Diſtinctio tione tria intelligunt̉. Primū ē ꝓpoſitū eternū. Scd̓m ē tꝑaprefert vnū alteri in clectiōe. gͦ ⁊c. ¶ Itē ſi diuinū ꝓpoſitū ſilis gratificatio. Tertiū ꝟo eterna glorificatio. Sil̓r in reproue p̄deſtinatio ſolū hēret rōnem volūtatē dei ⁊ nō aliā. tunc gͦ batiōe intelligunr̄ tria.ſ. eternū odiū tꝑalis obduratio. ⁊ eter vr̄ ꝑcitas in diuina volūtate. ſi em̄ vellet oēs ſaluare oēs ſalna dānatio. Quātum ad primū ⁊ vltimū ſil̓r eſt iudicandum. uarent̉. ⁊ nō eſt alia rō niſi qꝛ nō vult. ergo volūtas eiꝰ nō eſt nam vltima.ſ. pena ⁊ gl̓ia ſimpl̓r cadūt ſub merito. Primū ꝟo liberaliſſima nec optima. ¶ Itē ſi nō eēt alia rō ꝙͣ volūtas. gͦ ſcꝫ ꝓpoſitum eternū eoipſo quo eternū eſt. meritum hr̄e nō po cū deꝰ reprobado ꝓponit dānare. ſi ſine oī rōne ſola volūtate teſt. Quātum ꝟo ad mediū quod eſt gratificatio ⁊ obduratio vellet dānare alique. ergo vr̄ crudeliſſimꝰ eo ꝙ feciſſet hoīes differēter eſt iudicādum. Nam obduratio ſimpl̓r cadit ſub de ad ſuppliciū. ¶ Itē ſi ſola volūtate p̄deſtinat ⁊ reprobat non merito ſiue ſub malo merito. gratificatio ꝟ̓o nec ſimpl̓r ſub me p̄cognica rōne. vr̄ gͦ ẜm hͦ ꝙ ſit acceptor ꝑſonaꝝ. qd̓ eſt ꝯͣ illud grito. nec ſimpl̓r extra. Eſt em̄ meritū congrui. digni ⁊ cōdigni qd̓ dr̄ Act. x. In ꝟitate cōperi ꝙ nō eſt acceptor ꝑſonaꝝ deus. Merituꝫ ꝯgrui eſt qn̄ peccator facit quod in ſe eſt ⁊ ꝓ ſe. Me ¶ Sꝫ ꝯͣ. Exo. xxxiij. Miſerebor cui miẜebor ⁊ clemēs ero ſui ritum digni. qn̄ iuſtus facit ꝓ alio. Meritū condigni qn̄ iuſtꝰ quē placuerit mihi. ergo rō p̓ma ⁊ potiſſima diuine mīe ⁊ p̄de operatur ꝓ ſeipſo: qꝛ ad hoc ordinatur gratia ex ꝯdigno. Gra ſtinationis eſt dei bn̄placitum ⁊ voluntas. ¶ Itē Mat. xj. di tia autē alteri ꝓmerenda nō eſt oīno ex condigno qꝛ peccator cit filius. Reuelaſti ea paruulis. ⁊ abſcōdiſti hec a ſapiētibꝰ. omni bono eſt indignus. Nec ſolū ex cōgruo. qꝛ iuſtus dignꝰ ita pater qm̄ ſic placitū fuit ante te. gͦ ſi filiꝰ reddit optimā rō eſt exaudiri. Gratificatio ergo ſub merito cōgrui poteſt cade nem. ſolū diuinū bn̄placitū eſt rō. ¶ Item apl̓s. Rom̄. ix. ſuꝑ re quo ad ipſum gratificāduꝫ. ſub merito digni ꝙͣtum ad aliū hac qͥſtione dicit. Nunqͥd nō hꝫ figulus poteſtatē de eadē maſ virum ſctm̄. ſub merito cōdigni ꝙͣtum ad neutrū. ⁊ hoc ꝓprie ſa facere alia quidē vaſa in honorē alia in contumeliā. Si em̄ loquendo eſt meritum. Reſpondēdum ergo ad queſtionē cuꝫ q̄reret̉ ab artifice quare de vna ꝑte maſſe facit vaſa pulchra. ⁊ queritur. vtrum predeſtinatio ⁊ reprobatio cadant ſub meriex alia vilia. cum eque ſit bona tota maſſa nō eſt alia rō niſi qꝛ to ꝙ ſimpl̓r loquendo quātum ad principale ſignificatuꝫ. neu placet. ita em̄ bn̄ faceret ſi faceret ecōuerſo. gͦ ⁊c. ¶ Itē Aug. tra cadit ſub merito. quātum ꝟo ad cōnotatum reprobatio ca de p̄deſtinatione ſanct. Nō qꝛ tales nos futuros ſciuit. iō eledit ſub merito ſimpliciter. predeſtinatio vero ẜm quid. ¶ Cō git: ſꝫ vt tales eſſemus. ¶ Item rōne videt̉ qꝛ volūtas dei eſt cedende ſunt ergo rōnes ꝓbantes ꝙ p̄deſtinatio nō cadit ſub cā cauſaꝝ. ergo ibi eſt ſtatus: ſed vbi eſt ſtatus nō eſt vltra q̄merito. ſil̓r ꝙ nec reprobatio. ¶ Ad illud qd̓ primo obijcit̉ de rere rōnem. ergo ⁊c. ¶ Qd̓ ſit ibi ſtatus patꝫ ꝙ etiā ſtatus nō glo. ꝙ eſan per iuſticiam reprobatus eſt. dicēdum ꝙ ibi accipatiatur querere rōneꝫ videt̉ qꝛ quotiēs cām vel rōnē q̄rimꝰ: pitur reprobatio pro cōnotato quod eſt obduratio. ¶ Ad illd̓ q̄rimꝰ eā vt diſtantē. ſi em̄ oīno eſſent idē cā ⁊ cuius eſt rō. ſta quod obijcitur ꝙ odiū eternum cadit ſub merito. dicēdum ꝙ tim illo viſo videret̉ cā ⁊ nō quereret̉: ſed nō eſt ſtatus niſi in odiū eternū duo dicit. ⁊ principale ſignificatū ⁊ cōnotatū. qꝛ ſumme ſimplici. ⁊ ita nulla diſtātia. ergo nec rō nec queſtio. neminē odit deus quātum ad affectū. ſꝫ ſolū ꝙͣtum ad effectū ¶ Itē ſi deus p̄deſtinat iſtum ꝑꝑ p̄uiſionē. aut ergo bonoruꝫ ⁊ primū nō eſt ex meritis. ſꝫ ſcd̓m. qd̓ pꝫ ſi reſoluat̉. qꝛ odiū eſt aut maloꝝ. aut indifferētium. Nō ꝑꝑ p̄uiſionē indifferentium ꝓpoſitum puniēdi. ꝓpoſitū aūt nullus meretur ſed penam. ⁊ maloꝝ: ergo ꝑꝑ p̄uiſionē bonoꝝ: ſed bona nulla futura ſunt ¶ Ad illud quod obijcitur ꝙ neminē reprobat volūtate conſe in iſto niſi que deus ſua voluntate facturus eſt. ergo p̄uiſio ē quente. dicendū ꝙ volūtas cōſequens nō d̓r. qꝛ ꝯſequatur me ꝓpter voluntatē. ⁊ non ecōuerſo. ¶ Item ſi quis quereret cuꝫ rita noſtra rōne volūtatis: ſed ſolū rōne voliti. vult em̄ aliqͥd potuerit deus ꝓducere vnū alium mūdum ſimilē huic. quare deus quod nos meruimus. ⁊ iō qꝛ volitum eſt cōnotatum. ptꝫ magis iſtum ꝙ illū. nulla eſſet q̄ſtio: qꝛ hoc ſolū fuit. qꝛ voluit ⁊c. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ de p̄deſtinatione ꝙ iuuatur oratioergo pari rōne nulla eſt cā quare p̄deſtinat ⁊ reprobat niſi qꝛ nibus ſanctoꝝ. dicēdum ꝙ illud intelligit̉ rōne ꝯnotati quod vult. ¶ Rn̄. dd̓m ꝙ cum querit̉. vtrū eternū dei ꝓpoſituꝫ ſiue. eſt gratia quā ſancti viri poſſunt alijs ſuis orationibus impeelectio vel reprobatio in deo motiuā rōnem habeat. hoc nō in trare. nō tn̄ ſequitur ꝙ homo poſſit impetrare ſibi. qꝛ ad hoc telligit̉ ꝙͣtū ad voluntatē diuinā vel eiꝰ actū. qͥ deus eſt. ſꝫ ꝙͣꝙ impetret. neceſſe eſt ꝙ ſit dignus mereri. ⁊ hoc nō eſt niſi ꝑ tum ad ordinationē voliti ad eiꝰ volūtatē. Et ſi querat̉ rō cāiꝫ gratiā. ¶ Ad illud quod obijcitur. ꝙ idē eſt eſſe predeſtinatu. lis vel meritoria. rn̄det̉ ꝙ dari nō poſſit. Si aūt querat̉ rō cō ⁊ in gratia final̓r perſeuerare. dicēdum ꝙ nō eſt idem. ſꝫ ꝯuer gruitatis ⁊ decētie. Rn̄dent quidā ꝙ ip̄a dei volūtas ſibijpſi tibile: ſꝫ illud nō ſequit̉. ꝙ ſi aliquis poſſit mereri vnū cōuerti eſt rō. nec eſt alia rō quare iſtū elegit. niſi qꝛ placet. ⁊ hec ē ſuf 14bilium ꝙ poſſit ⁊ reliquū. ſicut nō ſequitur. ſi aliqͥd eſt cā vniꝰ ficiēs ꝑ oēm modū. qꝛ eſt cā cāꝝ. ⁊ ratio rōnum. ⁊ eo ip̄o ꝙ pla cōuertibilium ꝙ ſit cā alterius. illud manifeſtū eſt. ¶ Ad illd̓ cet. iō rectum eſt ꝓpter ſummā ipſiꝰ volūtatis rectitudinem: quod obijcitur qd̓ pōt in maius. pōt in minus. dicēdum ꝙ ve qꝛ nō tm̄ eſt recta. ſꝫ etiā regula. Sꝫ cauēdum eſt ne dū volun rum eſt ſi equaliter ordinatur ad vtrūqꝫ. Nam ſi hꝫ ordinatio tatem dei magnificare volumus. potiꝰ voluntati eius deroge nem ad maius. ⁊ nō hꝫ ordinationē ad minus. ꝙͣuis poſſit in mus. Si em̄ nō eēt alia rō quare deꝰ iſtū elegit. ⁊ illū nō. niſi maius. nō tn̄ ſequit̉ ꝙ in minus. ſil̓r in ꝓpoſito. gratia em̄ orqꝛ placet. certe iā nō occulta dicerent̉ diuīa iudicia. ſꝫ manife dinatur ad merēdum deū vt glorificantē nō vt p̄deſtinantem ſta. cuꝫ qͥlibet hāc rōnē capiat. nec dicerent̉ mirabilia. ſꝫ potiꝰ ſimil̓r ad gloriam nō ad primā gratiam. volūtaria. Et ꝑꝑ hoc eſt dd̓m ꝙ ꝓpoſitū illud eternū ſicut diUtrū p̄deſtinatio ⁊ reprobatio habeāt cit aug. ⁊ hr̄ in lr̄a ⁊ voluntas illa eſt rōnabiliſſima ⁊ rōnē hꝫ. ⁊ s Queſtio. lj. in deo rōnem motiuā. Et ꝙ ſic videt̉ ſicut ab eterno fuit. ab eterno rōnē habuit. nō aliā ꝑꝑ eſſentiā per canonē Gen̄. xviij. dixit dn̄s. Num celare potero abraam ſed ꝑ cōnotatū. Quid aūt ſit illud in electōe hoīm vi reproba qd̓ geſturus ſum cū futurus ſit in gentē magnā. ⁊ p̄cepturus tione nobis nō eſt oīno notū. nec oīno ignotū. Propter hͦ notā 16 domui ſue vt cuſtodiat pactū meuꝫ. dn̄s ergo voluit reuelare dum ꝙ q̄dā ſunt oꝑa q̄ exeūt a volūtate diuina cū alio ad hͦ oripſi abrae ꝓpter ꝯſiderationē bonoꝝ futuroꝝ. ergo cū illa ab dinato ordine neceſſitatis ſiue neceſſitatē ſumamꝰ in cauſaneterno ꝓuideat. pari rōne p̄deſtinat ex p̄ſcientia bonoꝝ futudo ſiue ī merēdo vl̓ diſponēdo. vt pluere ⁊ remunerare ſiue dā rorum. ¶ Item Amb. ſuꝑ epl̓aꝫ ad Ro. ix. Dabo gratiā ei quē nare ⁊ ſaluare. ⁊ reſpectu taliū diuina volūtas hꝫ rōnem in ge ſciuero toto corde ad me poſt errorē reuerſurū. loquit̉ in ꝑſonerali ⁊ ſpeciali. Un̄ ſi querat̉ quare deꝰ vult pluere. Rn̄detur na dn̄i. ergo rō quare dn̄s ꝓponit dare gratiā ē: qꝛ aliqd̓ futu ꝓpter noſtrā vtilitatē. Sil̓r hꝫ rōnem in ſpeciali. vt ſi querat̉. rum p̄uidit in hoīe. ¶ Itē rōne on̄dit̉: qꝛ oīs voluntas eoipſo quare vult deus pluere in hyeme nō in eſtate. tūc rn̄detur qꝛ ꝙ volūtas eſt rōnalis. ergo ſi hoc ꝑfectionis eſt in volūtate ꝙ vapores aquoſi magis in hyeme abundāt ꝙͣ in eſtate. Simili ſit ex rōne. hoc maxime reperit̉ involūtate diuīa. ergo cū p̄de ter ſi querat̉. quare magis voluit ſaluare petrū ꝙͣ iudā. Rn̄de ſtinatio dicat diuinū ꝓpoſitū. erit ex rōne. ¶ Itē oīs ſapiēter tur ꝙ iſte babuit bona merita. ille ꝟo mala. Quedam aūt ſunt eligens eligit illos in famulos in qͥbus videt meliores mores oꝑa q̄ ſunt a diuina volūtate cū alio ad hoc ordinato ordine pteritos. ⁊ ſil̓r quos nouit fideliores fuiſſe. ⁊ ſi poſſet futura ꝯgruitatis. ſicut ē nr̄a gratificatio vel iuſtificatio. q̄ eſt a diui cognoſcere multo fortiꝰ eligeret ⁊ reſpueret ꝑꝑ p̄uiſionē bono na volūtate cū oꝑatione ⁊ p̄paratione li. ar. ⁊ hoc qꝛ qͥ creauit rum futuroꝝ ⁊ maloꝝ ꝙͣ p̄teritoꝝ. ſi gͦ deꝰ eſt ſapientiſſime elite ſine te: nō iuſtificabit te ſine te. Et hͦ dictum eſt ẜm ꝯgruen gens. gͦ rōnem eligēdi ſiue reprobādi accipit a p̄uiſione ſiue a tiam. Adiutores em̄ dei ſumꝰ. Attn̄ deus ſine p̄paratione ⁊ co pſcīa. ¶ Itē nullus ſapientū eligēs p̄eligit oīno indiſtantia: operatione iuſtificat. vt pꝫ de ſanctificatis invtero. ⁊ vt dicūt ſen indifferētia. maxime ſi poſſit acciꝑe oīa eque ꝯgrue. ſꝫ deꝰ de paulo. ⁊ reſpectu taliū operum hꝫ rōnem voluntatis in ge
