CXXXVI. De patientia vnde latine hoc viciū pōt noīari ꝯſumptio. Ad pͥᵐ ergo dd̓m magnificētia dicit̉ eo facit magnū opus. aūt ex eo in ſumptu excedat ꝓportionē oꝑis. hoc.n. ꝑti­net ad viciū qd̓ opponit̉ paruificētie. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ idē viciū ꝯͣriat̉ v̓tuti ē in medio ꝯͣrio vicio. ſic ergo viciuꝫ ꝯſūptiōis opponit̉ paruificētie in eo excedit in ſumptu oꝑis dignitatē expediēs multa vbi pauca oporteret expē­dere. opponit̉ aūt magnificētie ex parte oꝑis magni: qd̓ p̄­cipue intēdit magnificus inqͣꝫtū.ſ. vbi oꝫ multa expēdere nihil aūt parū expēdit. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝯſūptor ex ipſa ſpē actꝰ opponit̉ paruifico inqͣꝫtū trāſcendit regulā rōnis a ꝑuificus deficit. nihil tn̄ ꝓhibet qn̄ hoc ad finē alteriꝰ vi­cij ordinet̉: puta inanis gl̓ie vel cuiuſcūqꝫ alterius. De patiētia. CXXXVI. Einde conſiderādū eſt de patien­tia. Et circa hoc querūt̉ ꝗnqꝫ. Primo vtruꝫ patientia ſit v̓tus. S d̓o vtꝝ ſit maxima virtutū. Ter­tio vtrum poſſit haberi ſine gratia. Quarto vtꝝ ſit ꝑs fortitudinis. Qui to vtrū ſit idem longanimitate. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ patiētia non ſit v̓tꝰ. Uirtutes.n. ꝑfectiſſime ſūt in patria: vt Aug. dicit in. 14. de trini. ſꝫ ibi eſt patiētia: qꝛ nulla ſunt ibi mala tolerāda: ẜm illud Iſa. 49. Apoc. 21. eſuriēt neqꝫ ſitiēt: ꝑcutiet eos eſtus neqꝫ ſol. patiētia ē v̓tus.. Nulla v̓tꝰ in malis pōt īueniri: qꝛ v̓tus ē bonū facit habētē: ſꝫ patiētia qn̄qꝫ in malis hoībꝰ inuenit̉: ſicut pꝫ in auaris multa mala patiēter tolerant vt pecunias ꝯgregēt: ẜm illud Eccl̓iaſtes. 5. Cūctis diebus vite ſue comedit in tenebris in curis multis in erūna atqꝫ triſtitia. ergo patiētia eſt v̓tus.. Fructꝰ a v̓tu­tibus differūt: vt ſupra habitū eſt: ſed patiētia ponit̉ inter fructꝰ: vt pꝫ ad Gal̓. j. ergo patiētia ē v̓tꝰ. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Aug. dicit in lib. de patiētia: Uirtꝰ animi que patiētia dici tur magnū dei donū eſt: vt etiā ipſiꝰ qui nobis largi­tur patiētia p̄dicet̉. Rn̄º. dd̓ꝫ ſicut dictū ē ſupra vir­tutes morales ordinant̉ ad bonū inqͣꝫtū cōſeruant bonuꝫ rōnis ꝯͣ īpetus paſſionū. inter alias autē paſſiones triſtitia efficax eſt ad īpediēdū bonū rōnis: ſꝫ illud. 2. ad Corin. 7. Seculi triſtitia mortē operat̉: Eccl̓. 30. Multos occidit triſtitia eſt vtilitas in illa. vn̄ neceſſe eſt hr̄e aliquam v̓tutē per quā bonū rōnis ꝯſeruet̉ ꝯtra triſtitiā: ne.ſ. tri ſtitie ſuccūbat. hoc aūt facit patiētia. Un̄ Aug. dicit in lib. de patiētia: patiētia hoīs eſt qua mala equo animo tole ramꝰ.i. ſine ꝑturbatiōe triſtitie ne aīo iniquo bona deſera mus que ad meliora ꝑueniamꝰ. vn̄ manifeſtū eſt patien tiā v̓tutē. Ad pͥᵐ ergo dd̓m v̓tutes morales re­manēt ẜm eūdē actū in patria quē habēt in via.ſ. cōpara tionē ad bona pn̄tis vite que remanebūt in patria: ſed cōparationē ad finē qui erit in patria: ſic̄ iuſtitia erit in patria circa emptiōes vēditiones alia que ꝑtinēt ad pn̄tē vitā: ſꝫ in hoc qd̓ eſt ſubditū eſſe deo. ſil̓r actꝰ patiētie in patria erit in ſuſtinēdo aliqua: ſꝫ in fruitiōe bonoruꝫ in que ꝑuenire volebamꝰ patiēdo. Un̄ Augu. dicit in. 14. de ciui. dei: in patria erit ipſa patiētia que neceſſaria eſt niſi vbi tolerāda ſunt mala: ſed eternū erit id quo patiētiā ꝑuenit̉. Ad 2ᵐ dd̓m ſicut Aug. dicit in li. de patiētia. patiētes ꝓprie dicunt̉ qui malūt mala cōmit­tēdo fere qͣꝫ ferēdo cōmittere. in illis aūt qui mala ſu­ſtinēt vt mala faciāt: nec mirāda nec laudāda eſt patiētia que nulla ē. ſꝫ mirāda duricia: negāda patiētia. Ad 3ᵐ dd̓m: ſicut ſupra dictū eſt fructꝰ in ſui rōne īportat quā­dam delectationē. ſunt aūt oꝑationes v̓tutū delectabiles ẜꝫ ſeipſas: vt dicit̉ in ethi. Cōſuetū eſt aūt vt noīe virtu­tis etiā virtutū actꝰ ſignificent̉. ideo patiētia qͣꝫtū ad ha bitū ponit̉ v̓tus. qͣꝫtū aūt ad delectationē quaꝫ hꝫ in actu ponit̉ fructus: p̄cipue qͣꝫtuꝫ ad hoc per patiētiā anim p̄ſeruatur ne obruatur triſtitia. Ad ſecundum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ patientia ſit potiſſima v̓tutū. Id enī qd̓ ē ꝑfectū eſt potiſſimū in vnoquoqꝫ gn̄e: ſed patiētia hꝫ opꝰ ꝑfectū: vt dr̄ Iaco.. ergo patiētia eſt potiſſima virtutum. . Oēs v̓tutes ad bonū aīe ordinant̉: ſꝫ hoc p̄cipue vi­det̉ ꝑtinere ad patientiā. Dicit̉ enī Luc. 21. In patiētia ve ſtra poſſidebitis aīas veſtras. patiētia ē maxīa virtutuꝫ. . Illd̓ qd̓ ē ꝯſeruatiuū alioꝝ vr̄ potiꝰ. ſed ſicut Greg. dic̄ in qͣdā homel̓. Patiētia ē radix cuſtos omniū v̓tutū. patiētia ē maxīa v̓tutū. Sꝫ ꝯͣ ē enume­ratur īter qͣttuor v̓tutes qͣs Greg. 22. moral̓. Aug. in lib. de moribꝰ eccl̓ie vocāt pͥncipales. Rn̄º. dd̓ꝫ v̓tutes ẜꝫ ſuā rōnē ordinant̉ ad bonū. eſt.n. v̓tus facit bonū ha­bentē opꝰ eius bonū reddit: vt dicit̉ ī. 2. ethi. vn̄ oꝫ tā­to pͥncipalior ſit v̓tꝰ potior quāto magis directiꝰ ordīat in bonū. directiꝰ aūt ad bonū ordināt hoīeꝫ v̓tutes ſunt cōſtitutiue boni qͣꝫ ille que ſūt īpeditiue eoꝝ abducūt a bono: ſicut īter eas ſūt ꝯſtitutiue boni tāto aliqͣ potior eſt quāto in maiori bono ſtatuit hoīeꝫ: ſicut: fides: ſpes: charitas qͣꝫ prudentia iuſtitia: ita inter illas que ſunt impeditiue retrahētiū a bono tāto aliqua eſt potior quā­to id qd̓ ab ea īpedit̉ magis a bono retrahit. plus aūt a bo­ retrahunt ꝑicula mortis circa eſt fortitudo: vel dele­ctationes tactus circa eſt tēperantia qͣꝫ q̄uis aduerſa cir ca eſt patiētia. patiētia ē potiſſima virtutū. ſꝫ de­ficit non ſolū a virtutibꝰ theologicis prudentia iuſtitia directe ſtatuunt hoīem in bono: ſꝫ ēt a fortitudīe tem­perantia retrahunt a maioribꝰ īpedimentis. Ad pͥᵐ dd̓ꝫ patientia dr̄ habere opus ꝑfectū in aduerſis tolera dis ex ꝗbus ꝓcedit triſtitia qua moderat̉ patientia. ira quā moderat̉ māſuetudo. odiuꝫ qd̓ tollit charitas. iniuſtū nocumentū qd̓ ꝓhibet iuſtitia. tollere.n. p̓nci piū vniuſcuiuſqꝫ eſt ꝑfectius. nec tn̄ ſeꝗtur ſi in hoc patiē­tia eſt ꝑfectior ſit ꝑfectior ſimpl̓r. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ poſ ſeſſio īportat ꝗetū dn̄ium: patiētiā dr̄ homo ſuā aīaꝫ poſſidere inqͣꝫtuꝫ radicitus euellit paſſiones aduerſitatu ꝗbus aīa inquietatur. Ad 3ᵐ dd̓m: patientia dr̄ ra dix cuſtos oīum virtutū non qͣſi directe eas cauſando ꝯſeruādo ſꝫ ſolū remouēdo ꝓhibēs. Ad tertium ſi ꝓcedit̉. Uidet̉ patientia poſſit haberi ſine gr̄a. Id.n. ad qd̓ ma­gis īclinat magis pōt īplere rōnalis creatura: ſꝫ magis eſt rōnabile aliꝗs patiat̉ mala ꝓpter bonū qͣꝫ ꝓpter malū. aliꝗ aūt patiunt̉ mala ꝓpter malū ex ꝓpria v̓tute ſine au­xilio gr̄e. dic̄. n. Aug. in lib. de patientia. multa in labori­bus doloribus ſuſtinēt hoīes ꝓpter ea vitioſe diligūt. multo magis pōt mala ſuſtinere ꝓpter bonū: qd̓ eſt vere patiētē eſſe preter auxiliū gr̄e.. Aliꝗ exn̄tes in ſtatu gr̄e magis abhorrent mala vitioꝝ qͣꝫ corꝑalia ma­la. vnde ꝗdam gētiliū legunt̉ multa mala toleraſſe ne pa­triā ꝓderēt: aut aliꝗd aliud īhoneſtū ꝯmitterent. ſed hoc eſt vere patientē eſſe. vr̄ patientia poſſit haberi abſqꝫ auxilio gr̄e.. Manifeſte apparet aliꝗ ꝓpter ſanita corꝑis recuperandā grauia q̄dā amara patiunt̉. ſalus aūt aīe non eſt minus appetibilis qͣꝫ ſanitas corporis. pa ri rōne ſalute aīe pōt aliꝗs multa mala ſuſtinere qd̓ eſt vere patientē abſqꝫ auxilio gr̄e. Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dr̄ ī p̄s. Ab ipſo.ſ. deo patientia mea. Rn̄º. dd̓ꝫ ſicut Aug. di cit in li. de patiētia: Uia deſiderioꝝ facit tolerātiā laboꝝ dolorum nemo niſi pro eo quod delectat ſponte ſuſci­pit ferre qd̓ cruciat. huius ē: qꝛ triſtitiā dolorē ẜm ſe abhorret aīus. vnde nunqͣꝫ eligeret pati ꝓpter ſe ſed ſo ꝓpter finē. videt̉ illud bonū ꝓpter qd̓ aliquis vult