis voluptate. ipſa ēt voluptas fortiꝰ mouet attrahendo: qͣꝫ triſtitia de carentia voluptis retrahenda: qꝛ carētia voluptatis eſt purus de­fectus. ideo ẜm ph̓m ꝓprie mollis dr̄ qui recedit a bono ꝑꝑ triſtitias cātas ex defectu delectationū qͣſi cedēs d̓bi­li mouenti. Ad pͥmū dd̓m p̄dcā mollicies cātur du pl̓r. Unoº ex ꝯſuetudīe. n. aliꝗs ꝯſuetꝰ ē voluptatibꝰ frui difficiliꝰ pōt eaꝝ abſentiā ſuſtinere. Alioº ex naͣli diſ pōne: qꝛ. vꝫ. hn̄t aīuꝫ minꝰ ꝯſtātē ꝑꝑ fragilitatē ꝯpl̓onis. hoc ꝯparant̉ femīe ad maſculos: vt ph̓s dic̄ in. 7. ethi. illi muliebria patiūt̉ molles dn̄r qͣſi muliebres effe cti. Ad 2ᵐ dd̓m voluptati corꝑali oppōit̉ labor. res laborioſe tm̄ īpediūt voluptates. delicioſi āt dn̄r pn̄t ſuſtinere aliquos labores nec aliꝗd qd̓ voluptatē di­minuat. Un̄ dr̄ Deut. 28. Tenera mulier delicata ſuꝑ terrā īgredi valebat nec pedis veſtigiū figere ꝑꝑ mol­liciē: delicia q̄dā mollicies ē. ſꝫ mollicies ꝓpͥe reſpicit defectū delectationū: delicie aūt cāꝫ īpeditiuā delectatio nis: puta laborē vel aliꝗd huiuſmodi. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ī lu do ē ꝯſiderare. vno delectationē: ſic īordīate luſiuꝰ op­ponit̉ eutrapelie. Alioº ī ludo ꝯſiderat̉ q̄dam remiſſio ſi­ue ꝗes opponit̉ labori. ſicut poſſe ſuſtinere labo­rioſa ꝑtinet ad molliciem: ita ēt nimis appetere remiſſio­nem ludi vel quācunqꝫ aliam ꝗetem. Ad ſecundum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝑtinacia opponat̉ ꝑſeuerātie. Dic̄.n. Greg. i. moral̓. ꝑtinacia orit̉ ex īani gl̓ia: ſꝫ īanis gl̓ia oppōit̉ ꝑſeuerātie: ſꝫ magis magnanimitati: vt ſupra dcm̄ ē. ꝑtinacia opponit̉ ꝑſeuerātie.. Si opponit̉ ꝑſe uerātie: aut opponit̉ ei exceſſū: aut defectū. ſꝫ oppo nit̉ ei exceſſu: qꝛ ēt ꝑtinax cedit alicui delectatōi triſti tie: qꝛ vt dic̄ ph̓s in. 3. ethi. gaudēt vīcētes triſtant̉ ſi ſnīe eoꝝ īfirme appareāt. ſi āt d̓fectū: erit idē qd̓ mollicies: qd̓ pꝫ falſū: nullo ꝑtinacia opponit̉ perſeuerātie. . Sic̄ ꝑſeuerās ꝑſiſtit ī bono ꝯͣ triſtitias: ita cōtinēs tēperatꝰ ꝯͣ d̓lectatōes: fortis ꝯͣ timores māſuetꝰ ꝯͣ iras: ſꝫ ꝑtinax dr̄ aliꝗs ex eo nimis in aliquo ꝑſiſtit. ꝑtina­cia magis opponit̉ ꝑſeuerātie qͣꝫ alijs v̓tutibꝰ. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Tulliꝰ dic̄ ī ſua retorica: ita ſe hꝫ ꝑtinacia ad ꝑſe­uerātiā ſic̄ ſuꝑſtitio ad religionē. ſꝫ ſuꝑſtitio oppōit̉ religio ni: vt ſupra dcm̄ ē. ꝑtinacia ꝑſeueratie. Rn̄º. dd̓ꝫ ſic̄ Iſido. dic̄ in li. etymologiaꝝ: ꝑtinax dr̄ aliꝗs eſt īpu­dēter tenēs qͣſi ad oīa tenax. hoc idē dr̄ ꝑtinax eo in ꝓpoſito ſuo ad victoriā ꝑſeuerat: antiꝗ.n. dicebāt viciam s 2