Seite
Libri Primi ſimplicē ſed compoſitionis. Item deus intelligit noſtrum nerali. ⁊ hꝫ in ſpeciali. ſed in gn̄ali certam. in ſpeciali occulta­Si em̄ queritur quare deus vult iuſtificare. Reſpon. ad miſe­intelligere ⁊ noſtrū dicere. ſed nos dicimus ⁊ intelligimus rē ricordie ſue oſtēſionem. Et ſi querit̉. quare non vult om̄s ho­per modū complexionis. ergo deus hoc mō intelligit. Seq mines iuſtificare volūtate beneplaciti. dicēdum ꝙ hoc eſt ꝑꝑ ꝯtra Diony. de diui. no. Cognoſcit deꝰ oīa. immaterial̓r. mate rialia. impartite partita. vniformiter multa. īmutabil̓r muta­iuſticie ſue oſtēſionem. vnde Augu. xxij. de ciui. dei. Si rema bilia. gͦ ſi ꝑtita cognoſcit imꝑtite. gͦ cōpoſita ꝑ modū ſimplicē­nerent omnes in pena. nō appareret miſericordis gr̄a redimē tis. Rurſus. ſi om̄s trāſferretur de tenebris ad lucē. in nullo ſꝫ modus ſimplicitatis ⁊ complexionis opponunt̉. gͦ nō cogno appareret ſeueritas vltionis. in qua ꝓpterea plures ꝙͣ in illa ſcit ꝑ modū cōplexiōis. Itē cū intellectꝰ cognoſcat ꝑ modū ſunt. vt ſic appareret qͥd oībus debebatur. Si querat̉ in ſpe­cōplexionis. aut modus ille eſt in re. aut in ītellectu. Nō in re ciali. quare magis vult iuſtificare vnū ꝙͣ alium duobus ſil̓ibꝰ qꝛ cū ſenſus app̄hendat eādem rē app̄henderet eā ꝑ modū cō demōſtratis: qꝛ multe poſſunt eſſe rationes cōgruentie. iō nō plexionis. ergo eſt in intellectu: ſꝫ oīs talis intellectꝰ in quo ē eſt certitudo a parte rei. ⁊ iō cū cognitio noſtra pendeat a cer cōplexio real̓r eſt cōplexus ⁊ cōpoſitus: ſꝫ diuinꝰ intellectꝰ nō titudine rei. nullus certā pōt inuenire rationē niſi habeat per eſt hmōi. ergo ⁊c. Itē ſi cognoſcit res per modū cōplexiōis reuelationē illius cui dubia ſunt certa: ⁊ qꝛ non fuit nobis ex cū modus diuine cognitionis ſit ei coeternꝰ. ab eterno cogno pediens ad ſalutē iſta cognitio. ſed vtilior fuit ignorātia pro­uit ꝑ modū cōplexionis. gͦ cōplexio fuit ab eterno. gͦ vere vel pter humilitatē. iō deus noluit reuelare. ⁊ apl̓s nō fuit auſus falſe. Si vere. gͦ plura ſunt vera ab eterno. ſi falſe. gͦ plura ſunt inqͥrere: ſed oſtendit defectum noſtre intelligētie cū exclama falſa ab eterno. Itē ſi cognoſcit ꝑ modū ꝯplexiōis cū eadē uit. xj. ad Roma. O altitudo diuitiaꝝ ſapiētie ⁊ ſciētie dei qͥ res mō vere ſignificet̉ ſub rōne futuritōis. mō ſub rōne p̄teri incōprehenſibilia ſunt iudicia eius ⁊ inueſtigabiles vie eiꝰ ⁊c. tionis. mō rōne pn̄tialitatis. ergo his oībꝰ modis deꝰ cogno­ Ad illud ergo quod querit̉ vtrū predeſtinatio habeat rō­ſcit. Sꝫ ꝯͣ. oīa cognoſcit vt pn̄tia. vn̄. ij. Pet. vlt. Unus dies nem. Dicēdum ꝙ hꝫ in generali. ſimil̓r in ſpeciali. ⁊ hec rō no­apud deū ſicut mille anni ⁊c. gͦ nō cognoſcit oībus his modis ta eſt diuine preſcientie. non nobis ratione predicta. Ad il­ Rn̄. dd̓m ꝙ cognoſcere res per modū ꝯplexiōis pōt intel­ii lud quod obijcitur de ſacra ſcriptura ꝙ aſſignat beneplacitū ligi tripl̓r. Aut em̄ modus ꝯplexionis cadit circa rē. ⁊ ſic ē ſen ro pro rōne. dicēdum ꝙ ꝙͣuis aſſignet pro rōne ⁊ aliā non expri­ſus deꝰ cognoſcit res exiſtere vel ſe hr̄e ꝑ modū cōplexionis ſi mat. non tn̄ eſt ideo concludendum ꝙ non ſit alia. qꝛ non ſunt ue cōpoſitionis. ⁊ hoc eſt veruꝫ cognoſcit em̄ res eē ſicut ſunt oīa ſcripta: ſed nobis vtilia. Utile autē fuit ſcire ꝙ diuinū be­Alio mō vt modus cōplexionis cadat circa rē vt eſt expreſſa neplacitum eſt cauſa ⁊ ratio. vt diſcamus eū timere ⁊ nihil me per intellectū noſtrū. ⁊ tūc eſt ſenſus ꝙ deꝰ cognoſcit res non ritoruꝫ nobis attribuere. Ad illud qd̓ obijcitur ꝙ nō elegit tm̄ vt ſunt: ſꝫ etiā vt intellectꝰ exprimit. cognoſcit em̄ res ⁊ vo­qꝛ p̄uidit tales. dicēdum ꝙ Aug. negat ẜm ꝙ hoc quod eſt: qꝛ ces ſiue intellectus illas ſignificātes. ⁊ hoc verum eſt. Tertio dicit cām nō ẜm ꝙ dicit rōnem. qꝛ ꝙͣuis diuina volūtas poſſit mō pōt intelligi vt modus cōplexionis cadat circa intellectū habere rōnem: ex qua d̓r ꝯgruēter operari. tn̄ nō cām ſiue rō­diuinū. ⁊ hoc mō falſum eſt. hoc em̄ ſpectat ad intellectū qͥ in­nem cauſalē: cum ſit cā cauſaꝝ ⁊ maxime reſpectu voliti: quod telligit multa. ⁊ multa q̄ opꝫ cōplecti. deus aūt multa intelli­t9 quidē eſt ex mera dei liberalitate. vtpote eſt gr̄a iuſtificās im git vno. ⁊ ita ſimplici mō. nec magis eſt ſimplex intellectꝰ eiꝰ pium. ⁊ per hoc ptꝫ ſequens de ſtatu. Ad illud qd̓ queritur. intelligēdo vnū ꝙͣ multa. Un̄ intelligere multa ꝑ modū cōple ꝓpter quoꝝ preuiſionē. dicēdum ꝙ pōt eſſe ꝓpter p̄uiſionem xionis: nec ē oīno virtutis nec oīno imꝑfectionis. ⁊ iō nō po­bonoꝝ vt aliquo mō ſunt a libe. arb. ꝓpter quoꝝ tn̄ preuiſionē nitur nec in cognitione infima vt ſenſitiua. nec in cognitione nec ſcio determinate. nec volo querere. nec eſt rō niſi cōgrui­ſup̄ma vt in diuīa. ⁊ fortaſſis nō etiā eſt in cognitione ſup̄ma tatis. Unde ⁊ alia pōt eſſe ꝙͣ hec. Ad illud qd̓ obijcit̉ de mū ipſiꝰ anime q̄ d̓r intellectiua ꝓut ē in ſuo ſummo. cognoſcit em̄ di creatione. dicēdum ꝙ nō eſt ſimile de mūdi creatione. quia ꝑ modū ſimplicis aſpectꝰ. Rōnes ꝓbantes ꝙ cognoſcit ꝑ mo mūdi creatio a diuina volūtate ⁊ bn̄placito eſt tanꝙͣ a tota cā dum ꝯplexionis ꝓcedūt ẜm primā ⁊ ſcd̓am viā. iō verū cōclu Et rurſus ꝑ creationē nō p̄ſupponitur aliquid. Rōnes ꝟo ad dunt p̄ter primū ad qd̓ iam ſolutū ē. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ oppoſitū ꝓbant ꝙ diuina volūtas rōnabiliter facit ſiue ꝙ ha cōplexio venit ab intellectu. dicēdum ꝙ ꝯplexio dupl̓r poteſt ⁊p bet rōnem ꝯgruitatis ratione voliti. ⁊ qꝛ hoc verū eſt. iō con­cōparari ad intellectū. Aut ſicut ad cām. aut ſicut ad ſubiectū cedende ſunt. ꝙͣuis alique eaꝝ poſſint habere calūniam. tn̄ cō Si ad ſubiectū in quo. ⁊ qd̓ informat ⁊ denoīat. ſic ꝯparat̉ ad cluſio principalis nō habꝫ calūniā. Nam Aug. dicit hoc in li. intellectū humanū a quo eſt ꝯplexio. qui etiā ꝯplectit̉. Si ad retract. poſt om̄s retractatiōes. ꝙ ꝓponit ⁊ elegit ⁊ reprobat 51 cām. ſic ꝯparat̉ ad intellectū diuinū. Nā intellectus diuinus veritate certiſſima ⁊ a noſtris ſenſibus remotiſſima. ⁊ qꝛ a ſen cognoſcit cōplexionē nō circa ſe: ſꝫ circa nr̄m intelligere. qm̄ ſibus noſtris eſt remotiſſima iō nullus dꝫ ipſam inquirere. qꝛ ꝯplexio nō eſt ab intellectu nr̄o niſi cooperāte diuino in ītelli in hac vita nō poſſumus inuenire. ⁊ ideo in noſtre intelligētie gendo. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ ſi cognoſcit res ꝑ modū ꝯple inſufficiētiā ſermo de p̄deſtinatione claudēdus eſt vt obſtrua xionis. ꝙ tunc cōplexiones ſunt eterne. dicēdum ꝙ ex p̓mo vl̓ ⁊i tur oē os. ⁊ ſubditus fiat oīs mūdus deo cuiꝰ iudicia nō ſunt ſcd̓o ſenſu non ſequitur ꝙ complexiones ſunt eterne. quia no ſcrutabilia: ſꝫ formidoloſa. ſilētio veneranda. eſt complexio circa deum. ſed bene ſequitur ꝙ veritas ſignifi Oſequenter quātum ad ſecūdum articulum que cata per aliquā complexionem eſt eterna. ſicut veritas huius ritur de ſecūdo ſcꝫ interminabilitate diuīe cogni mūdum eſſe futurū. tn̄ propoſitio ⁊ cōplexio eſt ab intellectu tionis. Et circa hoc querūtur duo. Primo qꝛ du­noſtro intelligēte illam veritatē eternam. Unde ſicut vox tem bium hꝫ ꝑ comparationē ad complexa. queritur poralis ſignificat rem eternā. vt hoc nomen deus. nō tamē ſe­vtrum deus cognoſcat res per modū complexio quitur ꝙ ſit eterna. ſic multa enūciabilia ſignificant veritate nis. Secūdo queritur vtrum enūciabilia ſiue que deus ſemel eternam nec tamen ſunt eterna. Ad illud qd̓ obijcitur ꝙ tud cognoſcit ſemper cognoſcat. cognoſcit res ſub rōne futuritionis ⁊ p̄teritionis. dicēdum ſi i3 Ꝙ cognoſcat deꝰ per modū complexio I cut tactum eſt ꝙ modus diuine cognitionis poteſt accipi vel 4 ueIIIO. j. nis oſtendit̉ ſic. Eādem rem quā cogno ẜm ſe. vl̓ a parte cogniti. Si a parte cogniti. ſic dico ꝙ oīno cō ſcit ſenſus cognoſcit intellectꝰ: ſed ſenſus ꝑ modū īcōplexio­gnoſcit rem eſſe. ⁊ ita mutabil̓r eſſe. ⁊ ita compoſito modo eſſe nis. intellectus ꝟo per modū cōplexionis: ſed intellectꝰ eſt po ſicut eſt. ⁊ ita de oībus. ⁊ ſic cognoſcit rem p̄teritam eſſe prete tentior in cognoſcendo ꝙͣ ſenſus. ergo cognoſcere ꝑ modū cō ritam ⁊ futuram eſſe futurā. ⁊ nō preteritā eſſe pn̄tem. Poteſt plexionis eſt maioris potētie ſed om̄e tale eſt deo attribuēdū iterū accipi a parte ſui. ⁊ ſic cū cognitio dei ſit oīno ſimplex. ergo ⁊c. Itē differēter ſignificat̉ res ꝑ vocē incōplexam et oīno p̄ſens. oīa cognoſcit per modū ſimplicitatis ⁊ ꝑ modum ꝑ cōplexionē. qꝛ ꝑ vocē incōplexam ꝙͣtum ad eſſe ſimpl̓r. ſꝫ ꝑ pn̄tialitatis. Un̄ ꝙ dicit. oīa ſunt p̄ſentia apud deū. hoc dictū orationē quātum ad eſſe tale vel tale: ſꝫ deus nō tm̄ cognoſcit eſt ꝙͣtū ad cognitionē. ī qua nulla cadit ſucceſſio. iō nec nouū res quātum ad eſſe ſimpl̓r: ſꝫ etiā ꝙͣtum ad eſſe tale vel tale: er nec vetus. nec p̄teritū. nec futurum. in actu autē cognitionis go cognoſcit ẜm complexionē. Item ordo vnius rei ad alte angelice ⁊ humane cadit ſucceſſio. ⁊ ideo preteritū ⁊ futurū. ⁊ ram cui ꝯiungit̉ in re fatit cōpoſitionem in cognitione. vel in p̄terea nō ita dicunt̉ oīa pn̄tia aīe cognoſcēti. ſicut deo. ⁊ hoc ſermone cōplexionē: ſed deꝰ nō tm̄ intelligit in ſe rē ipſam: ſed manifeſtū eſt. qꝛ nūc eternitatis qd̓ eſt ſemꝑ p̄ſens complecti etiā in ordine ad rem aliā cui vnitur. ergo nō ſolū per modum tur oīa tēporalia. ⁊ ideo patet quomodo ſit intelligendum. Queſtio. ij.