Die xj. fabel Von dem alten weybe vnd dem weÿnenden hündtlin an dem c. blat Die xij. fabel Von dem plinden vnd ſeinem weyb ej. Dÿe xiij. fabel einem liſtigen weÿb eines weingartners on den das Dÿe xiiij. fa. Von dem alten weÿb vnd dem leÿlach ciii Die xv. fa. des künigs ſchneider vn̄ ſeinē knecht ciiij Dÿe xvj. fabel der frawen vnd jrem mann in dem taub hauß an dem v. Die xvij. fabel Von der frawen die got eines kindes beruͤte in ab weſen jres mannes an dem vj. blat Die xviij. fa. Von einem nollhart vnd einer frawen hab ich mit vrlob pogij geſeczt auß des buͦch ich das hab. cvij Ein fraw verklaget jren man er het kein pogij am cviij. Entſchuldigūg ſchreÿbens leichtuertiger ſchimpfred cix. Von torheyt der baÿſſer an dem cix. blat Von ettlichen vnnatürlichen gepurden vnnd moͤrwunde/ ren an dem xxj. blat Dÿe xxiij fabel Von dem pfaffen ſeinem hundt vnd dem bi ſchoff an dem xxij. blat Die xxiiij. fa. Von dem fuchs. hanen vnd den hundē cxij. Hÿe endent ſich die fabeln Adelfon ſÿ mit jrem Regiſter. Hienach volget das Regiſter über die gemeÿnen punck­ten der materi diſes buͤchleins. Armuͦt. Armuͦt mitt ſicherheÿt iſt beſſer dann reÿchtumb in ſorgen in dem erſten buͦch der zwoͤlfften fabel. Wo ſich armuͦt hoͤher auff blaͤet in übermuͦt wenn ſÿ ver/ mag. ſo zerbricht ſÿ. in dem andern buͦch der xx. fabel. Man ſol den armen ellen barmherczig ſein. wan̄ die zeÿt kūmet das es vergoltē wirt. jm̄ dritten buͦch erſtē. fa. Die armen ſoͤllent von den reÿchen nit verſpotet noch ver/ ſchmaͤhet werden. in dem dritten buͦch der dritten fabel. Die armen werdent geſteyget. ſo die maͤchtigen in frid be leybent. jm̄ vierden buͦch der xix. fabel Eygenſinnig. w. j.