Qō CXXXVII. De perſeuerātia Ad primum ſic ꝓcedit̉. Uidetur ꝙ ꝑſeuerātia nō ſit virtus: qꝛ vt ph̓s dic̄ ī. 7. ethi. ꝯtinentia eſt potior qͣꝫ ꝑſeuerātia. ſꝫ ꝯtinētia non ē virtꝰ vt dr̄ in. 4. ethi. gͦ ꝑſeuerātia nō ē virtꝰ. ¶ Pͣ. Uirtꝰ ē qͣ recte viuit̉ ẜm Aug. in li. de libe. ar. ſꝫ ſic̄ ipſe dic̄ in li. de ꝑſeuerā tia. nullus pōt dici ꝑſeuerātiā hr̄e qͣꝫdiu viuit niſi ꝑſeueret vſqꝫ ad mortē. gͦ ꝑſeuerātia nō ē virtꝰ. ¶ Pͣ. Immobil̓r ꝑſiſtere in oꝑe v̓tutis reꝗrit̉ ad oēm virtute: vt pꝫ in. 2. ethi. ſꝫ hoc ꝑtinet ad rōnē ꝑſeuerātie. dic̄ enī Tullius ī ſua retorica: ꝙ ꝑſeuerātia eſt in rōne bn̄ ꝯſiderata ſtabilis ⁊ ꝑpe tua ꝑmanſio. gͦ ꝑſeuerantia nō ē ſpālis virtus ſꝫ ꝯditio oīs virtutis. ¶ Sed cōtra ē qd̓ Andronicꝰ dic̄ ꝙ ꝑſeuerātia ē habitꝰ eoꝝ ꝗbus īmanēdū ē ⁊ nō īmanēdū ⁊ neutroꝝ. ſed habitꝰ ordinās nos ad bn̄ faciēdū aliꝗd vel omittēdū eſt virtꝰ. gͦ ꝑſeuerātia eſt virtꝰ. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ ẜm ph̓m in. 2. ethi. virtus ē circa difficile ⁊ bonū. ⁊ iō vbi occurrit ſpālis rō difficultatis vel boni: ibi ē ſpālis virtus. Opus aūt virtutis pōt hr̄e bonitatē ⁊ difficultatē ex duobꝰ. Uno ꝗdē mō ex ſpē ipſa actꝰ: qͣ accipit̉ ẜm rōnē ꝓprij obiecti. Alioº ex ipſa diuturnitate tꝑis: nā hocip̄m qd̓ eſt diu īſiſtere alicui difficili: ſpāleꝫ difficultatē hꝫ. ⁊ iō diu ꝑſiſtere ī aliquo bono vſqꝫ ad ꝯſūmationē ꝑtinet ad ſpāleꝫ virtutē. ſic̄ gͦ tēperātia ⁊ fortitudo ſt̄ ſpāles v̓tutes eo ꝙ altera eaꝝ mode rat̉ delectatiōes tactus: qd̓ de ſe difficultatē hꝫ. altera aūt moderat̉ timores ⁊ audacias circa ꝑicula mortis qd̓ ēt ẜꝫ ſe difficile eſt. ita ēt ꝑſeuerātia ē q̄dā ſpālis v̓tꝰ ad quā ꝑtinet ī his vel ī alijs v̓tuoſis oꝑbꝰ diuturnitatē ſuſtīere ꝓut nec̄e ē. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓ꝫ ꝙ ph̓s accipit ibi ꝑſeuerātiā ẜm ꝙ aliꝗs ꝑſeuerat in his ī ꝗbꝰ difficillimū ē diu ſuſtinere. non ē aut difficile diu ſuſtinere bona ſed mala. mala aūt q̄ ſunt ꝑicula mortis vt pl̓imū nō diu ſuſtinēt̉: qꝛ vt frequētiꝰ cito trāſeūt. vn̄ reſpectu illoꝝ nō ē p̄cipua laus ꝑſeuerātie: īter alia aūt mala p̄cipua ſunt illa q̄ opponunt̉ delectationi bꝰ tactꝰ: qꝛ huiuſmodi mala attendunt̉ circa nec̄aria vite: puta circa defectū ciboꝝ ⁊ alioꝝ huiuſmōi q̄ qn̄qꝫ īminēt diu ſuſtinēda. non ē aūt difficile hec diu ſuſtinere illi ꝗ cir ca hoc nō ml̓tū triſtat̉. nec ī oppoſitis bōis ml̓tū delectat̉ ſic̄ pꝫ ī tēꝑato ī quo huiuſmodi paſſiōes nō ſūt vehemētes ſꝫ maxīe hoc difficile ē ī eo ꝗ circa hoc vehemēter afficit̉: vtpote nō hn̄s ꝑfectā v̓tute modificātē has paſſiōes. ⁊ iō ſi accipiat̉ hoc mō perſeuerātia nō ē v̓tꝰ perfecta ſꝫ ē qd̓dā īperfectū in genere virtutis. ſi aūt accipiamꝰ perſeuerātiā ẜꝫ ꝙ aliꝗs ī quocūqꝫ bono difficili diu perſiſtit: hoc pōt cō uenire etiā habēti perfectā virtutē cui etiā ſi perſiſtere ſit minus difficile perſiſtit: tn̄ in bono magis perfecto. vnde talis perſeuerātia pōt eē v̓tus: qꝛ ꝑfectio v̓tutis magis attē dit̉ ẜm rōnē boni qͣꝫ ẜm rōnē difficilis. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ eodē noīe qn̄qꝫ noīat̉ ⁊ v̓tꝰ ⁊ actꝰ v̓tutis ſic̄ Aug. dicit ſuꝑ Ioan. Fides eſt credere qd̓ nō vides: pōt tn̄ ꝯtīgere ꝙ ali quis habeat habituꝫ v̓tutis: ꝗ tn̄ nō exercet actu: ſicut aliquis pauꝑ hꝫ hītū magnificētie cū tn̄ actum nō exerceat. qn̄qꝫ v̓o aliꝗs hn̄s habitū īcipit ꝗdē exercere actum: ſꝫ nō perficit: puta ſi edificator īcipiat edificare: ⁊ nō ꝯpleat do mū. Sic gͦ dd̓m ē ꝙ nomē ꝑſeuerātie qn̄qꝫ ſumit̉ ꝓ habitu quo ꝗs eligit ꝑſeuerare qn̄qꝫ aūt ꝓ actu quo ꝗs ꝑſeuerat. ⁊ qn̄qꝫ ꝗdē hn̄s habitū ꝑſeuerātie eligit ꝗdē ꝑſeuerare ⁊ īcipit exeꝗ aliquādiu ꝑſiſtēdo: nō tn̄ ꝯplet actū: qꝛ nō ꝑſiſtit vſqꝫ ad finē. Eſt aūt duplex finis. vnꝰ ꝗdē ꝗ ē finis operis. aliꝰ aūt ꝗ eſt finis hūane vite. ꝑ ſe aūt ad ꝑſeueran tiā ꝑtinet: vt aliꝗs ꝑſeueret vſqꝫ ad terminū v̓tuoſi oꝑis: ſic̄ ꝙ miles ꝑſeueret vſqꝫ ad finē certamīs: ⁊ magnificus vſqꝫ ad ꝯſumationē oꝑis: ſūt aūt q̄daꝫ v̓tutes quaꝝ actꝰ ꝑ totā vitā debēt durare ſic̄ fidei ſpei ⁊ charitatis: qꝛ reſpiciūt vltimū finē totiꝰ vite hūane. ⁊ iō reſpectu haꝝ v̓tutū q̄ ſūt pͥncipales nō ꝯſumat̉ actꝰ ꝑſeuerātie vſqꝫ ad finē vi te: ⁊ ẜm hoc Aug. accipit ꝑſeuerātiā ꝓ actu ꝑſeuerātie ꝯſu mato. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ v̓tuti pōt aliꝗd conuenire dupl̓r. Unoº ex ꝓpͥa ītentōe finis. ⁊ ſic diu ꝑſiſtere vſqꝫ ad finē in bono ꝑtinet ad ſpālem v̓tutem q̄ dr̄ perſeuerantia que hoc intendit: ſic̄ ſpālem finē. Alioº ex cōparatiōe habitꝰ ad ſubiectum. ⁊ ſic īmobiliter perſiſtere ꝯſeꝗtur quālibet v̓tutem in qͣꝫtum eſt qͣlitas difficile mobilis. Ad ſecundum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ ꝑſeueran tia nō ſit pars fortitudīs: qꝛ vt ph̓s dic̄ in. 7. ethi. ꝑſeuerātia eſt circa triſtitias tactꝰ. ſꝫ hu iuſmodi ꝑtinēt ad tēperātiā. gͦ ꝑſeuerātia magis ē ꝑs tem perātie qͣꝫ fortitudīs. ¶ Pͣ. Oīs pars v̓tutis moral̓ ē circa aliqͣs paſſiōes qͣs v̓tus moral̓ moderat̉. ſꝫ ꝑſeuerātia non īportat moderātiā paſſionuꝫ: qꝛ quāto vehemētiores fuerint paſſiōes: tāto aliꝗs ẜm rōnē ꝑſeuerās laudabilior vr̄. gͦ vr̄ ꝙ ꝑſeuerātia nō ſit pars alicuiꝰ v̓tutis moralis: ſꝫ ma gis prudētie q̄ ꝑficit rōnē. ¶ Pͣ. Aug. dicit in lib. de ꝑſeue rātia: ꝙ ꝑſeuerātiā nullus pōt amittere. alias aūt v̓tutes pōt hō amittere. gͦ ꝑſeuerantia ē potior oībꝰ alijs v̓tutibꝰ. ſed v̓tus pͥncipalis ē potior qͣꝫ eiꝰ pars. gͦ perſeuerātia non eſt pars alicꝰ v̓tutis: ſꝫ magis ipſa ē v̓tus pͥncipal̓. ¶ Sed ꝯͣ eſt ꝙ Tulliꝰ ponit perſeuerātiā ꝑtē fortitudīs. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſic̄ ſupra dcm̄ ē: v̓tus pͥncipal̓ eſt cui pͥncipal̓r aſcri bit̉ aliꝗd qd̓ ꝑtinet ad laudē v̓tutis inqͣꝫtū.ſ. exercet illud circa ꝓpriā mam in qͣ difficillimū ⁊ optimū ē illud obſeruare. ⁊ ẜm hoc dcm̄ ē ꝙ fortitudo ē pͥncipal̓ v̓tus: qꝛ firmi tatē ẜuat ī his in ꝗbꝰ difficillimū ē firmiter ꝑſiſtere.ſ. īpe riculis mortis. ⁊ iō nec̄e eſt ꝙ fortitudini adiūgat̉ ſic̄ ſcd̓a ria v̓tus pͥncipali oīs illa v̓tꝰ cꝰ laus ꝯſiſtit in ſuſtinēdo fir miter aliqd̓ difficile. ſuſtinere aūt difficultatē q̄ prouenit ex diuturnitate boni oꝑis dat laudē ꝑſeuerātie: nec hoc ē ita difficile ſic̄ ſuſtinere ꝑicula mortis. ⁊ iō ꝑſeuerātia adiungit̉ fortitudini ſic̄ v̓tus ſcd̓aria p̓ncipali. ¶ Ad pͥmuꝫ gͦ dd̓m ꝙ ānexio ſcd̓arie v̓tutis ad pͥncipalē nō ſolū attēdit̉ ẜm maꝫ: ſꝫ magis ẜꝫ modū: qꝛ forma in vnoquoqꝫ potior eſt qͣꝫ maͣ. vn̄ lꝫ perſeuerātia magis videat̉ ꝯuenire in maͣ cū tēperātia qͣꝫ cū fortitudīe: tn̄ ī mō magis ꝯuenit cū for titudīe inqͣꝫtū firmitatē ẜuat ꝯͣ difficultatē diuturnitatis. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ illa ꝑſeuerātia de qͣ loꝗtur ph̓s nō moderat̉ aliqͣs paſſiōes: ſꝫ ꝯſiſtit ſolū in ꝗdā firmitate rōnis ⁊ volūtatis. ſꝫ ꝑſeuerātia ẜꝫ ꝙ ponit̉ v̓tus moderat̉ aliqͣs paſſiōes.ſ. timorē fatigatōis aut defectꝰ ꝑꝑ diuturnitatē. vn̄ hec v̓tus ē in iraſcibili ſic̄ ⁊ fortitudo. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ Aug. ibi loꝗtur de ꝑſeuerātia nō ẜm ꝙ noīat habitū v̓tutis: ſed ẜm ꝙ noīat actū v̓tutis ꝯtinuatū vſqꝫ in finē: ſcd̓ꝫ illud Matth̓. 24. Qui perſeuerauerit vſqꝫ in finem hic ſaluus erit. ⁊ iō ꝯͣ rōnem perſeuerantie ſic accepte eſſet ꝙ amitteret̉: qꝛ iam nō duraret vſqꝫ in finem. Ad tertium ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ cōſtātia nō ꝑti neat ad ꝑſeuerātiā. Cōſtantia.n. ꝑti net ad patiētiā: vt ſupra dcm̄ ē: ſꝫ patiētia dr̄t a ꝑſeuerantia. gͦ ꝯſtātia nō ꝑtinet ad ꝑſeuerātiā. ¶ Pͣ. Uirtꝰ eſt circa difficile ⁊ bonū: ſꝫ in paruis operibꝰ ꝯſtātē eē nō vr̄ eē dif ficile: ſꝫ ſolū in operibꝰ magnis q̄ ꝑtinēt ad magnificētiā. gͦ ꝯſtantia magis ꝑtinet ad magnificētiā qͣꝫ ad perſeuerātiam. ¶ Pͣ. Si ad perſeuerātiā pertineret ꝯſtātia in nll̓o videret a perſeuerantia differre: qꝛ vtrūqꝫ īmobilitatem quādā īportat. dr̄nt aūt. nā Macrobiꝰ ꝯdiuidit ꝯſtātiā fir mitati per quā ītell̓r perſeuerātia: vt ſupra dcm̄ ē. gͦ ꝯſtan tia nō pertinet ad perſeuerātiā. ¶ Sed ꝯͣ ē ꝙ aliꝗs dr̄ eē ꝯſtās ex eo ꝙ in aliquo ſtat. ſꝫ īmanere aliꝗbꝰ pertinet ad perſeuerātiā: vt pꝫ ex diffōne quā Andronicꝰ ponit. gͦ ꝯſtā tia pertinet ad perſeuerātiā. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ perſeueran tia ⁊ ꝯſtātia ꝯueniūt ꝗdē ī fine: qꝛ ad vtrāqꝫ ꝑtinet firmiter ꝑſiſtere in aliquo bono. dr̄nt aūt ẜꝫ ea q̄ difficultatem afferūt ad ꝑſiſtēdū ī bono. nā v̓tus ꝑſeuerātie ꝓpͥe fac̄ firmiter ꝑſiſtere hoīem in bono ꝯͣ difficultatem q̄ ꝓuenit ex