DiſtinctioXLII¶ Utruꝫ enunciabilia ſiue cōplexa q̄ deillud qd̓ ſemel eſt verū ſemꝑ eſt verū. ⁊ ideo cū deus nihil oblid MueIIIO. lj. ſemel cognoſcit ſemper cognoſcat veluiſcat̉: dicunt ꝙ oē enūciabile qd̓ deus ſciuit ſcit̉. Et rn̄dēt ilſciat. Et ꝙ ſic vr̄. qꝛ deus non cognoſcit enunciabile niſi rōneli rōni oē enūciabile qd̓ ſciuit ſcit. ſꝫ ſciuit te naſciturū: vl̓ te eēveritatis. ſed veritas enunciabilis q̄ ſemelfuit. ſemꝑ fuit. ⁊ eſtergo ⁊c. non dꝫ ſic inferri. ergo ſcit te eſſe: ſꝫ ſic. ergo ſcit te fuiſ⁊ erit. ergo enūciabile qd̓ ſemel cognoſcit ſemꝑ cognoſcit. Proſe. Al̓r eſt ibi figura dictiōis. qꝛ ꝓcedit ab idētitate ī mō ſignibatio medie. oīs veritas cōplexi fundat̉ ſupra rē cōplexā. ſedficādi ad idētitatē rei. ⁊ h̓eadē res prīo ē futura. poſtea pn̄s. deīde p̄terita. ⁊ vna ⁊ eadē4Oſtēdit ꝙ dei potētiamō ſoluit mgr̄. Et iſta fuitergo vna ⁊ eadē veritas ē in ea ẜm oēs hos modos. ſꝫ neceſſeopinio noīaliū: qͥ dicti ſūteſt oīpotētia. quia eſt reſpeeſt ꝙ ſit ſemꝑ ſub aliquo boꝝ modoꝝ. ergo ⁊c̄. ¶ Itē hocipſuꝫnoīales. qꝛ fundabāt poſictu oīm poſſibilium que poſvidet̉ alia rōne. qꝛ q̄cunqꝫ ſcit deus ſcit immutabiliter alio qͥntionē ſuā ſuꝑ noīs vnitatēcum ſcire dei ſit ſuum eſſe. ſi muta ret̉ ſuum ſcire ⁊ eſſe. qd̓ eſt īſibile eſt eſſe.aSꝫ iſta fuit poſitioꝯͣ ph̓zopoſſibile. ſed oē qd̓ habet immutabilitatē habet ſempiternitaUnc de oīpodicit ī p̄dicamētis ꝙ eadēDiſtin.tem. qꝛ ſi definit mutat̉. ergo qd̓ deus ſemel cognoſcit ſemꝑ cōtentia dei agēor̄o prīo ē vera: poſtea fal Elij.gnoſcit. ¶ Itē qd̓ ſcriptū eſt in illo libro deleri nō pōt. ſꝫ deusDei poſa. Fuit etiā ꝯͣ cōeꝫ opinioduꝫ eſt. vbi pricognoſcit nō aſpiciēdo extra. ſed legēdo ī libro ſue p̄ſcīe. gͦ qd̓tētia eſtnē. Fuit etiā ꝯͣ veritatem.ma cōſideratioſemel cognoſcit ſemꝑcognoſcit. Preterea pꝫ. qꝛ ſuꝑ illud Exo.oīpotēRō huiꝰ eſt: qꝛ nec bonumxxxij. Aut dele me de libro tuo ⁊c. gl. ſecurꝰ hoc dicit. qꝛ nō deoccurrit qͦmotiafundamētū hꝫ. nec bonam¶Solebit̉. Et idē dicit ſuꝑ psͣ. ¶ Itē qd̓ deſinit vel ꝑdit̉ aliquo dedo vere deꝰ diadaptationē. Prīo em̄ ſi q̄ſinēte de neceſſitate pedet ex illo. ſꝫ diuina cognitio nō depencatur omnipotens. an qꝛ oīarat̉ vtꝝ albꝰ alba albū ſintdet ex veritate creāda. ergo ꝙͣuis enūciabile deſinat eſſe veꝝpoſſit. an tantū qꝛ ea poſſit q̄tria noīa. Rn̄dēdū eſt auttn̄ deꝰ nō deſinit illud ſcire. ⁊ ſi hoc. ergo qd̓ ſemel ſcit. ⁊ ſemꝑ.loqueris grāmatice. aut lovult. Qd̓ enim deus omnia¶ Sed ꝯtra. ſicut p̄ſcire hꝫ ſe reſpectu futuri vt futurū eſt. ſicgice. Si grāmatice. cū grāpoſſit pl̓ibꝰ autoritatibꝰ cōſcire reſpectu veri. ſi em̄ actu ſcit̉. actu eſt verū. ſed dicit magimaticꝰ ꝯſideret īpoſitionēdeus definit p̄ſcire rē. cum res de futuro fit pn̄s. ergo ſil̓r deſinoīs: ⁊ modū pͥncipalē ſinit ſcire cum de vero fit falſum. ¶ Item ſicut diuina acceptiognificādi ſb̓am cū qualitate. ſic dicet vnū nomē eſſe. Si logicereſpicit bonitatē. ita viſio veritatē. ſed deus deſinit hoīem accū logicus ꝯſideret nomē inqͣtum eſt vox ex p̄ſſiua. vn̄ diffinitceptare cum ꝑdit bonitatem. ergo deſinit rem cognoſcere. ſiuenomē. verbū ⁊ or̄onē ꝑ vocē tāꝙͣ ꝑ genꝰ. ⁊ multiplicato ſuꝑiorienunciabile cum perdit veritatē. ¶ Itē hocip̄m oſtēditur perneceſſe eſt multiplicari inferiꝰ ſi ſunt multe voces ſignificatiueimpoſſibile: qꝛ ſi quodcunqꝫ enunciabile ſciuit mō ſcit. ⁊ ſciuitſunt de neceſſitate multa noīa. ⁊ ideo ptꝫ ꝙ male accipiebantxp̄m eſſe moriturum. ergo ⁊ mō ſcit. ſed quicquid ſcit eſt veruꝫnoīs vnitatē ẜm ꝙ ꝯgruit ad ꝓpoſitū. Mala etiā fuit adaptaergo xp̄m eſſe moriturū eſt verum. qd̓ eſt ꝯtra fidem. ¶ Itemtio: qꝛ enunciabile non ſignificat rē. ſꝫ modū ſe hn̄di. ⁊ cuꝫ perſic quicquid ſciuit mō ſcit. ſed aliqn̄ ſciuit nō eſſe te cū nō erasverbū pn̄tis p̄teriti ⁊ futuri tꝑis ſignificet̉ res alio mō ſe hēreergo ſcit te nō eſſe. ⁊ ſcit te eſſe. qꝛ verū eſt ergo ſcit ſimul duoptꝫ de neceſſitate ꝙ aliud enuciabile eſt te eē naſciturū. ⁊ te eēcōtradictorie oppoſita. ergo due contradictorie oppoſita ſuntnatū. Rurſus deficiebāt in vltīo. qꝛ ſicut hō non ſignificat iſtūſimul vera. qd̓ falſum eſt ⁊ impoſſibile. ¶ Reſponſio. dicendūhoīeꝫ vel illū. ſic verbū pn̄tis tꝑis nō ſignificat illud vel illudꝙ ſcire dicitur dupliciter. Uno modo ꝓut reflectitur in ſe. ⁊ ſicpn̄s. ſed pn̄s in cōi ſiue copulet ſiue ſignificet. ⁊ inde ē ꝙ ſicutſenſus eſt. iſte ſcit hoc ideſt habet cognitionē de hoc. ⁊ hoc mōhō nō hꝫ aliā ſignificationē. nec eſt aliud nomē. nec equocuꝫ. ſidicendū. ꝙ ſcire nihil cōnotat a parte ſciti. actuale. nec veritamō ſupponat ꝓ petro. mō ꝓ cōrado. ſic nec verbū pn̄tis tꝑis ſitem nec preſciētiam. deus em̄ de omni enunciatiōe habet perue ꝓnūciet̉ hodie ſiue cras hꝫ aliā ſignificationē. ⁊ ideo nō fafectam cognitionē. vtrum ſit enunciatio ꝑfecta ⁊ cōgrua. vtrūcit aliud enunciabile. Et p̄terea ptꝫ ꝙ quocūqꝫ tꝑe ꝓferat̉ tevera ⁊ ſic ſimilia. Alio mō ſcire dicit̉ ẜm ꝙ eſt verbum ꝓheretieſſe naſciturū. ꝙ idē eſt enunciabile qd̓ priꝰ fuit veꝝ mō falſuꝫcum. ⁊ ſic tranſit in actum extra. ⁊ ſic cōnotat veritatē in obieẜm ergo ꝙ ſcire cōnotat veritatē circa enūciabile. ſcit illud qd̓cto. tunc ergo ſcire enunciabile aliqd̓ idē eſt qd̓ ſcire ip̄m eē veſciuit. ⁊ mō nō ſcit nulla facta mutatione in dei ſcīa. ſed ſolū inrum. Un̄ ſcio te ſedere. hoc eſt dicere. nō tm̄ babeo cognitionēcōnotato. ¶ Cōcedendū igit̉ ꝙ in ſcd̓a acceptōe nō oē qd̓ ſcit 2sde hoc. ſed etiā cognoſco ip̄m eſſe verū. Primo mō ſcire imporſemꝑ ſcit. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ veritas eſt vna ī pn̄ti p̄teritat diuinum intelligere. Scd̓o mō intelligere cum aſſenſu. Sito ⁊ futuro. dicēdū ꝙ ꝙͣuis ſit reducibilis ad vnā rei veritatēergo ſcire accipiatur primo mō. ſic dico ꝙ quicquid eſt. ⁊ omſicut accidens ad ſubiectū. ⁊ modus eſſendi ad entitatē. tn̄ cūne enunciabile. ⁊ omne qd̓ ſciuit. adhuc ſcit. ⁊ habet cognitiomodus eſſendi habeat ſuam veritatem. ⁊ tres ſunt modi eſſennem de illo: qꝛ de omni eo qd̓ eſt: ⁊ qd̓ pōt eſſe habet cognitiodi. ideo tres ſunt veritates. ¶ Ad illud quod obijcitur de indeꝓnem. nec ſequit̉. ſcit hoc. ergo hoc eſt verū. immo eſt ibi conſebilitate ⁊ immutabilitate ⁊ independētia. dicēdum ꝙ iam ſolūquens. Si aūt accipiatur ſcire ſcd̓o mō prout cōnotat veritatum eſt. qꝛ nulla fit tranſmutatio in dei cognitione. nec deſinittem circa enunciabile. ſic fuerunt quidā qui dixerūt ꝙ definitſcire enunciabile propter mutationē in ſe ſed in connotato.aliquid enunciabile ſcire. qꝛ poſuerunt ꝙ enunciabile qd̓ eſtDe potentia dei in cōparatione ad poſverum. pōt eſſe falſum. Alij dixerunt ꝯtrariuꝫ: qꝛ poſuerunt ꝙDiſtin. xlij. noilia que poteſt.enunciabile qd̓ ſemel verum eſt. ſemꝑ eſt verū. ⁊ ita ſemꝑ ſcit̉.Unc de oīpotētia dei agendū eſt. Supra egit maEt vt melius pateat vidēda eſt eorū poſitio ⁊ ratio poſitionisgiſter de ſcīa diuina hic agit de potētia. Et qꝛ poFuerunt qui dixerunt ꝙ albus alba album cū ſint tres vocesLtentiā tripl̓r cōtingit cōſiderari.ſ. ꝙͣtū ad qͥddita⁊ tres habeant modos ſignificandi. tn̄ qꝛ eandem ſignificatioAItē poſſibiliū. ⁊ ꝙͣtū ad quātitatē. ⁊ ꝙͣtū ad moduꝫnem important. ſunt vnū nomen. Per hunc modū dixerunt ꝙ3Iioꝑandi. iō hec ꝑs tres cōtinet ꝑtes. ſiue tres diſtīvnitas enunciabilis: accipiēda eſt nō ex parte vocis vel modictiones. In prīa determinat mgr̄ de potētia incomꝑatiōe adſignificandi. ſed rei ſignificate ſed vna res eſt q̄ primo eſt futupoſſibilia q̄ pōt. In ſcd̓a determīat de potētia ꝙͣtuꝫ ad quātira. deinde pn̄s. tertio p̄terita. ergo enunciare re hanc primo eſtatē. on̄dēs eiꝰ īmēſitatē. infra diſt. xliij. Quidā tn̄ de ſuo ſenſe futuram deinde p̄ſentē tertio p̄teritam. nō faciet diuerſitaſu gloriantes. In tertia determinat de ip̄a ꝙͣtuꝫ ad moduꝫ. intem enunciabilium. ſed vo cum. Rurſus cum idē tp̄s ſit primofra. di. xliiij. Nunc illud reſtat diſcutiēduꝫ vtruꝫ meliꝰ ⁊c.futurum. deinde preſens. tertio preteritum tempus. ſcꝫ quod¶ Prīa ꝑs que cōtinet p̄ſentē diſtinctionē habꝫ quattuor pareſt men ſura rei qd̓ ſignificatur ꝑ orationē. ꝙͣuis eſſe vel fuiſſetes. In prīa magiſter on̄dit ꝙ dei potētia eſt oīpotētia. qꝛ erevel fore conſignificēt tria tꝑa. ratione tamē ſignificati non diſpectu oīm poſſibiliuꝫ q̄ poſſibile eſt eē. In ſcd̓a remouet illauerſificant enunciabile. ſꝫ variatur ſolum a parte tꝑis ſignifipoſſibilia q̄ poſſe nō eſt potētie. ibi. Sꝫ q̄rit̉ quō oīa poſſe dicati. vn̄ ſi dicam ſemel ſortes currit hodie: ⁊ cras dicā cucurritcat̉. In tertia ponit rōnes q̄ atteſtāt̉ diuine potētie. ibi. Hic gcū hoc verbum det intelligere aliud tp̄s. ⁊ ita aliam actionemdiligenter cōſiderātibꝰ oīpotētia eiꝰ ⁊c. In quarta mgr̄ aliasenunciabile non eſt. quantumcūqꝫ non mutata ſignificationerōnes oīpotētie docet ad p̄dictas duas reducere. ibi. Ex qͥbuſ⁊ qꝛ retēta eadē ſignificatione. enunciabile ſemꝑ eſt verum: ⁊dā tn̄ autoritatibꝰ tradit̉. iō ⁊c. Et ibi prīo ponit autoritatesnon eſt idē. niſi cum eadē ſignificatio retinet̉. ideo dixerunt ꝙdeīde docet eas exponere. ⁊ hͦ ibi. Sꝫ ad hͦ pōt dici ꝙ Aug. ⁊c.