Qō XXXII. De elemoſyna 38 elemoſynā ponit̉ inter oꝑa ſatiſfactoria inqͣꝫtū miſeratio in defectū patiētis ordinat̉ ad ſatiſfaciēdū pro culpa. ẜm ꝙ ordinat ad placādū deū: hꝫ rōnē ſacrificij. ⁊ ſic īperat̉ a latria. Un̄ pꝫ rn̄ſio ad tertiū. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ dare elemoſynā ꝑtinet ad liberalitatē inqͣꝫtū liberalitas aufert īpedimētū hmōi actus: qd̓ eſſe poſſet ex ſuꝑfluo amore diuitiarū ꝓpter quē aliquis efficit̉ nimis retētiuus earum. Ad ſecundum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ īcōueniēter elemoſynarū gn̄a diſtinguātur. Ponunt̉ enī ſeptē elemoſyne corporales.ſ. paſcere eſuriētem: potare ſitiētē: veſtire nudū: recolligere hoſpitē: viſita re infirmū: redimere captiuū: ⁊ ſepelire mortuū: que ī hoc v̓ſu cōtinent̉. Uiſito poto cibo redimo tego colligo cōdo. Ponunt̉ et alie ſeptē elemoſyne ſpūales.ſ. docere ignoran tē cōſulere dubitāti: ꝯſolare triſte: corriger̄ peccātē: remittere offendēti: portare oneroſos ⁊ graues: ⁊ ꝓ oībꝰ orare: q̄ etiā in hoc verſu cōtinent̉. Conſule caſtiga ſolare remitte fer ora. ita tn̄ ꝙ ſub eodē ītelligat̉ ꝯſiliū ⁊ doctrina. Uidet̉ aūt ꝙ incōueniēter hmōi elemoſyne diſtinguant̉. elemoſyna enī ordinat̉ ad ſubueniēdū ꝓximo: ſed ꝑ hoc ꝙ ꝓximus ſepellit̉ in nullo ei ſubuenit̉: alioqn̄ nō eēt verū ꝙ do minus dicit Mat. x. Nolite timere eos qui occidūt corpꝰ: ⁊ poſt hoc nō habēt ampliꝰ ꝗd faciāt. vn̄ ⁊ dn̄s Mat. 25. Cōmemorās mīe oꝑa: de ſepultura mortuoꝝ mētionem nō facit. ergo videt̉ ꝙ īcōueniēter hmōi elyne diſtīguant̉. ¶ Pͣ. elemoſyna dat̉ ad ſubueniēdū neceſſitatibꝰ ꝓximi ſicut dictū eſt. ſꝫ multe alie ſunt neceſſitates humane vite qͣꝫ p̄dicte: ſicut ꝙ cecus īdiget ductore: claudus ſuſtētatione: pauꝑ diuitijs. ergo īcōueniēter p̄dicte elemoſyne enumerant. ¶ Pͣ. Dare elynā eſt actus miẜicordie. ſed corrigere delinquētē magis videt̉ ad ſeueritatē ꝑtinere qͣꝫ ad miẜicordiā. ergo nō dꝫ cōputari īter ſpūales elemoſynas. ¶ Pͣ. Elemoſyna ordinat ad ſubueniēdū defectui: ſꝫ nul lus eſt hō ꝗ defectū ignorātie nō patiat̉ in aliꝗbꝰ. ergo videtur ꝙ ꝗlibet debeat docere quēlibet ſi ignoret id qd̓ ip̄e ſcit. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ Greg. dicit in quadā homel̓. Habēs intellectū: curet oīno ne taceat. habēs rerū affluētiā: vigilet ne a miẜicordie largitate torpeſcat. habēs artē qua regit̉: magnoꝑe ſtudeat: vt vſuꝫ atqꝫ vtilitatē illius cū ꝓximo ꝓ curet habēs loquēdi locū apud diuitē dānationē ꝓ retēto talēto timeat: ſi tn̄ valet apud eū ꝓ pauꝑibus ītercedat. gͦ p̄dicte elyne cōueniēter diſtinguunt̉ ẜm ea in ꝗbus hoīes abundāt ⁊ deficiūt. ¶ Rn̄º. dd̓m: ꝙ p̄dicta elynarū diſtīctio cōueniēter ſumit̉ ẜꝫ diuerſos defectꝰ ꝓximoꝝ: quoꝝ quidā ſūt ex parte aīe ad quos ordinant̉ ſpūales el̓yne: ꝗ dā vero ex ꝑte corꝑis ad quos ordinant̉ elyne corꝑales. defectꝰ enī corꝑalis aut ē in vita: aut eſt poſt vitā. fiꝗdē eſt in vita: aut ē cōis defectꝰ reſpectu eoꝝ ꝗbus oēs īdigent: aut eſt ſpālis ꝓpter aliqd̓ accidens ſuꝑueniēs. ſi pͦ mo: aut defectus eſt īterior: aut exterior. īterior ꝗdē ē duplex. vnꝰ ꝗdē cui ſubuenit̉ ꝑ alimētū ſiccū.ſ. fames: ⁊ ẜm hoc ponit̉ paſcere eſuriētē. Aliꝰ āt ē cui ſubuenit̉ ꝑ alimētū humidū .ſ. ſitis: ⁊ ẜm hoc dr̄ potare ficiētē. defectꝰ autē cōis reſpcū exterioris auxilij ē duplex. vnꝰ reſpectu tegumēti. ⁊ qͣꝫtuꝫ ad hoc ponit̉ veſtire nudū. alius āt reſpectu hītaculi. ⁊ qͣꝫtuꝫ ad hoc ponit̉ ſuſciꝑe hoſpitē. ſil̓r aūt ſi ſit defectꝰ aliꝗs ſpālis: aut eſt ex cā intrinſeca: ſicut īfirmitas. ⁊ qͣꝫtū ad hoc ponit̉ viſitare īfirmū. aut ē ex cā extrinſeca. ⁊ qͣꝫtū ad hoc ponit̉ redēptio captiuoꝝ. poſt vitā autē exhibet̉ mortuis ſepultura. Sil̓r autē ſpūalibꝰ defectibꝰ ſpūalibus actibus ſubuenit̉ dupl̓r. vno mō poſcēdo auxiliū a deo. ⁊ qͣꝫtuꝫ ad hoc ponit̉ or̄o qͣ quis pro alijs orat. alio mō īpendēdo humanū auxiliū: ⁊ hoc tripl̓r. vno mō ꝯͣ defectū ītellectꝰ. ⁊ ſiꝗdē ſit defectus ſpeculatiui ītellectus: adhibet̉ ei remediū per doctrinā. ſi autē practici ītellectus adhibet̉ ei remediū per cōſiliū. alio mō eſt defectꝰ ex paſſione appetitiue virtutis: inter quos eſt maximus triſtitia: cui ſubueni tur per cōſolationē. 3º mō ex parte inordinati actus: qui quidē tripliciter ꝯſiderari pōt. vno mō ex parte ipſiꝰ pec cātis inqͣꝫtū procedit ab eiꝰ inordinata volūtate: ⁊ ſic adhibet̉ remediū per correctionē. alio mō ex parte eius in quem peccat̉. ⁊ ſiquidē ſit peccatū in nos: remediū adhibemus remittēdo offenſaꝫ. ſi autē ſit in deū vel in ꝓximū nō eſt noſtri arbitrij remittere: vt Hiero. dicit ſuꝑ Mat. .3º ex parte ſequele ipſius actus īordinati ex qua grauātur ei conuiuentes etiam preter peccantis intentionē: ⁊ ſic remediū adhibet̉ ſupportādo: maxime in his qui ex infirmitate peccāt: ẜm illud Ro. 15. Debemꝰ nos firmiores infirmitates alioꝝ portare: ⁊ nō ſolū ẜm ꝙ infirmi ſunt ſiue graues ex inordinatis actibus: ſed etiā quecunqꝫ eoꝝ one ra ſunt ſupportanda: ẜm illud Gal̓. 6. Alter alterius onera portate. ¶ Ad primū ergo dicenduꝫ: ꝙ ſepultura mortui non confert ei qͣꝫtuꝫ ad ſenſum quē corpus poſt mortē habeat. ⁊ ẜm hoc dominus dicit ꝙ interficiētes corpus non habent amplius quid faciant. ⁊ propter hoc dn̄s nō cōmemorat ſepulturā inter alia miſericordie oꝑa: ſꝫ enumerat ſolum illa que ſunt euidentioris neceſſitatis. pertinet tamen ad defunctuꝫ quid de eius corpore agatur. tum quātum ad hoc ꝙ viuit in memorijs hoīum: cuiꝰ honor de ho neſtat̉ ſi īſepultus remaneat: tu etiā qͣꝫtū ad affectū quem adhuc viuens habebat de ſuo corpore: cui pioꝝ affectꝰ cōformari dꝫ poſt mortē ipſius. ⁊ ẜm hoc cōmendant̉ aliqui de mortuoꝝ ſepultura: vt Thobias ⁊ illi ꝗ dn̄ꝫ ſepelierūt: vt pꝫ ꝑ Aug. in lib. de cura ꝓ mortuis agēda. ¶ Ad 2ᵐ dicēdū: ꝙ oēs alie neceſſitates ad has reducunt̉. nā cecitas ⁊ claudicatio ſunt īfirmitates q̄daꝫ: vn̄ dirigere cecū ⁊ ſuſtētare claudū reducūt̉ ad viſitationē īfirmoꝝ. ſil̓r ēt ſub uenire hoī ꝯͣ quācūqꝫ cōpreſſionē illatā extrīſecus reducitur ad redēptionē captiuoꝝ. diuitie aūt ꝗbꝰ pauꝑtati ſubuenitur nō q̄runt̉ niſi ad ſubueniendū p̄dictis defectibus ⁊ iō nō fuit ſpālis mētio de hoc defectu faciēda. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ correctio peccātiuꝫ qͣꝫtum ad ipſam executionem actus ſeueritatē iuſtitie cōtinere videt̉: ſꝫ qͣꝫtum ad ītētioneꝫ corrigentis ꝗ vult hoīem a malo culpe liberare ꝑtinet ad mīam ⁊ dilectionis affectū: ẜm illud ꝓuerb̓. 27. Melio ra ſunt verbera diligētis qͣꝫ fraudulēta oſcula odientis. ¶ Ad qͣrtuꝫ dd̓m ꝙ nō q̄lꝫ neſciētia ꝑtinet ad hoīs defectu: ſꝫ ſolū ea qͣ ꝗs neſcit ea q̄ cōuenit eū ſcire: cui defectui per doctrinam ſubuenire ad elynam ꝑtinet: in quo tn̄ obẜuande ſunt debite circūſtantie ꝑſone ⁊ loci ⁊ temporis: ſic̄ ⁊ in alijs actibus virtuoſis. Ad tertium ſic proceditur. Uidetur ꝙ elemoſyne corꝑales ſint potiores qͣꝫſpirituales. Laudabiliꝰ.n. ē magis īdigēti elynā facere. ex hoc enim elyna laudē hꝫ ꝙ īdigēti ſubuenit: ſed corpꝰ cui ſubuenit̉ ꝑ elynas corporales ē īdigētioris naͣe qͣꝫ ſpūs cui ſub uenit̉ ꝑ elynas ſpūales. gͦ elyne corporales ſunt potiores. ¶ Pͣ. Recōpenſatio bn̄ficij laudeꝫ ⁊ meritū minuit: vn̄ ⁊ dn̄s dicit Luc. 14. Cū facis prādiū aut cenā: noli vocare vi cinos diuites ne forte ⁊ ipſi te reinuitent: ſꝫ in elynis ſpūalibus ſemꝑ eſt recōpenſatio: qꝛ ꝗ orat ꝓ alio ſibi ꝓficit: ẜꝫ illud p̄s. Oratio mea in ſinu meo ꝯuertetur. ꝗ etiā aliū do cet ipſe in ſcīa ꝓficit. quod nō contingit in elemoſynis corporalibꝰ. gͦ elyne corꝑales ſunt potiores qͣꝫ ſpūales. ¶ Pͣ. Ad laude elyne ꝑtinet ꝙ pauꝑ ex elyna data conſolatur: vnde Iob. 3. dicitur. Si non benedixerunt mihi latera eius. ⁊ ad Philemonem dicit apoſtolus. Uiſcera ſcōꝝ requieuerunt ꝑ te frater. ſꝫ qn̄qꝫ magis ē grata pauperi elemoſyna corporalis qͣꝫ ſpūalis. ergo elemoſyna corporalis potior eſt qͣꝫ ſpūalis. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Aug. in lib. de ſermone domini in monte ſuper illud. Qui petitate da ei: dic̄. Dādū eſt ꝙ nec tibi nec alteri noceat. ⁊ cum negaueris quod
