CLXIIII. De prophetia 169 ꝓcul a noſtra cognitione ſunt: tanto aliqua magis proprie ad ꝓphetiā ꝑtinent qͣꝫto lōgius ab humana cognitiōe exi­ſtunt. Hoꝝ aūt eſt triplex gradus. quoꝝ vnꝰ eſt eoꝝ que ſunt ꝓcul a cognitione hoīs: ſiue ẜm ſenſuꝫ ſiue ẜm ītelle­ctū: non aūt a cognitiōe oīum hoīum: ſicut ſenſu cognoſcit aliꝗs que ſunt ſibi pn̄tia ẜm locū que tn̄ alius humano ſenſu vtpote ſibi abſentia non cognoſcit. ſic Heliſeus ꝓ­phetice cognouit que Giezi diſcipulus eiꝰ in abſentia fece­rat: vt habet̉. 4. Reg. 5. Et ſil̓r cogitationes cordis vnius alteri ꝓphetice manifeſtant̉: vt dr̄. i. ad Cor. 14. Et hunc modū ēt ea vnus ſcit demonſtratiue alij poſſunt ꝓpheti ce reuelari. 2ꝰ aūt gradus eſt eoꝝ que excedunt vl̓r co­gnitionē oīum hoīum: non qꝛ ẜm ſe ſunt cognoſcibilia: ſꝫ ꝓpter defectū cognitionis humane: ſic̄ myſteriū trinita tis qd̓ reuelatū ē per ſeraphin dicētia. Scūs ſcūs ſcūs ⁊c̄. vt habet̉ Iſa. 6. Ultimus aūt gradus eſt eoꝝ que ſunt pro­cul ab oīum hoīum cognitione: qꝛ in ſeipſis ſunt cogno ſcibilia: vt ꝯtingentia futura: quoꝝ veritas eſt determi nata. qꝛ qd̓ ē vl̓r ẜm ſe: potius ē eo qd̓ eſt particulariter aliud. ad ꝓphetiā ꝓprijſſime ꝑtinet reuelatio euen­tuū futuroꝝ. vnde nomē ꝓphetie ſumi videt̉. Un̄ Greg. dicit ſuꝑ Ezech̓. cuꝫ ꝓphetia dicta ſit futura predi cat: qn̄ de preterito vel preſenti loꝗtur: rōneꝫ ſui nominis amittit. Ad pͥᵐ dd̓m ꝓphetia ibi diffinit̉ ẜm id qd̓ ꝓprie ſignat̉ nomine ꝓphetie. per hūc etiā modū ꝓphe­tia diuidit̉ ꝯͣ alias gr̄as gratis datas. Un̄ pꝫ rn̄ſio ad 2ᵐ: qͣꝫuis poſſet dici oīa que ſub ꝓphetia cadunt cōueniunt in hac rōne non ſunt ab hoīe cognoſcibilia niſi reuela­tionem diuinā. ea vero que pertinent ad ſapīam ſcīam interpretationē ſermonū poſſunt naͣli rōne ab hoīe cogno ſci: ſed altiori modo manifeſtātur illuſtrationē diuini lu minis. fides aūt ſi ſit de īuiſibilibus hoīuꝫ: tamē ad ip̄aꝫ ꝑtinet eoꝝ cognitio que credunt̉: ſꝫ per certitudi aſſentiat his ſunt ab alijs cognita. Ad 3ᵐ dd̓m: formale in cognitiōe ꝓphetica eſt lumen diuinū a cuiꝰ vni tate ꝓphetia hꝫ vnitatē ſpēi: licꝫ ſint diuerſa que per diui­nuꝫ lumē ꝓphetice manifeſtantur. Ad quartum ſic ꝓcedit̉. Ur̄ ꝓpheta diui reuelationeꝫ cognoſcat oīa poſſunt ꝓphetice cognoſci. Dicit̉ enī Amos. 3. Non faciet dn̄s deꝰ verbū niſi reuelauerit ſecretū ſuū ad ſeruos ſuos ꝓphetas. ſed omnia que ꝓphetice reuelantur ſunt v̓ba di­uinitꝰ fcā. nihil eoꝝ ē qd̓ reuelet̉ ꝓphetice.. Dei ꝑfecta ſunt oꝑa: vt dr̄ Deut. 32. ſꝫ ꝓphetia eſt diuina reue­latio: vt dcm̄ eſt. eſt ꝑfecta: qd̓ eēt niſi ꝑfecte oīa pro­ph̓abilia ꝓph̓ice reuelarent̉: qꝛ ꝑfectū eſt cui nihil deeſt: vt dr̄ in. 3. phyſicoꝝ. ꝓph̓ice oīa ꝓph̓abilia reuelantur. . Lumē dīnū qd̓ cauſat ꝓph̓iaꝫ ē potētiꝰ qͣꝫ lumē naͣ lis rōnis ex quo cauſat̉ hūana ſcīa. ſꝫ hꝫ aliquā ſcīam cognoſcit oīa illa ad illā ſcīam ꝑtinēt: ſic̄ grāmaticus co gnoſcit oīa grāmaticalia. videt̉ ꝓpheta cognoſcat oīa ꝓph̓abilia. Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ Grego. dic̄ ſuꝑ Ezech. aliqn̄ ſpūs ꝓph̓ie ex pn̄ti tangit aīum ꝓphetātis ex futuro ne quaqͣꝫ tāgit. aliqn̄ aūt ex pn̄ti tāgit ex futuro tāgit. ꝓph̓a cognoſcit oīa ꝓph̓abilia. Rn̄º. dd̓m diuerſa eſt nec̄e ſimul niſi ꝑꝑ aliqd̓ vnū in quo cōnectunt̉ a quo depēdent. ſic̄ ſupra dcm̄ eſt v̓tutes oēs neceſſe eſt ſil̓ ꝑꝑ prudētiā vel charitatē. Oīa aūt per aliqd̓ pͥnci­pium cognoſcunt̉ ꝯnectunt̉ in illo pͥncipio ab eo depen­dent. cognoſcit ꝑfecte pͥncipiū ẜm totā eiꝰ v̓tuteꝫ: ſil̓ cognoſcit oīa illud pͥncipiū cognoſcunt̉. ignorato autē cōi pͥncipio vel cōiter app̄hēſo nulla neceſſitas ē ſil̓ oīa gnoſcendi: ſꝫ vnūqd̓qꝫ eoꝝ per ſe opꝫ manifeſtari: ꝯn̄s aliqͣ eoꝝ pn̄t cognoſci alia cognoſci. pͥncipiū aūt eoꝝ dīno lumine ꝓphetice manifeſtant̉ eſt ipſa v̓itas prima quā ꝓph̓e in ſeipſa vidēt. opꝫ oīa ꝓph̓abilia cognoſcant: ſꝫ ꝗlibet eoꝝ cognoſcit ex eis aliqͣ ẜm ſpālem reuelationē huiꝰ vel illiꝰ rei. Ad pͥmū dd̓ꝫ dn̄s oīa ſunt nec̄aria ad inſtructionē fidelis populi reuelat pro­phetis: tn̄ oīa oībus. ſꝫ q̄dā vni: q̄dā alij. Ad 2ᵐ dd̓m ꝓph̓ia eſt ſic̄ qd̓dā īperfectū in gn̄e dīne reuelatōis. vn̄ dr̄. i. ad Corin. 13. ꝓphetie euacuabunt̉: ex ꝑte ꝓphe tamꝰ.i. īperfecte. ꝑfectio aūt dīne reuelatiōis erit in pr̄ia. vn̄ ſubdit̉: venerit qd̓ perfectuꝫ ē: euacuabit̉ qd̓ ex ꝑte eſt. vn̄ oꝫ ꝓph̓ice reuelationi nihil deſit: ſed nihil deſit eoꝝ ad ꝓphetia ordinat̉. Ad 3ᵐ dd̓m ille qui hꝫ aliquā ſcīam cognoſcit pͥncipia illius ſcīe ex ꝗbus oīa ſunt illius ſcīe dependēt. ideo qui ꝑfecte hꝫ habituꝫ ali­cuius ſcīe ſcit oīa ad illam ſcīam ꝑtinent. ſꝫ per ꝓph̓iaꝫ cognoſcit̉ in ſeipſo p̓ncipium ꝓphetaliū cognitionum qd̓ eſt deus. vn̄ eſt ſimilis ratio. Ad quintum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝓpheta di ſcernat ſemꝑ ꝗd dicat ſpm̄ pro­priū: ꝗd ſpm̄ ꝓphetie. Dicit. n. Aug. in. 6. ꝯfeſ tur ſua dicebat diſcernere ſe neſcio quo ſapore quē v̓bis explica­re poterat ꝗd ītereſſet īter deū reuelātē īter aīaꝫ ſuā ſomniātē: ſꝫ ꝓphetia ē reuelatio dīna: vt dcm̄ eſt: ꝓph̓a ſemꝑ diſcernit id qd̓ deꝰ ſpm̄ ꝓph̓ie dicit ab eo qd̓ loꝗt̉ ſpū ꝓprio.. Deꝰ p̄cipit aliqd̓ īpol̓e: ſic̄ Hiero. dic̄: p̄cipit̉ aūt ꝓphetis Iere. 23. Proph̓a hꝫ ſomniū narret ſōniū: hꝫ ẜmonē meū: loqͣt̉ ẜmonē meū v̓e. ꝓph̓a p̄t diſcernere qd̓ habeat ſpm̄ ꝓph̓ie ab eo qd̓ aliter videt. . Maior eſt certitudo eſt dīnū lumē qͣꝫ eſt lu rōnis naͣlis. ille aūt hꝫ ſcīam certo ſcit ſe hr̄e. ille hꝫ ꝓph̓iaꝫ lumē dīnū multo magis certus eſt ſe hr̄e. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Grego. dicit ſuꝑ Ezech̓. Sciēdū eſt ali qn̄ ꝓphete ſcī cōſulunt̉ ex magno vſu ꝓph̓andi q̄daꝫ ex ſuo ſpū ꝓferūt hoc ex ꝓphetie ſpū dicere ſuſpican tur. Rn̄º. dd̓m mēs ꝓphe dupl̓r a deo īſtruit̉. Uno exp̄ſſam reuelationē. Alioº quēdā īſtinctū quem īterdū ēt neſciētes hūane mētes patiunt̉: vt Augu. dic̄. 2. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am. de his exp̄ſſe ſpm̄ ꝓph̓ie ꝓph̓a co­gnoſcit maximā certitudinē hꝫ: certo hꝫ hec ſūt di­uinitus ſibi reuelata. Un̄ dr̄ Hiere. 26. In veritate miſit me dn̄s ad vos: vt loq̄rer in aures vr̄as oīa verba hec: alio ꝗn ſi de hoc ipſe certitudinē hr̄et: fides dictis ꝓph̓a­ innitit̉ certa eēt. ſignū ꝓphetice certitudīs acciꝑe poſſumꝰ ex hoc Abraam admonitꝰ in ꝓphetica viſiōe ſe p̄parauit ad filiū vnigenitū īmolandū: qd̓ nullatenus fe ciſſet niſi de dīna reuelatōe fuiſſet certiſſimꝰ. ſꝫ ad ea que cognoſcit inſtinctū aliqn̄ ſic ſe hꝫ vt plene diſcernere poſſit vtꝝ hoc cogitauerit aliquo dīno īſtinctu vel ſpm̄ ꝓpriū: aūt oīa cognoſcimꝰ dīno īſtīctu: ſub certitudi­ne ꝓphetica nobis manifeſtant̉. talis.n. īſtīctꝰ eſt qd̓dam īperfectū in gn̄e ꝓphetie. hoc ītelligēduꝫ ē verbum Grego. ne tn̄ error ex hoc poſſit accidere: ſpm̄ ſcm̄ citius correcti ab eo v̓a ſūt audiūt ſemetipſos: qꝛ falſa dixerit rep̄hēdūt: vt ibidē Grego. ſubdit: pͥme aūt rōnes ꝓcedunt qͣꝫtū ad ea ꝓph̓ico ſpiritu reuelant̉. vn̄ pꝫ rn̄ſio ad ob̓a. Ad ſextum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ea ꝓphetice cognoſcunt̉ vel ānunciant̉ pn̄t fal ſa. Proph̓ia.n. ē de futuris contīgētibꝰ: vt dcm̄ ē. ſꝫ futura ꝯtīgētia pn̄t euenire: alioqn̄ ex nec̄itate ꝯtīgerēt. pro­ph̓ie pōt ſubeſſe falſum.. Iſaias ꝓph̓ice ꝓnunciauit Ezechie dicēs. Diſpone domui tue: qꝛ morieris tu vi ues. tn̄ additi ſūt vite eiꝰ poſtea ꝗndeciꝫ āni: vt hētur. 4. Reg. 20. Iſa. 38. Sil̓r Hiere. is. dn̄s dic̄. Repēte loqͣr aduerſum gētē aduerſuꝫ regnū vt eradicē deſtruam diſperdā illud. ſi penitētiā egerit gēs illa a malo ſuo qd̓ lo­cutus ſū aduerſus: agā ego pnīaꝫ ſuꝑ malo qd̓ cogita ui vt facerē ei. hoc apꝑet exēplū niniuitaꝝ: ẜm illd̓ Io ne. 3. Miſertꝰ ē dn̄s ſuꝑ malitiā quā dixit vt faceret eis