. CXXXVII. De perſeuerātia 133 pati mala ſit magis volitū amatū qͣꝫ illud bonū cuiꝰ pͥua tio īgerit dolorē queꝫ patiēter toleramꝰ. āt aliꝗs p̄ferat bonū gr̄e oībꝰ naͣlibꝰ bonis ex quoꝝ amiſſione pōt dolor cauſari: ꝑtinet ad charitatē diligit deū ſuꝑ oīa. vn̄ mani­feſtū ē patiētia ẜꝫ ē virtus a charitate cauſat̉: ſꝫ illud .i. ad Cor. 13. charitas patiēs ē. manifeſtū ē aūt charitas pōt hr̄i niſi gr̄aꝫ: ſꝫ illud ad Ro. 5. Charitas dei diffu­ſa ē in cordibꝰ nr̄is ſpm̄ ſcm̄ datꝰ ē nobis. vn̄ pꝫ patiē tia pōt hr̄i ſine auxilio gr̄e. Ad pͥmū dd̓m in naͣ hūana ſi eēt ītegra p̄ualeret inclinatio rōnis. ſꝫ in naͣ corru pta p̄ualet īclinatio ꝯcupiſcētie ī hoīe dn̄atur. ꝓnior ē ad ſuſtinēdū mala ī ꝗbꝰ ꝯcupiſcētia delectat̉ pn̄tial̓r qͣꝫ tolerare mala ꝓpter bona futura ẜm rōnē appetunt̉. qd̓ tn̄ ꝑtinet ad verā patiētiā. Ad 2ᵐ dd̓m: bonū poli tice v̓tutis ꝯmēſuratuꝫ ē naͣe hūane. abſqꝫ auxilio gr̄e gratū faciētis pōt volūtas hūana ī illud tendere: licet non abſqꝫ auxilio gr̄e dei. ſꝫ bonū gr̄e ē ſuꝑnaͣle. vn̄ in illud pōt tēdere virtutē ſue naͣe: ē ſil̓is. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ tolerātia ēt maloꝝ ꝗs ſuſtinet ꝓpter corporis ſa­nitatē ꝓcedit ex amore quo naͣl̓r diligit ſuaꝫ carnē. ē ſil̓is de patiētia ꝓcedit ex amore ſuꝑnaͣli. Ad quartum ſic proceditur. Uidet̉ patiētia ſit pars fortitudīs. Idē.n. non ē ꝑs ſuijpſiꝰ. ſꝫ patiētia vr̄ idē fortitudini: qꝛ ſic̄ ſupra di­ctū ē: ꝓpriꝰ actꝰ fortitudinis ē ſuſtinere. hoc ēt ꝑtinet ad patiētiā dr̄.n. in li. ſnīaꝝ Proſperi: patiētia ꝯſiſtit in ali­enis malis tolerādis. patiētia eſt ꝑs fortitudīs.. Fortitudo ē circa timores audacias: vt ſupra habitu eſt: ita ē ī iraſcibili. ſꝫ patiētia vr̄ circa triſtitias: ita vr̄ in ꝯcupiſcibili. patiētia ē ꝑs fortitudīs ſꝫ magis tēpe­rātie.. Totū pōt ſine ꝑte. ſi patiētia ſit ꝑs for­titudīs fortitudo nunqͣꝫ poſſet ſine patiētia: tn̄ fortis qn̄qꝫ toleret patienter mala: ſꝫ ēt aggrediat̉ mala facit. patiētia ē ꝑs fortitudīs. Sꝫ ꝯͣ eſt Tullius in ſua retorica ponit fortitudinis partē. Rn̄º. dd̓m patiētia ē ꝑs fortitudīs qͣſi potētialis: qꝛ adiungit̉ forti­tudini ſicut virtus ſecundaria pͥncipali. ad patientiā.n. ꝑti net aliena mala equanimiter ꝑpeti: vt Greg. dicit in qua­dam homel̓. in malis autē que ab alijs inferunt̉ precipua ſunt difficilima ad ſuſtinēdū illa que pertinēt ad pericu la mortis circa que ē fortitudo. vn̄ pꝫ in iſta materia p̓n cipalitatem tenet fortitudo qͣſi vendicans ſibi id qd̓ pͥnci­palius eſt in hac maͣ. ideo patiētia adiungit̉ ei ſicut ſecū­daria virtꝰ pͥncipali. Ad pͥᵐ dd̓ꝫ ad fortitudinē ꝑti­net qͣliacūqꝫ ſuſtinere: ſꝫ illud qd̓ eſt ſūme difficile ī ſu­ſtinēdo.ſ. ſuſtinere pericula mortis: ad patiētiā aūt pōt ꝑti nere ſuſtinētia quorūcūqꝫ maloꝝ. Ad 2ᵐ dd̓ꝫ actus fortitudīs ſolū ꝯſiſtit in hoc aliꝗs ī bono ꝑſiſtat ꝯͣ ti­mores futuroꝝ ꝑiculoꝝ: ſꝫ ēt vt deficiat ꝑꝑ pn̄teꝫ triſti tiam ſiue dolorē. ex hac ꝑte hꝫ affinitatem fortitudīe patiētia: tn̄ fortitudo ē pͥncipal̓r circa timores: ad quoꝝ rōnē ꝑtinet fugere qd̓ vitat fortitudo. patiētia v̓o pͥncipa­lius ē circa triſtitias. patiēs dr̄ aliꝗs ex hoc fu git: ſꝫ ex hoc laudabil̓r ſe hꝫ in patiēdo pn̄tial̓r nocēt: vt.ſ. īordinate ex eis triſtet̉. fortitudo ē ꝓpͥe in ira­ſcibili. patiētia aūt in ꝯcupiſcibili. nec hoc īpedit ꝗn patiē­tia ſit ꝑs fortitudīs: qꝛ adiūctio v̓tutis ad v̓tutē attēdit̉ ẜm ſub̓m: ſꝫ ẜm mam vel formā. nec tn̄ patiētia ponit̉ ꝑs tēperātie qͣꝫuis vtraqꝫ ſit in cōcupiſcibili: qꝛ tēperātia ē ſo­ circa triſtitias opponunt̉ d̓lectatōibꝰ tactꝰ: puta ſūt ex abſtinētia ciboꝝ vel venereoꝝ. ſꝫ patiētia p̄cipue ē cir­ca triſtitias ab alijs īferūt̉ iteꝝ ad tēperātiā ꝑtinet re­frenare huiuſmodi triſtitias ſic̄ d̓lectatōes ꝯͣrias. ad pa­tiētiaꝫ aūt ꝑtinet vt ꝑꝑ huiuſmodi triſtitias qͣꝫtecūqꝫ ſint recedat a bono v̓tutis. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ patiētia pōt qͣꝫtū ad aliꝗd ſui poni ꝑs ītegral̓ fortitudīs de ꝑte obie­ctio ꝓcedit: ꝓut.ſ. aliꝗs patiēter ſuſtinet mala ꝑtinēt ad pericula mortis: nec ē ꝯͣ rōnē patiētie aliꝗs qn̄ opus fue rit īſiliat in mala fac̄: qꝛ vt Chry. dic̄ ſuꝑ illud Mat. Uade ſatanas. In īiurijs ꝓprijs patiētē laudabile ē. in iurias aūt dei patiēter ſuſtinere nimis ē īpiū. Et Aug. dic̄ in qͣdā epl̓a ꝯͣ Marcellinū: p̄cepta patientie ꝯͣriant̉ bono reipublice: quo cōſeruādo ꝯͣ inimicos pugnat̉. ẜm v̓o patiētia ſe hꝫ circa q̄cunqꝫ alia mala adiungit̉ forti­tudini vt virtus ſecundaria pͥncipali. Ad quintum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ patientia ſit idē lōganimitas. Dic̄. n. Aug. in li. de patiētia: patiētia dei p̄dicat̉ ī hoc aliqd̓ malū patiat̉: ſꝫ ī hoc expectat malos vt cōuertant̉. vn̄ Ecc. 5. dr̄. Altiſſimꝰ patiēs redditor ē. vr̄ patientia ſit idē qd̓ lōganimitas.. Idē ē oppoſitū duobꝰ. ſꝫ īpatientia opponit̉ lōganimitati quā aliꝗs morā expectat. dr̄.n. ali ꝗs īpatiēs more ſic̄ alioꝝ maloꝝ. vr̄ patiētia ſit idē ganimitati.. Sic̄ tp̄s ē q̄dā circūſtātia maloꝝ ſuſti nent̉: ita ēt locꝰ: ſꝫ ex ꝑte loci ſumit̉ aliqͣ v̓tꝰ diſtīguat̉ a patiētia. ſil̓r nec loganimitas ſumit̉ ex ꝑte tēporis: in quātū.ſ. aliꝗs diu expectat: diſtīguit̉ a patiētia. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ ſuꝑ illo ad Ro. 2. An diuitias bonitatis eiꝰ patiētie lōganimitatis ꝯtēnis: dic̄ glo. Ur̄ lōganimitas a patiētia differre: qꝛ īfirmitate magis qͣꝫ ꝓpoſito delīquūt: ſuſten tari lōganimitatē dn̄i: v̓o ꝑtinaci mēte exultāt ī d̓litijs ſuis ferri patiēter dicēdi ſūt. Rn̄º. dd̓m ſic̄ magnani mitas dr̄ quā hꝫ aliꝗs aīuꝫ tēdēdi ī magna: ita ēt lōgani mitas dr̄ quā aliꝗs hꝫ aīuꝫ tēdēdi in aliꝗd qd̓ ī lōgīquū diſtat. ſic̄ magnanimitas magis reſpic̄ ſpē tēdētē ī bo­: qͣꝫ audaciā vl̓ timorē ſiue triſtitiā reſpiciūt malū: ita ēt lōganimitas. vn̄ lōganimitas maiorē ꝯuēiētiā vr̄ hr̄e magnanimitate qͣꝫ patiētia: p̄t tn̄ ꝯuēire patiētia duplici rōne. ꝗdē qꝛ patiētia ſic̄ fortitudo ſuſtīet aliqͣ mala ꝑꝑ aliqd̓ bonū: qd̓ ſi ex ꝓpīquo expectet̉ faciliꝰ ē ſu ſtinere. ſi aūt ī lōgīquū differat difficil̓ ē expectatio. mala āt ī pn̄ti ſuſtinere difficiliꝰ ē. qꝛ ip̄ꝫ qd̓ ē differri bo ſperatū natū eſt cāre triſtitiā ẜꝫ illud ꝓuer. 13. Spes differt̉ affligit aīaꝫ. vn̄ in ſuſtinēdo huiuſmodi afflictio pōt patiētia ſic̄ in ſuſtinēdo qͣſcūqꝫ alias circūſtan tias. Sic ẜm ſub eadē rōne mali ꝯtriſtātis pōt ꝯp̄hen di dilatio boni ſperati ꝑtinet ad lōganimitatē: labor quē ſuſtinet in ꝯtinuata executōe boni oꝑis: qd̓ ꝑtinet ad ꝯſtātiā: lōganimitas qͣꝫ ēt ꝯſtātia ſub patiētia ꝯp̄hē­dunt̉. vn̄ Tulliꝰ diffiniēs patiētiā dic̄: patiētia ē hone ſtatis ac vtilitatis volūtaria ac diuturna ꝑpeſſio reꝝ ar­duaꝝ ac difficiliū: dic̄ difficiliū ꝑtinet ad grauitatē ma­li quā ꝓpͥe reſpic̄ patiētia: v̓o addit̉ diuturna ſiue diuti tina: ꝑtinet ad lōganimitatē ẜm ꝯuenit patiētia. Et hoc pꝫ rn̄ſio ad pͥmū ẜm. Ad 3ᵐ dd̓m illd̓ qd̓ ē lō­gīquū loco qͣꝫuis ſit remotū a nobis tn̄ ē ſimpl̓r remo­ a naͣ reꝝ ſic̄ id qd̓ ē lōginquū tꝑe. ē ſil̓is. p̄te rea qd̓ eſt lōginquū loco affert difficultatē niſi rōne poris: qꝛ qd̓ ē lōginquū loco a nobis tardiꝰ tꝑe ad nos pōt ꝑuenire. Quartū ꝯcedimꝰ: tn̄ ꝯſiderāda eſt illiꝰ dr̄ie quā glo. aſſignat: qꝛ ī his ex īfirmitate peccāt hoc ſolum vr̄ īportabile diu ꝑſeuerāt ī malo. dr̄ ex lōgani­mitate ſupportāt̉. ſꝫ ip̄ꝫ aliꝗs ex ſuꝑbia peccat īporta bile vr̄. patiētiā dn̄r ſuſtineri illi ex ſuꝑbia peccāt. De perſeuerantia. Q. CXXXVII. Einde conſiderandū eſt de perſe uerantia de vicijs oppoſi tis. Circa perſeuerantiaꝫ aūt q̄runt̉ quatuor. vtꝝ perſeuerantia ſit v̓tus vtꝝ ſit ꝑs fortitudīs. qūo ſe hēat beat ad conſtantiaꝫ. vtrū indigeat auxilio gratie.