Qō CLXXXIX. De ingreſſu religionis 193 te frumēta ſcīs pr̄ibus miſſa ſunt cur apl̓i indigētie ſctōꝝ neceſſaria ꝓcurarūt: ꝙ gͦ dr̄. Nolite ſolliciti eē in craſtinū ẜm Hiero. ſic exponit̉: ſufficit nobis pn̄tis tꝑis cogitatio futura que īcerta ſunt deo relinquamus: ẜm Chryſo. ſic ſufficit labor quē pateris ꝑꝑ neceſſaria: noli de ſuꝑfluis laborare: ẜm Aug. ſic: cū aliꝗd boni oꝑamur nō tꝑalia que ſignifi cant̉ ꝑ craſtinū: ſꝫ eterna cogitemꝰ. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ v̓buꝫ Hiero. hꝫ locū vbi ſunt ſuꝑabūdātes diuitie que hn̄tur gͣſi ꝓprie: vel ꝑ qͣrū abuſum etiā ſinguli de cōitate ſuꝑbiunt ⁊ laſciuiūt: nō aūt hꝫ locū in diuitijs moderatis cōiter ꝯſeruatis ad ſolā ſuſtētationē vtie qua ſinguli īdigēt. eadeꝫ.n. eſt rō ꝙ ſinguli vtant̉ his que ꝑtinent ad neceſſaria vite ⁊ ꝙ cōiter ꝯſeruent̉. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ Iſaac poſſeſſiōes re nuebat acciꝑe: qꝛ timebat ne per hoc ad ſuꝑfluas diuitias veniret̉ ꝑ qͣrū abuſuꝫ īpediret̉ religiōis ꝑfectio. vn̄ Greg. ibidē ſubdit: ſic metuebat pauꝑtate ſue ſecuritatis ꝑdere ſicut auari diuites ſolēt ꝑituras diuitias cuſtodire. nō aūt legit̉ ꝙ renuerit reciꝑe aliqͣ neceſſaria ad vite ſuſtentatio nē cōiter ꝯſeruādā. ¶ Ad 5ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ph̓s in pͥmo polliticoꝝ dicit panē ⁊ vinū ⁊ alia huiuſmodi eē diuitias naͣles. pecunias v̓o diuitias eſſe artificiales ⁊ inde eſt ꝙ ꝗdā ph̓i nole bāt vti pecunia ſꝫ alijs rebꝰ qͣſi ẜm nam viuētes: ⁊ iō Hie ro. ibidē ꝑ ſnīam dn̄i qui ſil̓r vtrūqꝫ īterdicit on̄dit ꝙ ī idē redit hr̄e pecuniā ⁊ alias res vite neceſſarias: ⁊ tn̄ licꝫ dn̄s huiuſmodi nō portari in via ab his qui ad p̄dicādū mitte bant̉ ordinauerit: non tn̄ ea in cōi ꝯſeruari ꝓhibuit: qͣliter tn̄ illa v̓ba dn̄i intelligēda ſint ſupra on̄ſum eſt. Ad octauum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ ꝑfectior ſit religio in ſocietate viuētiū qͣꝫ agētiū ſolitariā vitaꝫ. Dr̄ enim eccleſiaſtes. 4º. Melius eſt duos eſſe ſimul qͣꝫ vnū. hn̄t enim emolumētū ſocietatis ſue. igit̉ videt̉ perfectior eſſe religio in ſocietate viuentium. ¶ Pͣ Matth̓. 18. dr̄. Ubi fuerint duo vel tres cōgregati in noīe meo ibi ſum ego in medio eoꝝ. ſed nihil pōt eſſe meliꝰ qͣꝫ xp̄i ſocietas. ergo videt̉ ꝙ viuere in ꝯgregatiōe ſit melius qꝫ ducere ſolitariā vitā. ¶ Pͣ. Inter alia religiōis vota vo tuꝫ obediētie excellētius eſt ⁊ humilitas eſt maxime deo accepta. ſed obediētia ⁊ humilitas magis obſeruant̉ in cō uerſatiōe qͣꝫ in ſolitudine. dicit eniꝫ Hiero. in epl̓a ad Ruſticū monachū. In ſolitudine cito ſurripit ſuꝑbia: dormiqn̄ voluerit: facit qd̓ voluerit. ecōtrario aūt ipſe docet euꝫ qui in ſocietate viuit dicens: Non facias quod vis: come das qd̓ iuberis: habeas qͣꝫtuꝫ acceperis: ſubijciaris cui nō vis: ſeruias fratribꝰ: p̄poſitū monaſterij timeas vt deum diligas vt parentē. gͦ videt̉ ꝙ religio in ſocietate viuentiū ſit ꝑfectior ea q̄ ſolitariā vitā agit. ¶ Pͣ. Dn̄s dic̄ Luc. ii. Nemo accēdit lucernā ⁊ in abſcōdito ponit neqꝫ ſub mo dio. ſed illi ꝗ ſolitariā vitā agunt vident̉ eē in abſcondito poſiti nihil vtilitatis hoībꝰ afferētes. gͦ videt̉ ꝙ eorū reli gio nō ſit ꝑfectior. ¶ Pͣ. Id qd̓ eſt ẜm nam hoīs videt̉ ad ꝑfectionē v̓tutis ꝑtinere. ſꝫ hō ē naͣliter aīal ſociale: vt ph̓s dic̄ in pͦ politicorū. gͦ videt̉ ꝙ agere ſolitariaꝫ vitam nō ſit ꝑfectiꝰ qͣꝫ agere vitā ſocialem. ¶ Sed ꝯͣ eſt qd̓ Aug. in li. de operibus monachoꝝ: illos ſāctiores eē dic̄ ꝗ a ꝯſpectu hoīuꝫ ſeparati nulli ad ſe p̄bēt acceſſuꝫ viuētes in magna ītentōe or̄onū. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſolitudo ſic̄ ⁊ ipſa pauꝑtas nō eſt ipſa eēntia ꝑfectiōis: ſed ꝑfectōis inſtr̄m. vn̄ ⁊ in colationibus patrū dic̄ abbas Moyſes ꝙ ꝓ puritate cordis ſolitudo ſectāda eſt: ſic̄ ⁊ ieiunia ⁊ alia huiuſmodi. manifeſtum eſt aūt ꝙ ſolitudo nō eſt inſtr̄m ꝯgruū actioni: ſꝫ con templatiōi ẜm illud Oſee. 2. Ducā eā in ſolitudinē ⁊ loqͣr ad cor eius. vn̄ nō ꝯgruit religionibꝰ q̄ ſunt ordīata ad oꝑa vite actiue ſiue corporalia ſiue ſpūalia niſi forte ad tēpus: exēplo xp̄i ꝗ vt dicit̉ Luc. 6. exijt in montē ſolus orare: et erat ꝑnoctās in or̄one dei. cōpetit aūt religiōibus q̄ ſūt ad cōtēplationē ordinate. Cōſiderandū eſt tn̄ ꝙ id qd̓ eſt ſoli tarium dꝫ eē ſibi ꝑ ſe ſufficiens. hoc aūt eſt cui nihil deeſt qd̓ ꝑtinet ad rōnē perfecti. ⁊ iō ſolitudo cōpetit cōtemplā ti ꝗ iam ad ꝑfectū ꝑuenit. Qd̓ ꝗdē cōtingit dupl̓r. Unoº ex ſolo diuino munere: ſic̄ pꝫ de Ioan. baptiſta ꝗ fuit repletus ſpū ſcō adhuc ex vtero matris ſue. vn̄ cuꝫ adhuc puer eēt erat in deſertis: vt dr̄ Luc. pͦ. Alioº per exercitiū v̓tuo ſi actus: ẜm illud ad Heb̓. 5. Perfectoꝝ eſt ſolidus cibus: eoꝝ ꝗ pro ꝯſuetudine exercitatos hn̄t ſenſus ad diſcretio nem boni ac mali. Ad exercitiū aūt huiuſmodi iuuat̉ hō ex alioꝝ ſocietate dupl̓r. Uno mō qͣꝫtū ad ītellectū vt in ſtruat in his q̄ ſunt cōtēplanda. vn̄ Hiero. dic̄ ad Ruſticū monachū: Mihi placet vt habeas ſacrū ꝯtubernium: nec ipſe te doceas. 2º qͣꝫtū ad affectū: vt.ſ. noxie affectōes ho minis repͥmant̉ exēplo ⁊ correctiōe alioꝝ: qꝛ vt dic̄ Greg. 30. moraliū. ſuꝑ illud: cui dedi in ſolitudine domuꝫ. Quid ꝓdeſt ſolitudo corporis ſi ſolitudo defuerit cordis: ⁊ ideo vita ſocialis neceſſaria eſt ad exercitiuꝫ ꝑfectionis. ſolitudo aūt cōpetit iā ꝑfectis. vn̄ Hiero. dic̄ ad Ruſticū mona chum: Solitariā vitā rep̄hendimꝰ minime ꝗppe quā ſepe laudauimꝰ: ſꝫ de nido monaſterioꝝ huiuſcemodi volumꝰ egredi milites quos eremi rudimenta dura nō terreant o ſpecimē cōuerſationis ſue multo tēpore didicerūt. ſic̄ gͦ id qd̓ iam ꝑfectū eſt p̄eminet ei qd̓ ad ꝑfectionē exercet ita vita ſolitarioꝝ ſi debite aſſumatur p̄eminet vite ſociali. ſi aūt abſqꝫ p̄cedenti exercitio talis vita aſſumat̉ eſt pericu loſiſſima niſi ꝑ diuinā gr̄am ſuppleat̉ qd̓ in alijs ꝑ exerci tium acꝗrit̉: ſic̄ pꝫ de btīs Antonio ⁊ Bn̄dicto. ¶ Ad pripͥmum gͦ dd̓m ꝙ Salomō on̄dit meliꝰ eē ꝙ ſint duo ſiml̓ qͣꝫ vnꝰ: ꝓpter auxiliū qd̓ vnꝰ hꝫ ab alio vel ad ſubleuāduꝫ vel fouendū vel ſpūaliter calefaciēdū: quo ꝗdē auxilio iā nō indigēt ꝗ ſunt ꝑfectioneꝫ aſſecuti. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ dr̄ .i. Ioan. 4. Qui manet in charitate in deo manet ⁊ deꝰ in eo. ſic̄ gͦ xp̄s eſt in medio eoꝝ ꝗ ſibi inuicē ꝑ dilectionē ꝓximi ſociant̉. ita habitat in corde eiꝰ ꝗ diuine cōtēplatiōi inſiſtit per dilectionē dei. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ actu obedire ē neceſſariū his q̄ indigent exerceri ẜm directionē alioꝝ ad ꝑfectionē capiēdā. ſꝫ illi ꝗ iam ꝑfecti ſūt ſpū dei ſufficiēter agunt̉ vt nō īdigeant actu alijs obedire: hn̄t tn̄ obediētiā in p̄paratōe aī. ¶ Ad qͣrtū dd̓ꝫ ꝙ ſic̄ Aug. dicit. 19. de ciui. dei. A ſtudio cognoſcēde v̓itatis nemo ꝓhibet̉ qd̓ ad laudabile ꝑtinet ociū: ꝙ aūt aliꝗs ſuꝑ candelabrū ponat̉ non ꝑtinet ad ip̄m: ſed ad eius ſuꝑiores: q̄ ſarcina ſi nō īponat̉. vt Aug. ibidē ſubdit: cōtēplande veritati vacādum eſt: ad quā plurimū valet ſolitudo: ⁊ tn̄ illi ꝗ ſolitariā vitā agunt multū vtiles ſunt generi hūano. Un̄ Aug. dic̄ in li. de moribꝰ eccl̓ie de his loquēs: Pane ſolo ꝗ eis ꝑ certa interuala tēpoꝝ affert̉ ⁊ aqua cōtenti: deſertiſſimas terras īcolūt ꝑfruentes colloꝗo dei cui puris mētibꝰ īheſerunt. vident̉ aūt nōnullis res hūanas pluſqͣꝫ oꝫ deſeruiſſe: nō ītelligen tibꝰ qͣꝫtum nobis eoꝝ aīus in or̄onibus ꝓſit ⁊ vita ad exē plum quoꝝ corpora videre nō ſinimur. ¶ Ad 5ᵐ dd̓m: ꝙ homo pōt ſolitarius viuere dupl̓r. vno quaſi ſocietatē humanam nō ferēs ꝓpter aī ſeuitiam. ⁊ hoc eſt beſtiale. alio mō ꝑ hoc ꝙ totaliter diuinis rebus īheret: ⁊ hoc eſt ſupra hoīem. ⁊ iō ph̓us dic̄ in pͦ politicoꝝ: ꝙ ille ꝗ alijs nō cōicat̉ eſt beſtia aut deus.i. diuinus vir¶ De īgreſſu religionis. Qō. CLXXXIX. Einde conſiderandū ē de īgreſſu religionis. ¶ Et circa hoc q̄runt̉ decē. pͦ vtꝝ illi ꝗ nō ſunt exerci tati in obſeruātia p̄ceptoꝝ debeāt īgredi religionē. 2º vtꝝ liceat aliquos voto obligari ad religionis ingreſſum. 3º vtꝝ illi ꝗ voto obligantur ad religionis ingreſſum teneāt vt votū implere. 4º. vtrū illi ꝗ vouēt re ligionē ītrare teneant̉ ibi ꝑpetuo remanere. 5º. vtꝝ pueri