Qō. CLXXII. De cā prophetie non fecit. gͦ ꝓphetie pōt ſubeſſe falſum. ¶ Pͣ. Oīs ꝯditionalis cuius antecedēs ē neceſſariū abſolute: ꝯn̄s ē neceſſa riū abſolute: qꝛ ita ſe hꝫ ꝯn̄s in ꝯditionali ad an̄cedens: ſic̄ ꝯcluſio ad p̄miſſas in ſyllogiſmo. ex neceſſarijs aūt nunqͣꝫ ꝯtingit ſyllogizare niſi neceſſariū: vt ꝓbatur in pͦ poſterio rū. ſꝫ ſi ꝓphetie nō pōt ſubeſſe falſum oꝫ hāc ꝯditionalem eſſe verā: ſi aliꝗd ē ꝓphetaꝝ erit. huius aūt ꝯditionalis an tecedens eſt neceſſariū abſolute cū ſit de p̄terito. gͦ ⁊ ꝯn̄s erit neceſſariuꝫ abſolute: qd̓ ē incōueniens: qꝛ ſic ꝓphetia nō eſſet ꝯtingentiū. falſuꝫ eſt gͦ ꝙ ꝓphetie nō poſſit ſubeſſe falſum. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Caſſiodo. dic̄ ꝙ ꝓphetia eſt īſpira tio vel reuelatio dīna reꝝ euentus īmobili veritate denū cians. nō aūt eſſet īmobilis veritas ꝓphetie ſi poſſet ei falſum ſubeſſe. gͦ nō poteſt ei ſubeſſe falſum. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ ſicut ex dictis pꝫ: ꝓphetia ē q̄dā cognitio ītellectui ꝓphete exp̄ſſa ex reuelatione dīna ꝑ modū cuiuſdā doctrine. v̓i tas āt cognitiōis ē ead̓ ī diſcipl̓o ⁊ ī docēte: qꝛ cognitio addiſcētis ē ſil̓itudo cognitōis docētis: ſic̄ in rebꝰ naͣlibꝰ forma gn̄ati eſt ſimilitudo q̄dā forme generātis. ⁊ ꝑ hunc ēt modū Hierony. dic̄ ꝙ ꝓphetia ē qd̓daꝫ ſignū diuine preſciētie. oꝫ igit̉ eandē eē v̓itatē ꝓphetice cognitionis ⁊ enūciatiōis q̄ eſt cognitiōis dīne: cui īpoſſibile ē ſubeſſe falſuꝫ vt in pͦ dictū ē. vn̄ ꝓphetie nō pōt ſubeſſe falſuꝫ. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓m ꝙ ſic̄ in pͦ dcm̄: certitudo dīne p̄ſcīe nō excludit ꝯtī gētiā ſingulariū futuroꝝ: qꝛ fert̉ ī ea ẜꝫ ꝙ ſunt pn̄tia ⁊ iaꝫ determinata ad vnū. ⁊ iō ēt ꝓphetia q̄ eſt dīne p̄ſcīe ſil̓itu do īpreſſa vel ſignū ſua īmobili v̓itate futuroꝝ ꝯtingētiaꝫ nō excludit. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ dīna p̄ſcīa reſpicit futura ſe cūdū duo.ſ. ſcd̓m ꝙ ſunt in ſeipſis: inqͣꝫtū.ſ. ipſa pn̄tialiter ītuet̉. ⁊ ẜm ꝙ ſunt in ſuis cauſis inqͣꝫtū.ſ. videt ordinē cau ſaꝝ ad effectꝰ. ⁊ qͣꝫuis ꝯtingentia futura ꝓut ſunt in ſeip̄is ſint determinata ad vnū: tn̄ ꝓut ſunt in ſuis cauſis nō ſūt determinata qn̄ poſſint al̓r euenire. ⁊ qͣꝫuis iſta duplex co gnitio ſemꝑ ītellectui dīno ꝯiungat̉: nō tn̄ ꝯiungit̉ ſemꝑ ī reuelatiōe ꝓphetica: qꝛ īpreſſio agētis nō ſemꝑ adeqͣt eius virtutē. vn̄ qn̄qꝫ reuelatio ꝓphetica ē īpreſſa q̄dā ſil̓itudo dīne p̄ſcīe: ꝓut reſpicit ipſa futura ꝯtingētia in ſeipſis. ⁊ ta lia ſic eueniūt ſic̄ ꝓph̓ant̉. ẜꝫ illd̓ Iſa. 7. Ecce v̓go ꝯcipiet. qn̄qꝫ v̓o ꝓph̓ica reuelatio ē īpreſſa ſil̓itudo dīne p̄ſcīe ꝓut .ſ. cognoſcit ordinē cauſaꝝ ad effectꝰ: ⁊ tūc qn̄qꝫ al̓r euenit qͣꝫ ꝓphetetur. nec tn̄ ꝓph̓ie ſubeſt falſum. nā ſenſus ꝓphetie eſt ꝙ inferioꝝ cauſaꝝ diſpoſitio ſiue naturalium ſiue humanorum actuum hoc habet: vt talis effetus eueniat. ⁊ ſecundum hoc intelligitur verbum Iſaie dicētis: Morieris ⁊ nō viues.i. diſpoſitio corporis tui ad mortē ordīa tur. ⁊ qd̓ dr̄ Ione. 3. adhuc qͣdraginta dies ⁊ niniue ſubuer tet̉.i. hoc merita eius exigūt vt ſubuertat̉. dr̄ aūt d̓s penitere metaphorice inqͣꝫtū ad modū penitentis ſe hꝫ: ꝓut.ſ. mutat ſnīam ⁊ ſi nō mutet ꝯſiliū. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ qꝛ eadeꝫ eſt veritas ꝓphetie ⁊ dīne p̄ſcīe: vt dcm̄ ē. hoc mō iſta ꝯditionalis eſt v̓a: ſi aliꝗd ē ꝓph̓atū erit: ſic̄ iſta ſi aliꝗd eſt preſcitū erit. in vtraqꝫ.n. an̄s eſt īpol̓e nō eſſe. vn̄ ⁊ ꝑ ꝯn̄s ē nec̄ariū nō ẜꝫ ꝙ ē futuꝝ reſpcū nr̄i. ſꝫ vt conſiderat in ſuo p̄ſenti: ꝓut ſubdit̉ p̄ſcīe dīne: vt in pͥmo dictum eſt. ¶ De cā prophetie. Qō CLXII. Einde ꝯſiderandū eſt de cā ꝓphetie. ¶ Et circa hoc qͥrunt̉ ſex. pͦ vtꝝ ꝓph̓ia ſit naͣlis. 2º vtrū ſit a deo mediantibus angelis. 3º vtꝝ ad ꝓphetiā reqͥrat̉ diſpō naͣlis. 4º vtruꝫ reqͥrat̉ bonitas moꝝ. 5º vtꝝ ſit aliqua ꝓphetia a demonibus. 6º vtrū ꝓphetie demonum aliquādo dicant verum. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ ꝓphetia poſſit eſſe naͣlis. Dicit.n. Grego. in. 4. dialogoꝝ: ꝙ ipſa aliqn̄ animaꝝ vis ſua ſubtilitate aliquid p̄uidet: ⁊ Aug. dicit. 12. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am: ꝙ aīe hūane ẜm ꝙ a ſenſibꝰ corporis abſtrahit̉ competit futura p̄uidere. hoc aūt ꝑtinet ad ꝓph̓iam. gͦ aīa naͣliter pōt aſſeꝗ ꝓph̓iā. ¶ Pͣ. Cognitio aīe hūane magis viget ī vigilādoqꝫ ī domiendo: ſꝫ in dormiēdo ꝗdā naͣliter p̄uidēt q̄dā futura: vt pꝫ ꝑ ph̓m in li. de ſōno ⁊ vigilia. gͦ multo magis pōt hō naͣ liter futura cognoſcere. ¶ Pͣ. Hō ẜm ſuā nam ē ꝑfectior aīalibus brutis. ſed q̄dā aīalia bruta hn̄t cognitionē futuroꝝ ad ſe ꝑtinētiū: ſic̄ formice p̄cognoſcunt pluuias futuras: qd̓ pꝫ ꝑ hoc ꝙ an̄ pluuiam īcipiūt grana in foramē re ponere. ⁊ ſil̓r piſces p̄cognoſcūt tēpeſtates futuras vt per pendit̉ ex eoꝝ motū dū loca tēpeſtuoſa declinant. gͦ multo magis hoīes naͣliter p̄cognoſcere pn̄t futura ad ſe pertinētia de ꝗbꝰ ē ꝓphetia. ē gͦ ꝓphetia a naͣ. ¶ Pͣ. Prouer. 29. dr̄. Cū ꝓphetia defecerit diſſipabit̉ populus. ⁊ ſic pꝫ ꝙ ꝓphetia ē nec̄aria ad hoīuꝫ ꝯſeruationē. ſꝫ naͣ nō deficit ī neceſſarijs. gͦ videt̉ ꝙ ꝓphetia ſit a naͣ. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dr̄ .2. Pet. pͦ. Nō.n. volūtate hūana allata eſt aliqn̄ ꝓphetia. ſed ſpū ſcō inſpirāte locuti ſūt ſcī dei hoīes. gͦ ꝓphetia nō eſt a naͣ. ſꝫ ex dono ſpūs ſcī. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſic̄ ſupra dcm̄ eſt: ꝓphetica p̄cognitio pōt eē de futuris dupl̓r. vno ẜm ꝙ ſunt in ſeipſis. alioº ẜm ꝙ ſūt in ſuis cāis. Precognoſce re aūt futura ẜm ꝙ ſūt in ſeipſis eſt ꝓpriū dīni ītellectus cuiꝰ eternitati ſūt oīa pn̄tia vt in pͦ dc̄m ē. ⁊ iō talis p̄cogni tio futuroꝝ nō pōt eē a naͣ: ſꝫ ſolū ex reuelatōe dīna. futu ra v̓o in ſuis cāis pn̄t p̄cognoſci naͣli cognitōe et ab hoīe. ſi cut medicꝰ p̄cognoſcit ſanitatē vel morteꝫ futurā in aliꝗbus cāis qͣrū ordinē ad tales effectꝰ exꝑimēto p̄cognouit. ⁊ talis cognitio futuroꝝ pōt ītelligi eē in hoīe dupl̓r a naͣ. Unoº ſic ꝙ ſtatim aīa ex eo qd̓ in ſeipſa hꝫ poſſit p̄cognoſcere futura. ⁊ ſic ſic̄ Aug. dic̄. 12. ſuper Gen̄. ad lr̄am: ꝗdaꝫ voluerūt aīam hūanā hr̄e quādā vim diuinatōis ī ſeipſa. ⁊ hoc videt̉ eſſe ẜm opīoneꝫ Platōnis ꝗ poſuit ꝙ aīe hn̄t oīum reꝝ cognitionē ꝑ participationē ideaꝝ. ſꝫ iſta cognitio obnubilat̉ in eis ꝑ ꝯiunctionē corporis: in ꝗbuſdam tn̄ plus: in ꝗbuſdā v̓o minꝰ ẜm corporis puritatē diuerſaꝫ. ⁊ ẜm hoc poſſet dici ꝙ hoīes hn̄tes aīas nō multuꝫ obtenebratas ex corpoꝝ vnione pn̄t talia futura p̄cognoſcere ẜꝫ ꝓpriā ſcīam. Cōtra hoc aūt obijcit Aug. cū nō ſemꝑ pōt.ſ. vim diuinatōis hr̄e aīa cū ſemꝑ velit. Sꝫ qꝛ veriꝰ eē vide tur ꝙ aīa ex ſenſibilibꝰ cognitionē acꝗrat ẜm ſnīaꝫ Ariſt. vt in pͦ dcm̄ eſt. iō meliꝰ eſt dd̓m alio mō ꝙ p̄cognitioneꝫ taliū futuroꝝ hoīes nō hn̄t: ſꝫ acꝗrere pn̄t per viā experimētalē in qͣ iuuant̉ ꝑ naͣlē diſpōnē ẜm ꝙ in hoīe īuenitur ꝑfectio v̓tutis imaginatiue ⁊ claritas ītelligentie. ⁊ tn̄ hec p̄cognitio futuroꝝ differt a pͥma q̄ hētur ex reuelatōe diuina dupl̓r. pͦ ꝗdē qꝛ pͥma pōt eē quorūcūqꝫ euētuū ⁊ infallibiliter. hec aūt p̄cognitio q̄ naͣliter haberi pōt ē circa quoſdā effectꝰ ad quos ſe pōt extendere experientia hūa na. 2º qꝛ pͥma ꝓphetia eſt ẜm īmobilē veritatē: nō aūt ſe cunda. ſꝫ pōt ei ſubeſſe falſum. Prima aūt p̄cognitio ꝓprie ꝑtinet ad ꝓphetiā nō ſecūda: qꝛ ſic̄ ſupra dcm̄ ē. ꝓphe tica cognitio eſt eoꝝ q̄ excedūt hūanā cognitionē. ⁊ iō dicendū ꝙ ꝓphetia ſimpl̓r dcā nō pōt eē a naͣ: ſꝫ ſoluꝫ ex re uelatiōe dīna. ¶ Ad pͥmum gͦ dd̓m ꝙ aīa qn̄ abſtrahit̉ a corporalibus aptior reddit̉ ad ꝑcipiēdū. īfluxū ſpūalium ſub̓aꝝ: ⁊ etiā ad percipiēdū ſubtiles motus ꝗ ex īpreſſioni bus naͣliū cāꝝ in imaginatōe hūana relinquunt̉: a ꝗbꝰ ꝑci piendis aīa īpedit̉ cū fuerit circa ſenſibilia occupata. ⁊ iō Grego. dic̄ ꝙ aīa qn̄ appropinqͣt ad mortē p̄cognoſcit que dam futura ſubtilitate ſue naͣe: ꝓut.ſ. percipit ēt modicas īpreſſiones: aut ēt cognoſcit futura reuelatione angelica: nō aūt ꝓpria virtute: qꝛ vt Aug. dicit. 12. ſuper Gen̄. ad litteram: ſi hoc eēt: tunc hr̄e quādocunqꝫ vellet in ſua ptāte futura p̄cognoſcere: qd̓ pꝫ eē falſum. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ cognitio futuroꝝ q̄ ſit in ſomnis: eſt aut ex reuelatiōe ſpūa