CLXXXIX. De ingreſſu religionis 193 te frumēta ſcīs pr̄ibus miſſa ſunt cur apl̓i indigētie ſctōꝝ neceſſaria ꝓcurarūt: dr̄. Nolite ſolliciti in craſtinū ẜm Hiero. ſic exponit̉: ſufficit nobis pn̄tis tꝑis cogitatio fu­tura que īcerta ſunt deo relinquamus: ẜm Chryſo. ſic ſuffi­cit labor quē pateris ꝑꝑ neceſſaria: noli de ſuꝑfluis labora­re: ẜm Aug. ſic: aliꝗd boni oꝑamur tꝑalia que ſignifi cant̉ craſtinū: ſꝫ eterna cogitemꝰ. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ v̓buꝫ Hiero. hꝫ locū vbi ſunt ſuꝑabūdātes diuitie que hn̄tur gͣ­ſi ꝓprie: vel qͣrū abuſum etiā ſinguli de cōitate ſuꝑbiunt laſciuiūt: aūt hꝫ locū in diuitijs moderatis cōiter ꝯſer­uatis ad ſolā ſuſtētationē vtie qua ſinguli īdigēt. eadeꝫ.n. eſt ſinguli vtant̉ his que ꝑtinent ad neceſſaria vite cōiter ꝯſeruent̉. Ad 4ᵐ dd̓m Iſaac poſſeſſiōes re nuebat acciꝑe: qꝛ timebat ne per hoc ad ſuꝑfluas diuitias veniret̉ qͣrū abuſuꝫ īpediret̉ religiōis ꝑfectio. vn̄ Greg. ibidē ſubdit: ſic metuebat pauꝑtate ſue ſecuritatis ꝑdere ſicut auari diuites ſolēt ꝑituras diuitias cuſtodire. aūt legit̉ renuerit reciꝑe aliqͣ neceſſaria ad vite ſuſtentatio cōiter ꝯſeruādā. Ad 5ᵐ dd̓ꝫ ph̓s in pͥmo polliticoꝝ dicit panē vinū alia huiuſmodi diuitias naͣles. pecu­nias v̓o diuitias eſſe artificiales inde eſt ꝗdā ph̓i nole bāt vti pecunia ſꝫ alijs rebꝰ qͣſi ẜm nam viuētes: Hie ro. ibidē ſnīam dn̄i qui ſil̓r vtrūqꝫ īterdicit on̄dit ī idē redit hr̄e pecuniā alias res vite neceſſarias: tn̄ licꝫ dn̄s huiuſmodi portari in via ab his qui ad p̄dicādū mitte bant̉ ordinauerit: non tn̄ ea in cōi ꝯſeruari ꝓhibuit: qͣliter tn̄ illa v̓ba dn̄i intelligēda ſint ſupra on̄ſum eſt. Ad octauum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝑfectior ſit re­ligio in ſocietate viuētiū qͣꝫ agētiū ſolitariā vitaꝫ. Dr̄ enim eccleſiaſtes.. Melius eſt duos eſſe ſimul qͣꝫ vnū. hn̄t enim emolumētū ſocietatis ſue. igit̉ videt̉ perfectior eſſe religio in ſocietate viuentium. Matth̓. 18. dr̄. Ubi fuerint duo vel tres cōgregati in noīe meo ibi ſum ego in medio eoꝝ. ſed nihil pōt eſſe meliꝰ qͣꝫ xp̄i ſocietas. ergo videt̉ viuere in ꝯgregatiōe ſit melius qꝫ ducere ſolitariā vitā.. Inter alia religiōis vota vo tuꝫ obediētie excellētius eſt humilitas eſt maxime deo accepta. ſed obediētia humilitas magis obſeruant̉ in uerſatiōe qͣꝫ in ſolitudine. dicit eniꝫ Hiero. in epl̓a ad Ru­ſticū monachū. In ſolitudine cito ſurripit ſuꝑbia: dormi­qn̄ voluerit: facit qd̓ voluerit. ecōtrario aūt ipſe docet euꝫ qui in ſocietate viuit dicens: Non facias quod vis: come das qd̓ iuberis: habeas qͣꝫtuꝫ acceperis: ſubijciaris cui vis: ſeruias fratribꝰ: p̄poſitū monaſterij timeas vt deum diligas vt parentē. videt̉ religio in ſocietate viuentiū ſit ꝑfectior ea ſolitariā vitā agit.. Dn̄s dic̄ Luc. ii. Nemo accēdit lucernā in abſcōdito ponit neqꝫ ſub mo dio. ſed illi ſolitariā vitā agunt vident̉ in abſcondito poſiti nihil vtilitatis hoībꝰ afferētes. videt̉ eorū reli gio ſit ꝑfectior.. Id qd̓ eſt ẜm nam hoīs videt̉ ad ꝑfectionē v̓tutis ꝑtinere. ſꝫ ē naͣliter aīal ſociale: vt ph̓s dic̄ in politicorū. videt̉ agere ſolitariaꝫ vitam ſit ꝑfectiꝰ qͣꝫ agere vitā ſocialem. Sed ꝯͣ eſt qd̓ Aug. in li. de operibus monachoꝝ: illos ſāctiores dic̄ a ꝯſpectu hoīuꝫ ſeparati nulli ad ſe p̄bēt acceſſuꝫ viuētes in magna ītentōe or̄onū. Rn̄º. dd̓m ſolitudo ſic̄ ipſa pauꝑtas eſt ipſa eēntia ꝑfectiōis: ſed ꝑfectōis inſtr̄m. vn̄ in co­lationibus patrū dic̄ abbas Moyſes puritate cordis ſolitudo ſectāda eſt: ſic̄ ieiunia alia huiuſmodi. manife­ſtum eſt aūt ſolitudo eſt inſtr̄m ꝯgruū actioni: ſꝫ con templatiōi ẜm illud Oſee. 2. Ducā in ſolitudinē loqͣr ad cor eius. vn̄ ꝯgruit religionibꝰ ſunt ordīata ad oꝑa vite actiue ſiue corporalia ſiue ſpūalia niſi forte ad tēpus: exēplo xp̄i vt dicit̉ Luc. 6. exijt in montē ſolus orare: et erat ꝑnoctās in or̄one dei. cōpetit aūt religiōibus ſūt ad cōtēplationē ordinate. Cōſiderandū eſt tn̄ id qd̓ eſt ſoli tarium dꝫ ſibi ſe ſufficiens. hoc aūt eſt cui nihil deeſt qd̓ ꝑtinet ad rōnē perfecti. ſolitudo cōpetit cōtemplā ti iam ad ꝑfectū ꝑuenit. Qd̓ ꝗdē cōtingit dupl̓r. Unoº ex ſolo diuino munere: ſic̄ pꝫ de Ioan. baptiſta fuit reple­tus ſpū ſcō adhuc ex vtero matris ſue. vn̄ cuꝫ adhuc puer eēt erat in deſertis: vt dr̄ Luc.. Alioº per exercitiū v̓tuo ſi actus: ẜm illud ad Heb̓. 5. Perfectoꝝ eſt ſolidus cibus: eoꝝ pro ꝯſuetudine exercitatos hn̄t ſenſus ad diſcretio nem boni ac mali. Ad exercitiū aūt huiuſmodi iuuat̉ ex alioꝝ ſocietate dupl̓r. Uno qͣꝫtū ad ītellectū vt in ſtruat in his ſunt cōtēplanda. vn̄ Hiero. dic̄ ad Ruſticū monachū: Mihi placet vt habeas ſacrū ꝯtubernium: nec ipſe te doceas. qͣꝫtū ad affectū: vt.ſ. noxie affectōes ho minis repͥmant̉ exēplo correctiōe alioꝝ: qꝛ vt dic̄ Greg. 30. moraliū. ſuꝑ illud: cui dedi in ſolitudine domuꝫ. Quid ꝓdeſt ſolitudo corporis ſi ſolitudo defuerit cordis: ideo vita ſocialis neceſſaria eſt ad exercitiuꝫ ꝑfectionis. ſolitu­do aūt cōpetit ꝑfectis. vn̄ Hiero. dic̄ ad Ruſticū mona chum: Solitariā vitā rep̄hendimꝰ minime ꝗppe quā ſepe laudauimꝰ: ſꝫ de nido monaſterioꝝ huiuſcemodi volumꝰ egredi milites quos eremi rudimenta dura terreant o ſpecimē cōuerſationis ſue multo tēpore didicerūt. ſic̄ id qd̓ iam ꝑfectū eſt p̄eminet ei qd̓ ad ꝑfectionē exercet ita vita ſolitarioꝝ ſi debite aſſumatur p̄eminet vite ſociali. ſi aūt abſqꝫ p̄cedenti exercitio talis vita aſſumat̉ eſt pericu loſiſſima niſi diuinā gr̄am ſuppleat̉ qd̓ in alijs exerci tium acꝗrit̉: ſic̄ pꝫ de btīs Antonio Bn̄dicto. Ad pri­pͥmum dd̓m Salomō on̄dit meliꝰ ſint duo ſiml̓ qͣꝫ vnꝰ: ꝓpter auxiliū qd̓ vnꝰ hꝫ ab alio vel ad ſubleuāduꝫ vel fouendū vel ſpūaliter calefaciēdū: quo ꝗdē auxilio indigēt ſunt ꝑfectioneꝫ aſſecuti. Ad 2ᵐ dd̓m dr̄ .i. Ioan. 4. Qui manet in charitate in deo manet deꝰ in eo. ſic̄ xp̄s eſt in medio eoꝝ ſibi inuicē dilectionē ꝓ­ximi ſociant̉. ita habitat in corde eiꝰ diuine cōtēplatiōi inſiſtit per dilectionē dei. Ad 3ᵐ dd̓m actu obedire ē neceſſariū his indigent exerceri ẜm directionē alioꝝ ad ꝑfectionē capiēdā. ſꝫ illi iam ꝑfecti ſūt ſpū dei ſufficiēter agunt̉ vt īdigeant actu alijs obedire: hn̄t tn̄ obediētiā in p̄paratōe. Ad qͣrtū dd̓ꝫ ſic̄ Aug. dicit. 19. de ciui. dei. A ſtudio cognoſcēde v̓itatis nemo ꝓhibet̉ qd̓ ad lau­dabile ꝑtinet ociū: aūt aliꝗs ſuꝑ candelabrū ponat̉ non ꝑtinet ad ip̄m: ſed ad eius ſuꝑiores: ſarcina ſi īponat̉. vt Aug. ibidē ſubdit: cōtēplande veritati vacādum eſt: ad quā plurimū valet ſolitudo: tn̄ illi ſolitariā vitā agunt multū vtiles ſunt generi hūano. Un̄ Aug. dic̄ in li. de mo­ribꝰ eccl̓ie de his loquēs: Pane ſolo eis certa interua­la tēpoꝝ affert̉ aqua cōtenti: deſertiſſimas terras īcolūt ꝑfruentes colloꝗo dei cui puris mētibꝰ īheſerunt. vident̉ aūt nōnullis res hūanas pluſqͣꝫ oꝫ deſeruiſſe: ītelligen tibꝰ qͣꝫtum nobis eoꝝ aīus in or̄onibus ꝓſit vita ad exē plum quoꝝ corpora videre ſinimur. Ad 5ᵐ dd̓m: homo pōt ſolitarius viuere dupl̓r. vno quaſi ſocietatē hu­manam ferēs ꝓpter ſeuitiam. hoc eſt beſtiale. alio hoc totaliter diuinis rebus īheret: hoc eſt ſupra hoīem. ph̓us dic̄ in politicoꝝ: ille alijs cōicat̉ eſt beſtia aut deus.i. diuinus vir­ De īgreſſu religionis.. CLXXXIX. Einde conſiderandū ē de īgreſſu religionis. Et circa hoc q̄runt̉ decē. vtꝝ illi ſunt exerci tati in obſeruātia p̄ceptoꝝ debeāt īgre­di religionē. vtꝝ liceat aliquos vo­to obligari ad religionis ingreſſum. vtꝝ illi voto obligantur ad religionis ingreſſum teneāt vt votū implere.. vtrū illi vouēt re ligionē ītrare teneant̉ ibi ꝑpetuo remanere.. vtꝝ pueri