Qō XXXVIII. De contentione 45 cōiungit in aliquid vnū qd̓ eſt pͥncipal̓r ꝗdē bonū diuinuꝫ ſecūdario autē bonū ꝓximi. diſcordia igitur eadeꝫ ratione eſt peccatū: inqͣꝫtuꝫ hmōi cōcordie ꝯͣriat̉: Sed ſciēdū ꝙ hec ꝯcordia per diſcordiā tollit̉ dupl̓r. vno quidē mō per ſe. alio vero mō ꝑ accidēs. per ſe ꝗdē in humanis actibus ⁊ motibꝰ dicit̉ eſſe id qd̓ eſt ẜm intētionē. vn̄ per ſe diſcordat aliquis a ꝓximo qn̄ ſciēter ⁊ ex intētione diſſentit a bono diuino ⁊ a ꝓximi bono in quo dꝫ cōſentire: ⁊ hoc eſt pec catū mortale ex ſuo genere ꝓpter ꝯͣrietatē ad charitate: lꝫ ꝓximi motus huius diſcordie ꝓpter imꝑfectionē actꝰ ſint peccata venialia. per accidēs aūt in humanis actibus cōſi deratur ex hoc ꝙ aliꝗd eſt p̄ter intentionē. vn̄ cū intentio aliquoꝝ ſit ad aliquod bonuꝫ qd̓ ꝑtinet ad honorē dei vel vtilitatē ꝓximi: ſꝫ vnus eſtimat hoc eſſe bonū: alius auteꝫ hꝫ ꝯͣriam opinionē: diſcordia tūc eſt per accidēs ꝯͣ bonuꝫ diuinū vel ꝓximi. ⁊ talis diſcordia non eſt pctm̄: nec repugnat charitati: niſi hmōi diſcordia ſit vl̓ cū errore circa ea que ſunt de neceſſitate ſalutis: vel ꝑtinacia īdebite abibe atur. cū etiā ſupra dictū eſt ꝙ cōcordia q̄ eſt charitatis effe ctus: eſt vnio voluntatū nō vnio opinionū. ex quo pꝫ ꝙ di ſcordia qn̄qꝫ eſt ex peccato vnius tm̄: puta cū vnꝰ vult bonuꝫ cui alius ſciēter reſiſtit. qn̄qꝫ autē eſt cū pctō vtriuſqꝫ puta cū vterqꝫ diſentit a bono alterius ⁊ vterqꝫ diligit bo nuꝫ ꝓpriū. ¶ Ad pͥᵐ ergo dd̓m ꝙ volūtas vniꝰ hoīs ẜꝫ ſe ꝯſiderata nō eſt regula volūtatis alterius: ſed inqͣꝫtū volū tas ꝓximi inheret volūtati dei q̄ ſit ꝑ ꝯn̄s regula regulata ẜm pͥmā regulā. ⁊ iō diſcordare a tali volūtate eſt pctm̄ qꝛ per hoc diſcordat̉ a regula diuina. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ ſic̄ volūtas hoīs adherēs deo eſt q̄dā regula recta a qua peccatū eſt diſcordare: ita etiā voluntas hoīs deo cōtraria eſt quedā peruerſa regula a qua bonuꝫ eſt diſcordare. facere ergo diſcordiā per quā tollit̉ bona cōcordia: quā charitas facit eſt graue pctm̄. vn̄ dicit̉ ꝓuerb̓. 6. Sex ſunt que odit dn̄s: ⁊ ſeptimū deteſtat̉ aīa eius: ⁊ hoc ſeptimū ponit euꝫ ꝗ ſemīat īter fr̄es diſcordias. ſꝫ cāre diſcordiā ꝑ quā tollitur mala cōcordia.ſ. ī mala volūtate ē laudabile: ⁊ hoc mō lau dabile fuit ꝙ Paulus poſuit diſſenſionē īter eos ꝗ erāt cō cordes ī malo. nā ⁊ dn̄s de ſe dicit Mat. x. Nō veni pacē mittere ſꝫ gladiū. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ diſcordia que fuit īter Paulū ⁊ Barnabā fuit per accn̄s ⁊ nō per ſe. vterqꝫ enī in tendebat bonū: ſed vni videbat̉ hoc eſſe bonū alij aliud: quod ad defectū humanū ꝑtinebat. nō enī erat talis controuerſia in his que ſunt de neceſſitate ſalutis: qͣꝫuis hoc ipſum fuerit ex diuina prouidentia ordinatuꝫ ꝓpter vtilitatem inde conſequentem. Ad ſecundum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ diſcordia nō ſit filia inanis glorie. Ira enī eſt aliud viciū ab inani gl̓ia: ſed diſcordia videt̉ eē filia ire ẜm illud ꝓuerb̓. 15. Uir iracūdus ꝓuocat rixas. ergo nō ē filia inanis glorie. ¶ Pͣ. Aug. dicit ſuꝑ Io. exponens illud qd̓ habet̉ Io. 7. Nōdū erat ſpūs datus. Liuor ſeparat: cha ritas iungit. ſed diſcordia nihil eſt aliud qͣꝫ q̄daꝫ ſeparatio volūtatū. ergo diſcordia ꝓcedit ex liuore.i. inuidia magis qͣꝫ ex inani gloria. ¶ Pͣ. Illud ex quo multa mala oriunt̉ videt̉ eſſe viciū capitale: ſed diſcordia eſt hmōi: qꝛ ſuper il lud Mat. 12. Omne regnuꝫ cōtra ſe diuiſuꝫ deſolabit̉: dic̄ Hiero. Quomodo ꝯcordia parue res creſcūt: ſic diſcordia maxime dilabunt̉. ergo ipſa diſcordia dꝫ poni viciū capita le magis qͣꝫ filia īanis glorie. ¶ Sed ꝯͣ eſt auctoritas Gre. z. moral̓. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ diſcordia īportat qͣꝫdā diſgrega tionē voluntatū: inqͣꝫtuꝫ.ſ. voluntas vniꝰ ſtat in vno: ⁊ voluntas alicuiꝰ alterius ſtat in altero. ꝙ aūt volūtas alicuius in ꝓprio ſiſtat ꝓuenit ex hoc ꝙ aliꝗs ea que ſūt ſua p̄fert his que ſunt alioꝝ: qd̓ cū inordinate ſit ꝑtinet ad ſuꝑbiam ⁊ inanē gloriā. ⁊ ideo diſcordia per qua vnuſꝗſqꝫ ſeꝗ tur quod ſuū eſt ⁊ recedit ab eo qd̓ eſt alterius ponitur filia inanis glorie. ¶ Ad pͥᵐ ergo dd̓m ꝙ rixa nō eſt ideꝫ qd̓ diſcordia. nam rixa cōſiſtit in exteriori opere. vn̄ ꝯuenienter cauſat̉ ab ira que mouet aīuꝫ ad nocendū ꝓximo. ſꝫ di ſcordia cōſiſtit in diſiunctione motuū volūtatis quā facit ſuꝑbia vel inanis gloria ratione iā dicta. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ in diſcordia conſideratur quid vt terminus a quo: hoc eſt receſſus a voluntate alterius. ⁊ qͣꝫtum ad hoc cauſatur ex inuidia. cōſideratur etiā quid vt terminus ad queꝫ: hoc ē acceſſus ad id quod eſt ſibi propriū. ⁊ qͣꝫtuꝫ ad hoc cauſat̉ ex inani gloria. ⁊ quia in quolibet motu terminus ad queꝫ eſt potior termino a quo. finis eniꝫ eſt potior pͥncipio: potiꝰ ponit̉ diſcordia filia īanis glorie qͣꝫ inuidie: licet ex vtraqꝫ oriri poſſit ẜm diuerſas ratiōes: vt dictū eſt. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ ideo concordia magne res creſcunt ⁊ per diſcordiam dilabuntur: quia virtus qͣꝫto eſt magis vnita tāto eſt fortior ⁊ per ſeparationē diminuitur: vt dicitur in libro de cauſis. vn̄ pꝫ ꝙ per hoc pertinet ad propriuꝫ effectū diſcordie que eſt diuiſio voluntatum: non autem pertinet ad originem diuerſorum viciorum a diſcordia per quod habeat rationem vicij capitalis. ¶ De contentione. Queſtio XXXVIII. Einde conſiderādū ē de cōtētione. ¶ Et circa hoc querūtur duo. pͦ vtrū ꝯtentio ſit pctm̄ morta le. 2º. vtrū ſit filia inanis glorie. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ cōtentio nō ſit pctm̄ mortale. Pctm̄ eniꝫ mortale in viris ſpūalibus non īuenit̉: in ꝗbus tn̄ inuenitur contentio: ẜꝫ illud Luc. 22. cā eſt ꝯtentio īter diſcipulos Ie ſu ꝗs eoꝝ eēt maior. gͦ contentio nō ē pctm̄ mortale. ¶ Pͣ. Nulli bn̄ diſpoſito dꝫ placere pctm̄ mortale in ꝓximo. ſꝫ dicit apl̓s ad Phil̓. pͦ. Quidā ex ꝯtentione xp̄m annūciant ⁊ poſtea ſubdit: ⁊ in hoc gaudeo: ſꝫ ⁊ gaudebo. gͦ ꝯtētio nō eſt pctm̄ mortale. ¶ Pͣ. Cōtingit ꝙ aliꝗ vel in iudicio vel in diſputatōe ꝯtendūt nō aliquo aīo malignādi: ſꝫ potiꝰ in tēdētes ad bonū: ſic̄ illi ꝗ ꝯͣ hereticos diſputādo ꝯtendūt. vn̄ ſuꝑ illd̓ pͥº Reg. 4. Accidit qͣdā die ⁊c̄. dic̄ Glo. Catholici ꝯͣ hereticos ꝯtētōe nō cōmouēt: niſi pͥꝰ ad certamē cōuo cent̉. gͦ ꝯtentio nō ē pctm̄ mortale. ¶ Pͣ. Iob videt̉ cū d̓o cōtēdiſſe: ẜm illud Iob. 39. Nūꝗd ꝗ cōtēdit cū deo tā faci le conueſcit. ⁊ tn̄ Iob nō peccauit mortal̓r: qꝛ dn̄s de eo di cit. Nō eſtis locuti recte corā me ſic̄ ſeruꝰ meꝰ Iob vt habet̉ Iob vlti. gͦ ꝯtētio nō ſemꝑ ē pctm̄ mortale. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē ꝙ ꝯͣriat̉ p̄cepto apl̓i ꝗ dicit. 2. ad Thimo. 2. Noli v̓bis con tēdere. ⁊ Gal̓. 5. Cōtētio nūerat̉ īter oꝑa carnis q̄ ꝗ agunt regnū dei nō poſſidebūt: vt ibidē dr̄: ſꝫ oē qd̓ exexcludit a regno dei: ⁊ qd̓ ꝯͣriat̉ p̄cepto ē pctm̄ mortale. gͦ contētio eſt pctm̄ mortale. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ꝯtendere ē ꝯͣ aliquē tende re. vn̄ ſic̄ diſcordia ꝯͣrietatē qͣꝫdā īportat in volūtate: ita cō tentio ꝯͣrietatē quādā īportat in locutōe. ⁊ ꝓpter hoc etiā cū or̄o alicuiꝰ ꝑ ꝯͣria ſe diffundit vocat̉ cōtētio q̄ ponit̉ vnꝰ color retoricꝰ a Tullio ꝗ dic̄: Cōtētio ē cū ex ꝯͣrijs rebus or̄o efficit̉: hoc pacto: hꝫ aſſentatio.i. adulatio iocūda p̓ncipia: eadē exitꝰ amariſſimos affert. ꝯͣrietas āt locutiōis p̄t attēdi dupl̓r. Unoº qͣꝫtū ad ītētionē ꝯtēdētis. Alioº qͣꝫtū admodū. in ītētiōe ꝗdeꝫ ꝯſiderādū ē vtꝝ aliꝗs ꝯͣriat̉ veri tati qd̓ ē vituꝑabile: vel falſitati: qd̓ ē laudabile. in mō aūt ꝯſiderādū ē vtrū talis modus ꝯͣriandi ꝯueniat ⁊ ꝑſonis ⁊ negocijs: qꝛ hoc ē laudabile. vn̄ Tulliꝰ dicit in. 2. rhetorice ꝙ contentio eſt or̄o alicuius ad confirmandum ⁊ confutā dum accomodata: vel excedat conuenientiam perſonarū ⁊ negociorum. ⁊ ſic contentio eſt vituperabilis. ſi ergo accipiatur contentio ẜm ꝙ importat impugnationē veritatis ⁊ inordinatum modum: ſic eſt peccatuꝫ mortale. ⁊ hoc modo diffinit Ambroſiꝰ contentionem dicens. Contentio
