libri Primi d ¶ Neqꝫ p̄ſcire deſinit ⁊c. Innuit magr̄ ꝙ deꝰ p̄ſcire futura runt̉ duo. Prīo q̄rit̉ vtrū p̄deſtinatio vel reprobatio in nobis x definit cum futura eē deſinat. Cōtra. vr̄ falſum dicere. qꝛ prebēat cām meritoriā. Scd̓o vtrū habeat in deo rōnē motiuam. ſcientia dicit quid eternū. ſed nullum eternum deſinit eē ergo Ꝙ aūt habeāt in nobis cām meritoriā ⁊ M nec p̄ſciēs deſinit p̄ſcire. ¶ Itē rich. dicit ꝙ quattuor ſunt cōueIIO. I. oſtenditur ſic. Primo de reprobatione. binationes qꝛ quoddam eſt quod hꝫ principium ⁊ finē. quodRo. ix. ſuꝑ illud. Eſau odio habui. glo. Eſau ſubtracta gr̄adam quod caret pͥncipio iuſticiā eſt reprobatus. ſꝫ ⁊ fine quoddā qd̓ hꝫ prin iuſticia reſpicit merita. qͥ re d̓ dei ꝓfundo. ꝟſi ſunt in ꝓ ſub ſcīa ꝟo ſemꝑ ſunt. Preſci cipium ⁊ nō finem vt aīa. reprobatio eſt ex meritis fundū. dicētes aīas in celo an nit gͦ deus oīa ab eterno q̄ fu quartū quod bꝫ finē ⁊ nō ¶ Item ꝑ reprobationeꝫ te ꝯuerſatas. ⁊ ibi aliquid bo dtura erant neqꝫ p̄ſcire deſinit principium eſt impoſſibinō dicunt̉ niſi iſta tria ſcꝫ ni vel mali egiſſe. ⁊ ꝓ meritis niſi cū futura eē deſinūt. neq le. Quod em̄ caret princiodium eternum obduraad corpora terrena detruſas pio. non habꝫ eſſe aliūde. cū p̄ſcire deſinit aliqͣ q̄ an̄ pre tio tꝑalis ⁊ dānatio fina quod autē tale eſt. ſeipſo eſſe. Hoc aūt reſpuit catholilis ſed oīa iſta habent in ſciebat minꝰ ea noſcit ꝙͣ an̄ cō eſt. ergo eſt oīno immuta nobis meritū: qꝛ deus ne ca fides ꝓpter euidentē apognoſcebat. Nō em̄ d̓r ex defe bile. ergo nō poteſt deſiminem odit niſi ꝓpter me No. ix ſtoli ſententiaꝫ qua ait. Cum ctu ſcīe dei ꝙ aliqͣ p̄ſcierit alinere. ſi ergo p̄ſcire caret rita. nec obdurat nec dānondum nati eſſent. aut aliqͥd qn̄ q̄ mō nō p̄ſciat. ſꝫ ex rōne principio: neceſſe eſt ꝙ ca nat. ergo ⁊c. ¶ Itē volun boni aut aliqͥd mali egiſſent reat fine. ¶ Rn̄. dd̓m ꝙ vbi qd̓ eſt p̄ſciētia. Preſcire tate antecedēte vult deabſqꝫ dubio magr̄ bn̄ di⁊c̄. Melior eſt ergo fidelis om̄es hoīes ſaluos fieri. em̄ eſt an̄ ſcire aliqͥd ꝙ fiat. iō cit ꝙ deus deſinit aliqua ſi ergo aliquem reprobat ignorantia ꝙͣ temeraria ſcien qꝫ nō pōt dici deꝰ p̄ſcire niſi p̄ſcire cū fiunt pn̄tia. ſi eī hoc eſt voluntate conſetia. Elegit ergo quos voluit ea que futura ſunt. p̄ſciebant̉. qꝛ futura ⁊ iaꝫ quente. nemineꝫ em̄ de ſe gratuita miſericordia. non qꝛ ¶ Deꝰ nihil deſinit ſcire. deſinūt eſſe futura ꝯſtās creat ad ſuppliciū. ſꝫ vofideles futuri erāt: ſed vt fideeſt ꝙ deſinūt p̄ſciri nō rō ¶ De ſciētia aūt al̓r dicimus luntas cōſequens eſt con ne eiꝰ quod eſt ſcire. ſꝫ rō ceſſio ex noſtra cā: ſed nō les eſſent. eiſqꝫ gratiam dedit Scit eī deꝰ ſꝑ oīa q̄ aliqn̄ ſcit. ne p̄poſitionis. ¶ Ad ilex alia cā ꝙͣ meriti. gͦ ⁊c. non qꝛ fideles erant: ſed vt fie oēm em̄ ſcīam quā aliqn̄ hꝫ ſꝑ lud ergo qd̓ obijcitur de ¶ Iteꝫ de p̄deſtinatione Opi l. Coꝝ. rent. Ait em̄ apoſtolus. Mi habuit ⁊ hꝫ. et habebit. Ad hͦ eterno dicendum ꝙ aliſil̓r oſtendit̉. Greg. dicit te. vij. ſericordiam cōſecutus ſum vt aūt opponit̉ ita. Olimſciuit quod nomē pure eternuꝫ ⁊ augu. ꝙ p̄deſtinatio iu fidelis eſſem. non ait. qꝛ fideimportat. aliqd̓ ꝟo nomē hunc hoīem naſciturū qͥ natꝰ uatur ſanctoꝝ or̄onibus. importat eternum cōnolis eram. datur quidem ⁊ fide ſed plus valet vnicuiqꝫ fi eſt mō nō ſcit eū naſciturū. ſci tando temporale. Hoc no des ſua ꝙͣ fides aliena. gͦ li. ſed data eſt etiā prius vt eſuit ergo aliqͥd qd̓ mō nō ſcit. men deus pure eternum merito ſuo ⁊ alieno poteſt ſet fidelis. Ita etiaꝫ reproba Itē ſciuit mūdū eſſe creandū importat. ſed hoc vocabu qͥs impetrare ꝙ ſit p̄deſti uit quos voluit. non ꝓpter fu modo nō ſcit eū eſſe creanduꝫ lum p̄ſcire dicit eternum natus. ¶ Itē nullus ē p̄tura merita que p̄uideret veri cōnotando tꝑale. Secun aliqͥd ergo ſciuit quod mō nō deſtinatus niſi final̓r in atili 4 dum hoc notādum ꝙ que tate tamen rectiſſima ⁊ a nr̄is gratia ꝑſeuerās ⁊ ecōtra ſcit. et alia hmōi infinita dici Qō. tis. dam ꝯnotāt tꝑale vt ens ſunt ergo cōuertibilia. ſꝫ ſenſibus remota. ¶ Sed q̄ri pn̄t. Sꝫ ad hoc dicimꝰ ꝙ ideꝫ in actu. Et qꝛ tale tꝑale aliqͥs pōt mereri finalem tur vtruꝫ ſicut dicitur elegiſſe de natiuitate huiꝰ hoīs ⁊ mūeſſe pōt. ⁊ definere poteſt ꝑſeuerātiam. ergo poteſt quoſdaꝫ vt boni fierent ⁊ fide di creatiōe nūc etiā ſcit quod ide o tales actꝰ circa deū mereri ꝙ ſit p̄deſtinatus. les. ita etiam concedi debeat dicūtur habere initiuꝫ et ſciebat anteꝙͣ fierēt. lꝫ tunc et ¶ Item qd̓ poteſt in materminū vtputa ſi dicatur reprobaſſe quoſdā vt mali eſius. pōt in minꝰ. vl̓ equanunc hāc ſcīam eius diuerſis deus conſeruat hanc reꝫ. Rn̄. le pari rōne. ſed homo p̄t ſent ⁊ infideles. ⁊ obdurare vt exprimi verbis oporteat. Nā conſeruare dicit eſſentiaꝫ mereri habere deū qd̓ eſt peccēt. Quod nullatenus cō qd̓ tunc futurū erat nunc preconnotādo actu effectum maximū inter oīa. poteſt cedi oportet. Non em̄ reproteritū eſt. iōqꝫ ꝟba cōmutāda ideo incipit ⁊ deſinit con etiā mereri ſalutē quod ē batio ita eſt cauſa mali. ſicut ſeruare. Quedam conno ſunt ad ip̄ꝫ deſignādū. Sicut equale ei quod eſt eē pretant tꝑale vt nō ens actu p̄deſtinatio eſt cauſa boni. ne diuerſis tꝑibꝰ loquētes eādeꝫ deſtinatū. ergo ⁊c. ¶ Sꝫ ens tn̄ in potentia ſiue fu ꝯtra om̄e meritū anteceqꝫ obduratio ita facit hoīem diē. mō ꝑ hͦ aduerbiū cras deſi turum. ⁊ qm̄ tꝑale nō podit illud cuiꝰ eſt merituꝫ. malum. quēadmodum miſeri gnamꝰ dū adhuc futura ē mō teſt incipere eſſe non ens. qꝛ diſponit ad illud ſꝫ pre cordia facit bonum. ꝑ hodie dū pn̄s eſt. mō ꝑ heri ſiue eſſe futurū anteꝙͣ ſit deſtinatio et reprobatio T ¶ Utrū deus deſinat aliqͣ ſed poteſt deſinere eē nō dū p̄t̓ita ē. Itaqꝫ an̄qͣ crearet̉ p̄cedunt noſtrū eſſe ergo ens. cum incipit eſſe ens ſcire vel preſcire. e nō cadunt ſub noſtro me mūdus ſciebat deꝰ hūc creādū deſinere eſſe futurū cū in rito. ¶ Item omne meri¶ Preterea conſiderari opꝫ poſtꝙͣ creatꝰ eſt ſcit eū creatū cipit eſſe p̄ſens hinc eſt ꝙ tum aliquo mō eſt cā eiꝰ vtrū ea oīa que ſemel ſcit vl̓ p̄nec eſt hoc ſcire diuerſa. ſꝫ oīp̄ſciētia dei reſpectu crea qd̓ meretur: ſed p̄deſtina ſcit deus ſemꝑ ſciat ⁊ ſcierit. no idē de creatione mūdi. Si deterīaᵗi d̓r definere. ſꝫ nunꝙͣ in tio ⁊ reprohatio ſunt eter ac preſciat ⁊ p̄ſcierit. an olim cut antiqͥ patres crediderunt tio ꝙ cō cipere. ⁊ deſinit rōne tꝑa na. merita ꝟo ſunt tēpora tigit delis. nō deſinētis ſed inciſcierit vl̓ p̄ſcierit qd̓ modo nō lia ergo tēporale eſt cauxp̄m naſciturū ⁊ moriturum. um deſtpientis. Et ex hoc patꝫ il ſa eterni quod eſt impoſſi ſcit vel p̄ſcit. De preſcientia nos aūt credimus eū natum ⁊ nere ali lud Richar. qꝛ cū d̓r deus bile. ¶ Item ſpecial̓r de primo reſpondemus dicētes mortuū: nec tn̄ diuerſa crediqua pr̄e deſinit p̄ſcire non ſignifipredeſtinatiōe. vr̄ Thim̄. Ie multa eū preſciſſe que mō nō mus nos ⁊ illi: ſed eadē. Tꝑa catur ꝙ aliquod ens deſi iij. Nō ex oꝑibus iuſticie ſcire. p̄ſcit. Cū em̄ eius p̄ſcīa nō ſit em̄ vt ait aug. variata ſunt. et que fecimus nos. ſed ẜm nat. ſed ſolū ꝙ aliqͥd incipiat. ⁊ ſic patet illud. niſi de futuris. exquo illa q̄ fu ſuā mīam ſaluos nos feiō ꝟba ſunt mutata nō fides. D intelligētiaꝫ cit. ¶ Iteꝫ gr̄a eſt effectꝰ I tura erāt pn̄tia fiūt vel p̄terie Indubitāter ergo teneamus predeſtinationis: ſꝫ pͥma pn̄tis diſtīctio runt ſub dei p̄ſcīa eē deſinūt deū ſemꝑ oīa ſcire q̄ aliqn̄ ſcit nis duo pͥncigra antecedit oē mertūe eſt cā oīs meriti. gͦ nō capal̓r querunt̉. dit ſub merito. ⁊ eoipſo gratia eſt. qꝛ ſine meritis dat̉. gͦ nec p̄Primo querit̉ de p̄deſtinatiōis cālitate. Scd̓o de diuine ſciē deſtinatio. ¶ Rn̄. ad hoc intelligēdum notādū ꝙ in p̄deſtina7 tie ſempiternitate ſiue interminabilitate. Quātum ad pͥmū q̄ tione tria
