Qō CLXIIII. De prophetia 169 ꝓcul a noſtra cognitione ſunt: tanto aliqua magis proprie ad ꝓphetiā ꝑtinent qͣꝫto lōgius ab humana cognitiōe exiſtunt. Hoꝝ aūt eſt triplex gradus. quoꝝ vnꝰ eſt eoꝝ que ſunt ꝓcul a cognitione hoīs: ſiue ẜm ſenſuꝫ ſiue ẜm ītellectū: non aūt a cognitiōe oīum hoīum: ſicut ſenſu cognoſcit aliꝗs hō que ſunt ſibi pn̄tia ẜm locū que tn̄ alius humano ſenſu vtpote ſibi abſentia non cognoſcit. ⁊ ſic Heliſeus ꝓphetice cognouit que Giezi diſcipulus eiꝰ in abſentia fecerat: vt habet̉. 4. Reg. 5. Et ſil̓r cogitationes cordis vnius alteri ꝓphetice manifeſtant̉: vt dr̄. i. ad Cor. 14. Et ꝑ hunc modū ēt ea q̄ vnus ſcit demonſtratiue alij poſſunt ꝓpheti ce reuelari. 2ꝰ aūt gradus eſt eoꝝ que excedunt vl̓r cognitionē oīum hoīum: non qꝛ ẜm ſe nō ſunt cognoſcibilia: ſꝫ ꝓpter defectū cognitionis humane: ſic̄ myſteriū trinita tis qd̓ reuelatū ē per ſeraphin dicētia. Scūs ſcūs ſcūs ⁊c̄. vt habet̉ Iſa. 6. Ultimus aūt gradus eſt eoꝝ que ſunt procul ab oīum hoīum cognitione: qꝛ in ſeipſis nō ſunt cogno ſcibilia: vt ꝯtingentia futura: quoꝝ veritas nō eſt determi nata. ⁊ qꝛ qd̓ ē vl̓r ⁊ ẜm ſe: potius ē eo qd̓ eſt particulariter ⁊ ꝑ aliud. iō ad ꝓphetiā ꝓprijſſime ꝑtinet reuelatio euentuū futuroꝝ. vnde ⁊ nomē ꝓphetie ſumi videt̉. Un̄ Greg. dicit ſuꝑ Ezech̓. ꝙ cuꝫ iō ꝓphetia dicta ſit ꝙ futura predi cat: qn̄ de preterito vel preſenti loꝗtur: rōneꝫ ſui nominis amittit. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓m ꝙ ꝓphetia ibi diffinit̉ ẜm id qd̓ ꝓprie ſignat̉ nomine ꝓphetie. ⁊ per hūc etiā modū ꝓphetia diuidit̉ ꝯͣ alias gr̄as gratis datas. Un̄ pꝫ rn̄ſio ad 2ᵐ: qͣꝫuis poſſet dici ꝙ oīa que ſub ꝓphetia cadunt cōueniunt in hac rōne ꝙ non ſunt ab hoīe cognoſcibilia niſi ꝑ reuelationem diuinā. ea vero que pertinent ad ſapīam ⁊ ſcīam ⁊ interpretationē ſermonū poſſunt naͣli rōne ab hoīe cogno ſci: ſed altiori modo manifeſtātur ꝑ illuſtrationē diuini lu minis. fides aūt ⁊ ſi ſit de īuiſibilibus hoīuꝫ: tamē ad ip̄aꝫ nō ꝑtinet eoꝝ cognitio que credunt̉: ſꝫ ꝙ hō per certitudi nē aſſentiat his q̄ ſunt ab alijs cognita. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ formale in cognitiōe ꝓphetica eſt lumen diuinū a cuiꝰ vni tate ꝓphetia hꝫ vnitatē ſpēi: licꝫ ſint diuerſa que per diuinuꝫ lumē ꝓphetice manifeſtantur. Ad quartum ſic ꝓcedit̉. Ur̄ ꝙ ꝓpheta ꝑ diui nā reuelationeꝫ cognoſcat oīa q̄ poſſunt ꝓphetice cognoſci. Dicit̉ enī Amos. 3. Non faciet dn̄s deꝰ verbū niſi reuelauerit ſecretū ſuū ad ſeruos ſuos ꝓphetas. ſed omnia que ꝓphetice reuelantur ſunt v̓ba diuinitꝰ fcā. nihil gͦ eoꝝ ē qd̓ nō reuelet̉ ꝓphetice. ¶ Pͣ. Dei ꝑfecta ſunt oꝑa: vt dr̄ Deut. 32. ſꝫ ꝓphetia eſt diuina reuelatio: vt dcm̄ eſt. gͦ eſt ꝑfecta: qd̓ nō eēt niſi ꝑfecte oīa proph̓abilia ꝓph̓ice reuelarent̉: qꝛ ꝑfectū eſt cui nihil deeſt: vt dr̄ in. 3. phyſicoꝝ. gͦ ꝓph̓ice oīa ꝓph̓abilia reuelantur. ¶ Pͣ. Lumē dīnū qd̓ cauſat ꝓph̓iaꝫ ē potētiꝰ qͣꝫ lumē naͣ lis rōnis ex quo cauſat̉ hūana ſcīa. ſꝫ hō ꝗ hꝫ aliquā ſcīam cognoſcit oīa illa q̄ ad illā ſcīam ꝑtinēt: ſic̄ grāmaticus co gnoſcit oīa grāmaticalia. gͦ videt̉ ꝙ ꝓpheta cognoſcat oīa ꝓph̓abilia. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ Grego. dic̄ ſuꝑ Ezech. ꝙ aliqn̄ ſpūs ꝓph̓ie ex pn̄ti tangit aīum ꝓphetātis ⁊ ex futuro ne quaqͣꝫ tāgit. aliqn̄ aūt ex pn̄ti nō tāgit ⁊ ex futuro tāgit. nō gͦ ꝓph̓a cognoſcit oīa ꝓph̓abilia. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ diuerſa nō eſt nec̄e eē ſimul niſi ꝑꝑ aliqd̓ vnū in quo cōnectunt̉ ⁊ a quo depēdent. ſic̄ ſupra dcm̄ eſt ꝙ v̓tutes oēs neceſſe eſt eē ſil̓ ꝑꝑ prudētiā vel charitatē. Oīa aūt q̄ per aliqd̓ pͥncipium cognoſcunt̉ ꝯnectunt̉ in illo pͥncipio ⁊ ab eo dependent. ⁊ iō ꝗ cognoſcit ꝑfecte pͥncipiū ẜm totā eiꝰ v̓tuteꝫ: ſil̓ cognoſcit oīa q̄ ꝑ illud pͥncipiū cognoſcunt̉. ignorato autē cōi pͥncipio vel cōiter app̄hēſo nulla neceſſitas ē ſil̓ oīa cō gnoſcendi: ſꝫ vnūqd̓qꝫ eoꝝ per ſe opꝫ manifeſtari: ⁊ ꝑ ꝯn̄s aliqͣ eoꝝ pn̄t cognoſci ⁊ alia nō cognoſci. pͥncipiū aūt eoꝝ q̄ dīno lumine ꝓphetice manifeſtant̉ eſt ipſa v̓itas prima quā ꝓph̓e in ſeipſa nō vidēt. ⁊ iō nō opꝫ ꝙ oīa ꝓph̓abilia cognoſcant: ſꝫ ꝗlibet eoꝝ cognoſcit ex eis aliqͣ ẜm ſpālem reuelationē huiꝰ vel illiꝰ rei. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓ꝫ ꝙ dn̄s oīa q̄ ſunt nec̄aria ad inſtructionē fidelis populi reuelat prophetis: nō tn̄ oīa oībus. ſꝫ q̄dā vni: q̄dā alij. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ ꝓph̓ia eſt ſic̄ qd̓dā īperfectū in gn̄e dīne reuelatōis. vn̄ dr̄. i. ad Corin. 13. ꝙ ꝓphetie euacuabunt̉: ⁊ ꝙ ex ꝑte ꝓphe tamꝰ.i. īperfecte. ꝑfectio aūt dīne reuelatiōis erit in pr̄ia. vn̄ ſubdit̉: cū venerit qd̓ perfectuꝫ ē: euacuabit̉ qd̓ ex ꝑte eſt. vn̄ nō oꝫ ꝙ ꝓph̓ice reuelationi nihil deſit: ſed ꝙ nihil deſit eoꝝ ad q̄ ꝓphetia ordinat̉. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ ille qui hꝫ aliquā ſcīam cognoſcit pͥncipia illius ſcīe ex ꝗbus oīa q̄ ſunt illius ſcīe dependēt. ⁊ ideo qui ꝑfecte hꝫ habituꝫ alicuius ſcīe ſcit oīa q̄ ad illam ſcīam ꝑtinent. ſꝫ per ꝓph̓iaꝫ nō cognoſcit̉ in ſeipſo p̓ncipium ꝓphetaliū cognitionum qd̓ eſt deus. vn̄ nō eſt ſimilis ratio. Ad quintum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ ꝓpheta di ſcernat ſemꝑ ꝗd dicat ꝑ ſpm̄ propriū: ⁊ ꝗd ꝑ ſpm̄ ꝓphetie. Dicit. n. Aug. in. 6. ꝯfeſ ꝙ tur ſua dicebat diſcernere ſe neſcio quo ſapore quē v̓bis explicare nō poterat ꝗd ītereſſet īter deū reuelātē ⁊ īter aīaꝫ ſuā ſomniātē: ſꝫ ꝓphetia ē reuelatio dīna: vt dcm̄ eſt: gͦ ꝓph̓a ſemꝑ diſcernit id qd̓ deꝰ ꝑ ſpm̄ ꝓph̓ie dicit ab eo qd̓ loꝗt̉ ſpū ꝓprio. ¶ Pͣ. Deꝰ nō p̄cipit aliqd̓ īpol̓e: ſic̄ Hiero. dic̄: p̄cipit̉ aūt ꝓphetis Iere. 23. Proph̓a ꝗ hꝫ ſomniū narret ſōniū: ⁊ ꝗ hꝫ ẜmonē meū: loqͣt̉ ẜmonē meū v̓e. gͦ ꝓph̓a p̄t diſcernere qd̓ habeat ꝑ ſpm̄ ꝓph̓ie ab eo qd̓ aliter videt. ¶ Pͣ. Maior eſt certitudo qͥ eſt ꝑ dīnū lumē qͣꝫ q̄ eſt ꝑ lu mē rōnis naͣlis. ille aūt ꝗ hꝫ ſcīam ꝓ certo ſcit ſe hr̄e. gͦ ille ꝗ hꝫ ꝓph̓iaꝫ ꝑ lumē dīnū multo magis certus eſt ſe hr̄e. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Grego. dicit ſuꝑ Ezech̓. ¶ Sciēdū eſt ꝙ ali qn̄ ꝓphete ſcī dū cōſulunt̉ ex magno vſu ꝓph̓andi q̄daꝫ ex ſuo ſpū ꝓferūt ⁊ eē hoc ex ꝓphetie ſpū dicere ſuſpican tur. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ mēs ꝓphe dupl̓r a deo īſtruit̉. Uno mō ꝑ exp̄ſſam reuelationē. Alioº ꝑ quēdā īſtinctū quem īterdū ēt neſciētes hūane mētes patiunt̉: vt Augu. dic̄. 2. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am. de his gͦ q̄ exp̄ſſe ꝑ ſpm̄ ꝓph̓ie ꝓph̓a cognoſcit maximā certitudinē hꝫ: ⁊ ꝓ certo hꝫ ꝙ hec ſūt diuinitus ſibi reuelata. Un̄ dr̄ Hiere. 26. In veritate miſit me dn̄s ad vos: vt loq̄rer in aures vr̄as oīa verba hec: alio ꝗn ſi de hoc ipſe certitudinē nō hr̄et: fides q̄ dictis ꝓph̓arū innitit̉ certa nō eēt. ⁊ ſignū ꝓphetice certitudīs acciꝑe poſſumꝰ ex hoc ꝙ Abraam admonitꝰ in ꝓphetica viſiōe ſe p̄parauit ad filiū vnigenitū īmolandū: qd̓ nullatenus fe ciſſet niſi de dīna reuelatōe fuiſſet certiſſimꝰ. ſꝫ ad ea que cognoſcit ꝑ inſtinctū aliqn̄ ſic ſe hꝫ vt nō plene diſcernere poſſit vtꝝ hoc cogitauerit aliquo dīno īſtinctu vel ꝑ ſpm̄ ꝓpriū: nō aūt oīa q̄ cognoſcimꝰ dīno īſtīctu: ſub certitudine ꝓphetica nobis manifeſtant̉. talis.n. īſtīctꝰ eſt qd̓dam īperfectū in gn̄e ꝓphetie. ⁊ hoc mō ītelligēduꝫ ē verbum Grego. ne tn̄ error ex hoc poſſit accidere: ꝑ ſpm̄ ſcm̄ citius correcti ab eo q̄ v̓a ſūt audiūt ⁊ ſemetipſos: qꝛ falſa dixerit rep̄hēdūt: vt ibidē Grego. ſubdit: pͥme aūt rōnes ꝓcedunt qͣꝫtū ad ea q̄ ꝓph̓ico ſpiritu reuelant̉. vn̄ pꝫ rn̄ſio ad ob̓a. Ad ſextum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ ea q̄ ꝓphetice cognoſcunt̉ vel ānunciant̉ pn̄t eē fal ſa. Proph̓ia.n. ē de futuris contīgētibꝰ: vt dcm̄ ē. ſꝫ futura ꝯtīgētia pn̄t nō euenire: alioqn̄ ex nec̄itate ꝯtīgerēt. gͦ proph̓ie pōt ſubeſſe falſum. ¶ Pͣ. Iſaias ꝓph̓ice ꝓnunciauit Ezechie dicēs. Diſpone domui tue: qꝛ morieris tu ⁊ nō vi ues. ⁊ tn̄ additi ſūt vite eiꝰ poſtea ꝗndeciꝫ āni: vt hētur. 4. Reg. 20. ⁊ Iſa. 38. Sil̓r ⁊ Hiere. is. dn̄s dic̄. Repēte loqͣr aduerſum gētē ⁊ aduerſuꝫ regnū vt eradicē ⁊ deſtruam ⁊ diſperdā illud. ſi penitētiā egerit gēs illa a malo ſuo qd̓ locutus ſū aduerſus eā: agā ⁊ ego pnīaꝫ ſuꝑ malo qd̓ cogita ui vt facerē ei. ⁊ hoc apꝑet ꝑ exēplū niniuitaꝝ: ẜm illd̓ Io ne. 3. Miſertꝰ ē dn̄s ſuꝑ malitiā quā dixit vt faceret eis ⁊