Qō CLXXXVIII. De differentia religionū eſt ſicut inſtr̄m vel exercitiū ꝑueniēdi ad ꝑfectionē: vn̄ in collationibꝰ patrū abbas Moyſes dicit: Ieiunia: vigilie: meditatio ſcripturaꝝ: nuditas ac priuatio oīum facultatū non ꝑfectio ſed ꝑfectionis inſtrumēta ſunt: eſt aūt priuatio oīum facultatū ſiue pauꝑtas ꝑfectionis inſtrumētum inquātū ꝑ remotionē diuitiarū tollunt̉ quedā charitatis īpedimēta que ſunt p̄cipue tria. quoꝝ pͥmū eſt ſollicitudo quā ſecū diuitie afferunt. vnde dn̄s dic̄ Matth̓. 13. Qd̓ aūt ſeminatū ē in ſpinis hic eſt ꝗ verbū dei audit. ⁊ ſollicitudo ſeculi iſtius ⁊ fallacia diuitiaꝝ ſuffocat verbū. Scd̓m aūt eſt diuitiaꝝ amor ꝗ ex diuitijs poſſeſſis auget̉. vn̄ ⁊ Hiero ny. dicit ſuꝑ Matth̓. ꝙ qꝛ diuitie habite difficile ꝯtēnunt̉ nō dixit dn̄s Matth̓. 19. īpoſſibile ē diuitē ītrare in regnū celoꝝ: ſꝫ difficile. Tertiū aūt eſt inanis gl̓ia vel elatio que ex diuitijs naſcit̉: ẜm illud p̄s: Qui ꝯfidūt in virtute ſua ⁊ in multitudine diuitiaꝝ ſuaꝝ gloriant̉. hoꝝ gͦ triuꝫ pͥmū a diuitijs ſeparari nō pōt total̓r ſiue ſint magne ſiue parue. neceſſe ē.n. hoīem aliqͣliter ſollicitari de acꝗrendis vel cō ſeruandis exterioribus rebus: ſꝫ ſi res exteriores nō querant̉ vel habeant̉ niſi in modica qͣꝫtitate qͣꝫtū ſufficiūt ad ſimplicē victū: talis ſollicitudo nō multū īpedit hoīeꝫ. vn̄ nec ꝑfectioni repugnat xp̄iane vite. nō.n. oīs ſollicitudo a dn̄o interdicitur: ſꝫ ſuꝑflua ⁊ nociua. vn̄ ſuꝑ illud Matth̓. .6. Ne ſolliciti ſitis aīe veſtre quid māducetis. ⁊c̄. dic̄ Aug. in lib. de ſer. dn̄i in monte. Nō hoc dicit vt iſta non ꝓcurētur qͣꝫtum neceſſitatis eſt: ſꝫ vt nō iſta intueantur: ⁊ ꝓpter iſta faciant ꝗcꝗd in euangelij p̄dicatione facere iubentur. ſꝫ abundans diuitiaꝝ poſſeſſio abundantioreꝫ ſollicitudinem īgerit: per quā animus hoīs multuꝫ diſtrahitur ⁊ īpeditur ne totaliter ferat̉ in dei obſequiuꝫ. alia vero duo.ſ. amor diuitiarum ⁊ elatio ſeu gloriatio de diuitijs non con ſequunt̉ niſi abundantes diuitias. differt tamen circa hoc vtꝝ diuitie abundantes vel moderate in ꝓprio vel in cōi habeantur. nā ſollicitudo que circa ꝓprias diuitias adhibetur pertinet ad maiorem priuatum quo quis ſe temporaliter amat. ſed ſollicitudo que adhibetur circa res communes pertinet ad amorem charitatis que nō querit que ſua ſunt ſed communibus intendit. ⁊ quia religio ad perfectioneꝫ charitatis ordinatur quā perficit amor dei vſqꝫ ad contemptum ſui: habere aliquid proprium perfectioni repugnat religionis: ſed ſollicitudo que adhibetur circa bona communia pertinere poteſt ad charitateꝫ licꝫ ꝑ hoc impediri poſſit aliquis altior charitatis actus: puta contēplationis diuine aut inſtructionis proximorum. exquo pꝫ pꝫ ꝙ hr̄e ſuꝑabundantes diuitias in cōi: ſiue in rebꝰ mobi libus ſiue in īmobilibꝰ eſt īpedimētū ꝑfectiōis: licꝫ nō totaliter excludat eam. hr̄e aūt de rebꝰ exterioribꝰ in cōi ſiue mobilibꝰ ſiue īmobilibꝰ qͣꝫtū ſuffic̄ ad ſimplicē victuꝫ: perfectionē religionis nō īpedit: ſi cōſideret̉ paupertas ꝑ cōparationē ad cōem finē religionuꝫ ꝗ eſt vacare diuinis obſequijs. ſi aūt cōſideret̉ per ꝯparationē ad ſpāles fines religionū: ſic p̄ſuppoſito tali fine pauꝑtas maior vel mīor eſt religioni accōmoda. ⁊ tanto erit vnaq̄qꝫ religio ẜꝫ pau pertate ꝑfectior qͣꝫto hꝫ pauꝑtatē magis ꝓportionatā ſuo fini. manifeſtū eſt.n. ꝙ ad exteriora ⁊ corporalia oꝑa vite actiue indiget hō copia exteriorū reꝝ: ad cōtēplationē aūt pauca reqͥrunt̉. vn̄ ph̓us dic̄ in. io. ethi. ꝙ ad actiones mul tis opus eſt ⁊ qͣꝫto vtiqꝫ maiores ſunt ⁊ meliores pluribꝰ: ſpeculanti aūt nullo talium ad oꝑationē eſt neceſſitas: ſed ſolis neceſſarijs īdiget: alia v̓o īpedimēta ſunt ad ſpeculationē. ſic gͦ pꝫ ꝙ religio q̄ ordinat̉ ad actiones corporales actiue vite: puta ad militādū vel ad hoſpitalitatē ſectādā īperfecta eēt ſi cōibꝰ careret diuitijs: religiōes aūt q̄ ad cō templatiuā vitā ordinant̉ tanto ꝑfectiores ſūt qͣꝫto eoruꝫ pauꝑtas minorē eis ſollicitudinē tēporaliuꝫ ingerit: tanto aūt ſollicitudo temporaliū reꝝ magis īpedit religionem: quanto ſollicitudo ſpūalium maior ad religionem reꝗrit̉. Manifeſtū eſt aūt ꝙ maiorē ſollicitudinē ſpūaliū reqͥrit religio q̄ eſt inſtituta ad cōtēplandum: ⁊ cōtemplata alijs tradendo ꝑ doctrinā ⁊ p̄dicationeꝫ: qͣꝫ illa q̄ eſt īſtituta ad cōtemplandū tm̄. vn̄ talem religionē decet pauꝑtas talis q̄ minimā ſollicitudinē īgerit. manifeſtū ē aūt ꝙ minimā ſollicitudinē ingerit ẜuare res vſui hoīum neceſſarias tēpora congruo ꝓcuratas. ⁊ iō tribꝰ gradibꝰ religionū ſupra poſitis triplex gradꝰ pauꝑtatis cōpetit. nā illis religiōibꝰ q̄ ordinant̉ ad corporales actiones actiue vite cōpetit hr̄e abundantiā diuitiaꝝ coīuꝫ: illis aūt religionibꝰ q̄ ſunt ordinate ad cōtēplandū magis cōpetit hr̄e poſſeſſiones moderatas: niſi ſimul oporteat tales religioſos per ſe vel per alios hoſpitalitatē tenere ⁊ pauperibꝰ ſubuenire. illis aūt q̄ ordinant̉ ad cōtēplata alijs tradenda ꝯpetit vitam hahere maxīe ab exterioribꝰ ſollicitudinibꝰ expeditā: qd̓ ꝗ dem ſit dū modica q̄ ſunt neceſſaria vite cōgruo tēpore ꝓcurata cōſeruant̉. ⁊ hoc dn̄s paupertatis inſtitutor docuit ſuo exemplo. habebat.n. loculos Iude cōmiſſos: in ꝗbꝰ re cōdebant̉ ei oblata: vt habet̉ Ioan. 12. Nec obſtat qd̓ Hie ro. dicit ſuper Matth̓. Siꝗs obijcere voluerit qm̄ iudas pecuniam in loculis portabat. reſpōdemꝰ ꝙ rē pauperuꝫ in vſus ſuos cōuertere nephas putauit.ſ. ſoluēdo tributū: qꝛ īter illos pauperes p̄cipue erāt eius diſcipuli in quorū neceſſitates pecunia loculoꝝ xp̄i expēdebat̉. dr̄. n. Ioan. 4. ꝙ diſcipuli abierūt in ciuitatē vt cibos emerent ⁊ Ioā. 13. dicitur ꝙ diſcipuli putabāt: qꝛ loculos hēbat Iudas: ꝙ dixiſſet ei ieſus: eme ea q̄ opus ſunt nobis ad diē feſtū: aut vt egenis aliꝗd daret. ex quo pꝫ ꝙ ꝯſeruare pecuniaꝫ aut quaſcūqꝫ alias res cōes ad ſuſtentationē religioſoꝝ ꝯgregationis eiuſdē vel quorūqꝫ alioꝝ paupeꝝ eſt perfectioni cōforme: quā xp̄s docuit ſuo exēplo. ſed ⁊ diſcipuli poſt re ſurrectionē a ꝗbus oīs religio ſumpſit originē p̄cia p̄dioꝝ cōſeruabāt ⁊ diſtribuebāt vnicuiqꝫ ꝓut opus erat. ¶ Ad pͥmum gͦ dd̓m ꝙ ſic̄ dcm̄ eſt: ex illo verbo dn̄i nō ītelligit̉ ꝙ ipſa paupertas ſit ꝑfectio. ſed ꝑfectionis īſtrumētū. ⁊ ſi cut oſtenſum eſt minimū eſt īter tria pͥncipalia inſtr̄a ꝑfe ctionis: nā votū ꝯtinētie p̄eminet voto paupertatis. ⁊ votum obediētie p̄fert̉ vtriqꝫ. qꝛ vero inſtr̄m nō ꝓpter ſe q̄rit̉: ſed ꝓpter finē: nō tāto aliꝗd fit meliꝰ quāto maius eſt inſtr̄m: ſed quāto eſt magis fini ꝓportionatū: ſic̄ medicus nō tanto magis ſanat quāto maiorē dat medicinā: ſꝫ quāto medicina eſt magis ꝓportionata morbo. ſic ergo nō oꝫ ꝙ religio tanto ſit ꝑfectior quāto maiorē hꝫ paupertateꝫ: ſed quāto eiꝰ pauꝑtas eſt magis ꝓportionata fini cōi ⁊ ſpā li. ⁊ ſi diceret̉ ꝙ exceſſus pauꝑtatis faceret religionē ꝑfectioreꝫ ẜm hoc ꝙ eſt pauperior: nō tn̄ faceret eā ꝑfectiorē ſimpl̓r. poſſet.n. eſſe ꝙ alia religio excederet in his q̄ perti nent ad cōtinentiā ⁊ obediētiā ⁊ ſic eſſet ſimpl̓r ꝑfectior: qꝛ qd̓ in melioribus excedit eſt ſimpl̓r meliꝰ. ¶ Ad 2ᵐ dicendum ꝙ per hoc qd̓ dn̄s dic̄ Matth̓. 6. Nolite ſolliciti eſſe in craſtinū: nō ītelligit̉ ꝙ nihil reſeruet̉ in futuꝝ. hoc .n. periculoſum eſſe btūs Antoniꝰ in collatiōibꝰ patꝝ oſtē dit dicens: ꝙ pͥuationē oīum facultatū ita ſectantes vt ex ipſis nec ꝗdē vniꝰ diei victū ſibimet vnūue denarium ſupereſſe paterent̉ ⁊ alia huiuſmodi faciētes: ita videmꝰ re pente deceptos vt arreptū opus nō potuerint cōgruo exitu terminare. ⁊ vt Aug. dicit in lib. de operibꝰ monachorū ſi hoc verbū dn̄i: nolite ſolliciti eſſe in craſtinū: ita intelligat̉ vt nihil in craſtinum reponat̉: nō poterunt iſta ſeruare ꝗ ſe per multos dies a cōſpectu hoīum ſeparatos inclu dunt viuentes in magna intentiōe or̄onū. ⁊ poſtea ſubdit: an̄ forte quo ſunt ſanctiores: eo ſunt volucribꝰ diſſimiliores: ⁊ poſtea ſubdit: ſi.n. vrgeant̉ ex euāgelio vt nihil repo nant in craſtinū. rn̄dent: cur ergo ipſe dn̄s loculos habuit vbi pecuniā collectā reponeret: cur tanto an̄ fame īminē
