. CLXXII. De prophetie non fecit. ꝓphetie pōt ſubeſſe falſum.. Oīs ꝯditio­nalis cuius antecedēs ē neceſſariū abſolute: ꝯn̄s ē neceſſa riū abſolute: qꝛ ita ſe hꝫ ꝯn̄s in ꝯditionali ad an̄cedens: ſic̄ ꝯcluſio ad p̄miſſas in ſyllogiſmo. ex neceſſarijs aūt nunqͣꝫ ꝯtingit ſyllogizare niſi neceſſariū: vt ꝓbatur in poſterio . ſꝫ ſi ꝓphetie pōt ſubeſſe falſum oꝫ hāc ꝯditionalem eſſe verā: ſi aliꝗd ē ꝓphetaꝝ erit. huius aūt ꝯditionalis an tecedens eſt neceſſariū abſolute ſit de p̄terito. ꝯn̄s erit neceſſariuꝫ abſolute: qd̓ ē incōueniens: qꝛ ſic ꝓphetia eſſet ꝯtingentiū. falſuꝫ eſt ꝓphetie poſſit ſubeſ­ſe falſum. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Caſſiodo. dic̄ ꝓphetia eſt īſpira tio vel reuelatio dīna reꝝ euentus īmobili veritate denū cians. aūt eſſet īmobilis veritas ꝓphetie ſi poſſet ei fal­ſum ſubeſſe. poteſt ei ſubeſſe falſum. Rn̄º. dd̓ꝫ ſicut ex dictis pꝫ: ꝓphetia ē q̄dā cognitio ītellectui ꝓphe­te exp̄ſſa ex reuelatione dīna modū cuiuſdā doctrine. v̓i tas āt cognitiōis ē ead̓ ī diſcipl̓o ī docēte: qꝛ cognitio ad­diſcētis ē ſil̓itudo cognitōis docētis: ſic̄ in rebꝰ naͣlibꝰ for­ma gn̄ati eſt ſimilitudo q̄dā forme generātis. hunc ēt modū Hierony. dic̄ ꝓphetia ē qd̓daꝫ ſignū diuine pre­ſciētie. oꝫ igit̉ eandē v̓itatē ꝓphetice cognitionis enū­ciatiōis eſt cognitiōis dīne: cui īpoſſibile ē ſubeſſe falſuꝫ vt in dictū ē. vn̄ ꝓphetie pōt ſubeſſe falſuꝫ. Ad pͥᵐ dd̓m ſic̄ in dcm̄: certitudo dīne p̄ſcīe excludit ꝯtī gētiā ſingulariū futuroꝝ: qꝛ fert̉ ī ea ẜꝫ ſunt pn̄tia iaꝫ determinata ad vnū. ēt ꝓphetia eſt dīne p̄ſcīe ſil̓itu do īpreſſa vel ſignū ſua īmobili v̓itate futuroꝝ ꝯtingētiaꝫ excludit. Ad 2ᵐ dd̓m dīna p̄ſcīa reſpicit futura ſe cūdū duo.ſ. ſcd̓m ſunt in ſeipſis: inqͣꝫtū.ſ. ipſa pn̄tialiter ītuet̉. ẜm ſunt in ſuis cauſis inqͣꝫtū.ſ. videt ordinē cau ſaꝝ ad effectꝰ. qͣꝫuis ꝯtingentia futura ꝓut ſunt in ſeip̄is ſint determinata ad vnū: tn̄ ꝓut ſunt in ſuis cauſis ſūt determinata qn̄ poſſint al̓r euenire. qͣꝫuis iſta duplex co gnitio ſemꝑ ītellectui dīno ꝯiungat̉: tn̄ ꝯiungit̉ ſemꝑ ī reuelatiōe ꝓphetica: qꝛ īpreſſio agētis ſemꝑ adeqͣt eius virtutē. vn̄ qn̄qꝫ reuelatio ꝓphetica ē īpreſſa q̄dā ſil̓itudo dīne p̄ſcīe: ꝓut reſpicit ipſa futura ꝯtingētia in ſeipſis. ta lia ſic eueniūt ſic̄ ꝓph̓ant̉. ẜꝫ illd̓ Iſa. 7. Ecce v̓go ꝯcipiet. qn̄qꝫ v̓o ꝓph̓ica reuelatio ē īpreſſa ſil̓itudo dīne p̄ſcīe ꝓut .ſ. cognoſcit ordinē cauſaꝝ ad effectꝰ: tūc qn̄qꝫ al̓r euenit qͣꝫ ꝓphetetur. nec tn̄ ꝓph̓ie ſubeſt falſum. ſenſus ꝓphe­tie eſt inferioꝝ cauſaꝝ diſpoſitio ſiue naturalium ſiue humanorum actuum hoc habet: vt talis effetus eueniat. ſecundum hoc intelligitur verbum Iſaie dicētis: Mo­rieris viues.i. diſpoſitio corporis tui ad mortē ordīa tur. qd̓ dr̄ Ione. 3. adhuc qͣdraginta dies niniue ſubuer tet̉.i. hoc merita eius exigūt vt ſubuertat̉. dr̄ aūt d̓s peni­tere metaphorice inqͣꝫtū ad modū penitentis ſe hꝫ: ꝓut.ſ. mutat ſnīam ſi mutet ꝯſiliū. Ad 3ᵐ dd̓m qꝛ ea­deꝫ eſt veritas ꝓphetie dīne p̄ſcīe: vt dcm̄ ē. hoc iſta ꝯditionalis eſt v̓a: ſi aliꝗd ē ꝓph̓atū erit: ſic̄ iſta ſi aliꝗd eſt preſcitū erit. in vtraqꝫ.n. an̄s eſt īpol̓e eſſe. vn̄ ꝯn̄s ē nec̄ariū ẜꝫ ē futuꝝ reſpcū nr̄i. ſꝫ vt conſiderat in ſuo p̄ſenti: ꝓut ſubdit̉ p̄ſcīe dīne: vt in pͥmo dictum eſt. De prophetie. CLXII. Einde ꝯſiderandū eſt de ꝓphe­tie. Et circa hoc qͥrunt̉ ſex. vtꝝ ꝓph̓ia ſit naͣlis. vtrū ſit a deo mediantibus angelis. vtꝝ ad ꝓphetiā reqͥrat̉ diſpō naͣlis. vtruꝫ reqͥrat̉ bonitas moꝝ. vtꝝ ſit aliqua ꝓphetia a demonibus. vtrū ꝓphe­tie demonum aliquādo dicant verum. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝓphetia poſ­ſit eſſe naͣlis. Dicit.n. Grego. in. 4. dialogoꝝ: ipſa aliqn̄ animaꝝ vis ſua ſubtilitate aliquid p̄uidet: Aug. dicit. 12. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am: aīe hūane ẜm a ſenſibꝰ corporis abſtrahit̉ competit futura p̄uidere. hoc aūt ꝑtinet ad ꝓph̓iam. aīa naͣliter pōt aſſeꝗ ꝓph̓iā. . Cognitio aīe hūane magis viget ī vigilādoqꝫ ī do­miendo: ſꝫ in dormiēdo ꝗdā naͣliter p̄uidēt q̄dā futura: vt pꝫ ph̓m in li. de ſōno vigilia. multo magis pōt naͣ liter futura cognoſcere.. ẜm ſuā nam ē ꝑfectior aīalibus brutis. ſed q̄dā aīalia bruta hn̄t cognitionē futu­roꝝ ad ſe ꝑtinētiū: ſic̄ formice p̄cognoſcunt pluuias futu­ras: qd̓ pꝫ hoc an̄ pluuiam īcipiūt grana in foramē re ponere. ſil̓r piſces p̄cognoſcūt tēpeſtates futuras vt per pendit̉ ex eoꝝ motū loca tēpeſtuoſa declinant. mul­to magis hoīes naͣliter p̄cognoſcere pn̄t futura ad ſe per­tinētia de ꝗbꝰ ē ꝓphetia. ē ꝓphetia a naͣ.. Prouer. 29. dr̄. ꝓphetia defecerit diſſipabit̉ populus. ſic pꝫ ꝓphetia ē nec̄aria ad hoīuꝫ ꝯſeruationē. ſꝫ naͣ deficit ī neceſſarijs. videt̉ ꝓphetia ſit a naͣ. Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dr̄ .2. Pet...n. volūtate hūana allata eſt aliqn̄ ꝓphetia. ſed ſpū ſcō inſpirāte locuti ſūt ſcī dei hoīes. ꝓphetia eſt a naͣ. ſꝫ ex dono ſpūs ſcī. Rn̄º. dd̓m ſic̄ ſupra dcm̄ eſt: ꝓphetica p̄cognitio pōt de futuris dupl̓r. vno ẜm ſunt in ſeipſis. alioº ẜm ſūt in ſuis cāis. Precognoſce re aūt futura ẜm ſūt in ſeipſis eſt ꝓpriū dīni ītellectus cuiꝰ eternitati ſūt oīa pn̄tia vt in dc̄m ē. talis p̄cogni tio futuroꝝ pōt a naͣ: ſꝫ ſolū ex reuelatōe dīna. futu ra v̓o in ſuis cāis pn̄t p̄cognoſci naͣli cognitōe et ab hoīe. ſi cut medicꝰ p̄cognoſcit ſanitatē vel morteꝫ futurā in aliꝗ­bus cāis qͣrū ordinē ad tales effectꝰ exꝑimēto p̄cognouit. talis cognitio futuroꝝ pōt ītelligi in hoīe dupl̓r a naͣ. Unoº ſic ſtatim aīa ex eo qd̓ in ſeipſa hꝫ poſſit p̄cogno­ſcere futura. ſic ſic̄ Aug. dic̄. 12. ſuper Gen̄. ad lr̄am: ꝗdaꝫ voluerūt aīam hūanā hr̄e quādā vim diuinatōis ī ſeipſa. hoc videt̉ eſſe ẜm opīoneꝫ Platōnis poſuit aīe hn̄t oīum reꝝ cognitionē participationē ideaꝝ. ſꝫ iſta cogni­tio obnubilat̉ in eis ꝯiunctionē corporis: in ꝗbuſdam tn̄ plus: in ꝗbuſdā v̓o minꝰ ẜm corporis puritatē diuerſaꝫ. ẜm hoc poſſet dici hoīes hn̄tes aīas multuꝫ obtene­bratas ex corpoꝝ vnione pn̄t talia futura p̄cognoſcere ẜꝫ ꝓpriā ſcīam. Cōtra hoc aūt obijcit Aug. ſemꝑ pōt.ſ. vim diuinatōis hr̄e aīa ſemꝑ velit. Sꝫ qꝛ veriꝰ vide tur aīa ex ſenſibilibꝰ cognitionē acꝗrat ẜm ſnīaꝫ Ariſt. vt in dcm̄ eſt. meliꝰ eſt dd̓m alio p̄cognitioneꝫ taliū futuroꝝ hoīes hn̄t: ſꝫ acꝗrere pn̄t per viā experi­mētalē in iuuant̉ naͣlē diſpōnē ẜm in hoīe īuenitur ꝑfectio v̓tutis imaginatiue claritas ītelligentie. tn̄ hec p̄cognitio futuroꝝ differt a pͥma hētur ex reuelatōe di­uina dupl̓r. ꝗdē qꝛ pͥma pōt quorūcūqꝫ euētuū in­fallibiliter. hec aūt p̄cognitio naͣliter haberi pōt ē circa quoſdā effectꝰ ad quos ſe pōt extendere experientia hūa na. qꝛ pͥma ꝓphetia eſt ẜm īmobilē veritatē: aūt ſe cunda. ſꝫ pōt ei ſubeſſe falſum. Prima aūt p̄cognitio ꝓ­prie ꝑtinet ad ꝓphetiā ſecūda: qꝛ ſic̄ ſupra dcm̄ ē. ꝓphe tica cognitio eſt eoꝝ excedūt hūanā cognitionē. di­cendū ꝓphetia ſimpl̓r dcā pōt a naͣ: ſꝫ ſoluꝫ ex re uelatiōe dīna. Ad pͥmum dd̓m aīa qn̄ abſtrahit̉ a corporalibus aptior reddit̉ ad ꝑcipiēdū. īfluxū ſpūalium ſub̓aꝝ: etiā ad percipiēdū ſubtiles motus ex īpreſſioni bus naͣliū cāꝝ in imaginatōe hūana relinquunt̉: a ꝗbꝰ ꝑci piendis aīa īpedit̉ fuerit circa ſenſibilia occupata. Grego. dic̄ aīa qn̄ appropinqͣt ad mortē p̄cognoſcit que dam futura ſubtilitate ſue naͣe: ꝓut.ſ. percipit ēt modicas īpreſſiones: aut ēt cognoſcit futura reuelatione angelica: aūt ꝓpria virtute: qꝛ vt Aug. dicit. 12. ſuper Gen̄. ad lit­teram: ſi hoc eēt: tunc hr̄e quādocunqꝫ vellet in ſua ptāte futura p̄cognoſcere: qd̓ pꝫ falſum. Ad 2ᵐ dd̓m co­gnitio futuroꝝ ſit in ſomnis: eſt aut ex reuelatiōe ſpūa­