Diſtinctio XLII Utruꝫ enunciabilia ſiue cōplexa de illud qd̓ ſemel eſt verū ſemꝑ eſt verū. ideo deus nihil obli d M ueIIIO. lj. ſemel cognoſcit ſemper cognoſcat vel uiſcat̉: dicunt enūciabile qd̓ deus ſciuit ſcit̉. Et rn̄dēt il­ſciat. Et ſic vr̄. qꝛ deus non cognoſcit enunciabile niſi rōne li rōni enūciabile qd̓ ſciuit ſcit. ſꝫ ſciuit te naſciturū: vl̓ te veritatis. ſed veritas enunciabilis ſemelfuit. ſemꝑ fuit. eſt ergo ⁊c. non dꝫ ſic inferri. ergo ſcit te eſſe: ſꝫ ſic. ergo ſcit te fuiſ erit. ergo enūciabile qd̓ ſemel cognoſcit ſemꝑ cognoſcit. Pro ſe. Al̓r eſt ibi figura dictiōis. qꝛ ꝓcedit ab idētitate ī ſigni batio medie. oīs veritas cōplexi fundat̉ ſupra cōplexā. ſed ficādi ad idētitatē rei. eadē res prīo ē futura. poſtea pn̄s. deīde p̄terita. vna eadē 4 Oſtēdit dei potētia ſoluit mgr̄. Et iſta fuit ergo vna eadē veritas ē in ea ẜm oēs hos modos. ſꝫ neceſſe opinio noīaliū: dicti ſūt eſt oīpotētia. quia eſt reſpe­eſt ſit ſemꝑ ſub aliquo boꝝ modoꝝ. ergo ⁊c̄. Itē hocipſuꝫ noīales. qꝛ fundabāt poſi­ctu oīm poſſibilium que poſ videt̉ alia rōne. qꝛ q̄cunqꝫ ſcit deus ſcit immutabiliter alio qͥn tionē ſuā ſuꝑ noīs vnitatē cum ſcire dei ſit ſuum eſſe. ſi muta ret̉ ſuum ſcire eſſe. qd̓ eſt ī­ſibile eſt eſſe. a Sꝫ iſta fuit poſitioꝯͣ ph̓zo poſſibile. ſed qd̓ habet immutabilitatē habet ſempiternita Unc de oīpo­dicit ī p̄dicamētis eadē Diſtin. tem. qꝛ ſi definit mutat̉. ergo qd̓ deus ſemel cognoſcit ſemꝑ tentia dei agē­or̄o prīo ē vera: poſtea fal­ Elij. gnoſcit. Itē qd̓ ſcriptū eſt in illo libro deleri pōt. ſꝫ deus Dei po­ſa. Fuit etiā ꝯͣ cōeꝫ opinio duꝫ eſt. vbi pri cognoſcit aſpiciēdo extra. ſed legēdo ī libro ſue p̄ſcīe. qd̓ tētia eſt . Fuit etiā ꝯͣ veritatem. ma cōſideratio ſemel cognoſcit ſemꝑcognoſcit. Preterea pꝫ. qꝛ ſuꝑ illud Exo. oīpotē­ huiꝰ eſt: qꝛ nec bonum xxxij. Aut dele me de libro tuo ⁊c. gl. ſecurꝰ hoc dicit. qꝛ de occurrit qͦmo­tia fundamētū hꝫ. nec bonam ¶So­lebit̉. Et idē dicit ſuꝑ psͣ. Itē qd̓ deſinit vel ꝑdit̉ aliquo de do vere deꝰ di­adaptationē. Prīo em̄ ſi ſinēte de neceſſitate pedet ex illo. ſꝫ diuina cognitio depen catur omnipotens. an qꝛ oīa rat̉ vtꝝ albꝰ alba albū ſint det ex veritate creāda. ergo ꝙͣuis enūciabile deſinat eſſe veꝝ poſſit. an tantū qꝛ ea poſſit tria noīa. Rn̄dēdū eſt aut tn̄ deꝰ deſinit illud ſcire. ſi hoc. ergo qd̓ ſemel ſcit. ſemꝑ. loqueris grāmatice. aut lo vult. Qd̓ enim deus omnia Sed ꝯtra. ſicut p̄ſcire hꝫ ſe reſpectu futuri vt futurū eſt. ſic gice. Si grāmatice. grā poſſit pl̓ibꝰ autoritatibꝰ cō­ſcire reſpectu veri. ſi em̄ actu ſcit̉. actu eſt verū. ſed dicit magi maticꝰ ꝯſideret īpoſitionē deus definit p̄ſcire. cum res de futuro fit pn̄s. ergo ſil̓r deſi noīs: modū pͥncipalē ſi­nit ſcire cum de vero fit falſum. Item ſicut diuina acceptio gnificādi ſb̓am qualitate. ſic dicet vnū nomē eſſe. Si logice reſpicit bonitatē. ita viſio veritatē. ſed deus deſinit hoīem ac­ logicus ꝯſideret nomē inqͣtum eſt vox ex p̄ſſiua. vn̄ diffinit ceptare cum ꝑdit bonitatem. ergo deſinit rem cognoſcere. ſiue nomē. verbū or̄onē vocē tāꝙͣ genꝰ. multiplicato ſuꝑiori enunciabile cum perdit veritatē. Itē hocip̄m oſtēditur per neceſſe eſt multiplicari inferiꝰ ſi ſunt multe voces ſignificatiue impoſſibile: qꝛ ſi quodcunqꝫ enunciabile ſciuit ſcit. ſciuit ſunt de neceſſitate multa noīa. ideo ptꝫ male accipiebant xp̄m eſſe moriturum. ergo ſcit. ſed quicquid ſcit eſt veruꝫ noīs vnitatē ẜm ꝯgruit ad ꝓpoſitū. Mala etiā fuit adapta ergo xp̄m eſſe moriturū eſt verum. qd̓ eſt ꝯtra fidem. Item tio: qꝛ enunciabile non ſignificat. ſꝫ modū ſe hn̄di. cuꝫ per ſic quicquid ſciuit ſcit. ſed aliqn̄ ſciuit eſſe te eras verbū pn̄tis p̄teriti futuri tꝑis ſignificet̉ res alio ſe hēre ergo ſcit te eſſe. ſcit te eſſe. qꝛ verū eſt ergo ſcit ſimul duo ptꝫ de neceſſitate aliud enuciabile eſt te naſciturū. te cōtradictorie oppoſita. ergo due contradictorie oppoſita ſunt natū. Rurſus deficiebāt in vltīo. qꝛ ſicut non ſignificat iſtū ſimul vera. qd̓ falſum eſt impoſſibile. Reſponſio. dicendū hoīeꝫ vel illū. ſic verbū pn̄tis tꝑis ſignificat illud vel illud ſcire dicitur dupliciter. Uno modo ꝓut reflectitur in ſe. ſic pn̄s. ſed pn̄s in cōi ſiue copulet ſiue ſignificet. inde ē ſicut ſenſus eſt. iſte ſcit hoc ideſt habet cognitionē de hoc. hoc hꝫ aliā ſignificationē. nec eſt aliud nomē. nec equocuꝫ. ſi dicendū. ſcire nihil cōnotat a parte ſciti. actuale. nec verita ſupponat petro. cōrado. ſic nec verbū pn̄tis tꝑis ſi tem nec preſciētiam. deus em̄ de omni enunciatiōe habet per­ue ꝓnūciet̉ hodie ſiue cras hꝫ aliā ſignificationē. ideo fa fectam cognitionē. vtrum ſit enunciatio ꝑfecta cōgrua. vtrū cit aliud enunciabile. Et p̄terea ptꝫ quocūqꝫ tꝑe ꝓferat̉ te vera ſic ſimilia. Alio ſcire dicit̉ ẜm eſt verbum ꝓhereti eſſe naſciturū. idē eſt enunciabile qd̓ priꝰ fuit veꝝ falſuꝫ cum. ſic tranſit in actum extra. ſic cōnotat veritatē in obie­ẜm ergo ſcire cōnotat veritatē circa enūciabile. ſcit illud qd̓ cto. tunc ergo ſcire enunciabile aliqd̓ idē eſt qd̓ ſcire ip̄m ve ſciuit. ſcit nulla facta mutatione in dei ſcīa. ſed ſolū in rum. Un̄ ſcio te ſedere. hoc eſt dicere. tm̄ babeo cognitionē cōnotato. Cōcedendū igit̉ in ſcd̓a acceptōe qd̓ ſcit 2s de hoc. ſed etiā cognoſco ip̄m eſſe verū. Primo ſcire impor ſemꝑ ſcit. Ad illud qd̓ obijcit̉. veritas eſt vna ī pn̄ti p̄teri tat diuinum intelligere. Scd̓o intelligere cum aſſenſu. Si to futuro. dicēdū ꝙͣuis ſit reducibilis ad vnā rei veritatē ergo ſcire accipiatur primo. ſic dico quicquid eſt. om­ſicut accidens ad ſubiectū. modus eſſendi ad entitatē. tn̄ ne enunciabile. omne qd̓ ſciuit. adhuc ſcit. habet cognitio­modus eſſendi habeat ſuam veritatem. tres ſunt modi eſſen nem de illo: qꝛ de omni eo qd̓ eſt: qd̓ pōt eſſe habet cognitio­di. ideo tres ſunt veritates. Ad illud quod obijcitur de indeꝓ nem. nec ſequit̉. ſcit hoc. ergo hoc eſt verū. immo eſt ibi conſe­bilitate immutabilitate independētia. dicēdum iam ſolū quens. Si aūt accipiatur ſcire ſcd̓o prout cōnotat verita­tum eſt. qꝛ nulla fit tranſmutatio in dei cognitione. nec deſinit tem circa enunciabile. ſic fuerunt quidā qui dixerūt definit ſcire enunciabile propter mutationē in ſe ſed in connotato. aliquid enunciabile ſcire. qꝛ poſuerunt enunciabile qd̓ eſt De potentia dei in cōparatione ad poſ verum. pōt eſſe falſum. Alij dixerunt ꝯtrariuꝫ: qꝛ poſuerunt Diſtin. xlij. noilia que poteſt. enunciabile qd̓ ſemel verum eſt. ſemꝑ eſt verū. ita ſemꝑ ſcit̉. Unc de oīpotētia dei agendū eſt. Supra egit ma­Et vt melius pateat vidēda eſt eorū poſitio ratio poſitionis giſter de ſcīa diuina hic agit de potētia. Et qꝛ po Fuerunt qui dixerunt albus alba album ſint tres voces L tentiā tripl̓r cōtingit cōſiderari.ſ. ꝙͣtū ad qͥddita tres habeant modos ſignificandi. tn̄ qꝛ eandem ſignificatio A Itē poſſibiliū. ꝙͣtū ad quātitatē. ꝙͣtū ad moduꝫ nem important. ſunt vnū nomen. Per hunc modū dixerunt 3 Iioꝑandi. hec ꝑs tres cōtinet ꝑtes. ſiue tres diſtī vnitas enunciabilis: accipiēda eſt ex parte vocis vel modi ctiones. In prīa determinat mgr̄ de potētia incomꝑatiōe ad ſignificandi. ſed rei ſignificate ſed vna res eſt primo eſt futu poſſibilia pōt. In ſcd̓a determīat de potētia ꝙͣtuꝫ ad quāti­ra. deinde pn̄s. tertio p̄terita. ergo enunciare re hanc primo eſ tatē. on̄dēs eiꝰ īmēſitatē. infra diſt. xliij. Quidā tn̄ de ſuo ſen­ſe futuram deinde p̄ſentē tertio p̄teritam. faciet diuerſita­ſu gloriantes. In tertia determinat de ip̄a ꝙͣtuꝫ ad moduꝫ. in tem enunciabilium. ſed vo cum. Rurſus cum idē tp̄s ſit primo fra. di. xliiij. Nunc illud reſtat diſcutiēduꝫ vtruꝫ meliꝰ ⁊c. futurum. deinde preſens. tertio preteritum tempus. ſcꝫ quod Prīa ꝑs que cōtinet p̄ſentē diſtinctionē habꝫ quattuor par eſt men ſura rei qd̓ ſignificatur orationē. ꝙͣuis eſſe vel fuiſſe tes. In prīa magiſter on̄dit dei potētia eſt oīpotētia. qꝛ ere vel fore conſignificēt tria tꝑa. ratione tamē ſignificati non di­ſpectu oīm poſſibiliuꝫ poſſibile eſt. In ſcd̓a remouet illa uerſificant enunciabile. ſꝫ variatur ſolum a parte tꝑis ſignifi­poſſibilia poſſe eſt potētie. ibi. Sꝫ q̄rit̉ quō oīa poſſe di­cati. vn̄ ſi dicam ſemel ſortes currit hodie: cras dicā cucurrit cat̉. In tertia ponit rōnes atteſtāt̉ diuine potētie. ibi. Hic g hoc verbum det intelligere aliud tp̄s. ita aliam actionem diligenter cōſiderātibꝰ oīpotētia eiꝰ ⁊c. In quarta mgr̄ alias enunciabile non eſt. quantumcūqꝫ non mutata ſignificatione rōnes oīpotētie docet ad p̄dictas duas reducere. ibi. Ex qͥbuſ qꝛ retēta eadē ſignificatione. enunciabile ſemꝑ eſt verum: tn̄ autoritatibꝰ tradit̉. ⁊c. Et ibi prīo ponit autoritates non eſt idē. niſi cum eadē ſignificatio retinet̉. ideo dixerunt deīde docet eas exponere. ibi. Sꝫ ad pōt dici Aug. ⁊c.