Qō CLXXII. De cā prophetie numerat alijs ad intellectū ꝑtinētibꝰ q̄ pn̄t ſine charitatehaberi. 2º ex fine vtriuſqꝫ. dat̉.n. ꝓphetia ad vtilitatē ec cleſie: ſic̄ ⁊ alie gratie gratis date: ſꝫ illud apl̓i. i. ad Cor. 12. Unicuiqꝫ dat̉ manifeſtatio ſpūs ad vtilitatē. nō aūt ordinat̉ directe ad hoc ꝙ affectus ipſius ꝓphete ꝯiungat̉ deo ad qd̓ ordinat̉ charitas. ⁊ iō ꝓphetia pōt eſſe ſine bonitate moꝝ qͣꝫtum ad pͥmā radicē huius bonitatis. ſi vero ꝯſideremus bonitatē moꝝ ẜm paſſiōes aīe ⁊ actōes exteriores ẜm hoc īpedit̉ aliꝗs a ꝓphetia ꝑ moꝝ malitiā. Nā ad ꝓphetiā reqͥritur maxīa mentis eleuatio ad ſpūaliū ꝯtēpla tionē: que ꝗdē īpedit̉ ꝑ vehemētiā paſſionū ⁊ ꝑ inordinatā occupationē reꝝ exterioꝝ. vnde ⁊ de filijs ꝓphetaꝝ le git̉. 4. Reg. 4. ꝙ ſil̓ habitabant cū Heliſeo qͣſi ſolitariam vitā ducētes ne mundanis occupatiōibus īpedirent̉ a dono ꝓphetie. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓m ꝙ donū ꝓphetie aliqn̄ dat̉ hoī: ⁊ ꝓpter vtilitatē alioꝝ: ⁊ ꝓpter ꝓpe mētis illuſtrationē. ⁊ hi ſunt in quoꝝ aīas ſapīa dīna ꝑ gr̄aꝫ gratū facientē ſe trāſferens amicos dei ⁊ ꝓph̓as eos ꝯſtituit. ꝗdā v̓o ꝯſequunt̉ donū ꝓphetie ſolū ad vtilitatē alioꝝ qui ſunt quaſi inſtr̄a dīne oꝑationis. vnde Hierony. dicit ſuꝑ Matth̓. Prophetare vel virtutes facere ⁊ demonia eijcere īterdū nō eſt eius meriti qui oꝑatur: ſꝫ vel īuocatio noīs xp̄i hoc agit: vel ob condemnationem eorum ꝗ inuocant: vel vtili tatem eorum qui vident ⁊ audiunt: conceditur. ¶ Ad ſecundum dd̓m ꝙ Grego. exponēs illud dicit. Dū audita ſu perna celeſtia amamꝰ amata iam nouimꝰ: qꝛ amor ipſe no titia eſt. oīa gͦ eis nota fecerat qꝛ a terrenis deſiderijs īmu tati amoris ſummi facibus ardebāt. ⁊ hoc mō non reuelā tur ſemꝑ ſecreta dīna ꝓphetis. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ non oēs mali ſunt lupi rapaces: ſꝫ ſolū illi ꝗ ītendūt alijs nocere. di cit.n. Chryſo. ſuꝑ Matth̓. ꝙ catholici doctores ⁊ſi fuerit pctōres: ẜui ꝗdē carnis dicūt̉: nō tn̄ lupi rapaces: nō qꝛ ha bent ꝓpoſitū ꝑdere xp̄ianos. ⁊ qꝛ ꝓphetia ordinat̉ ad vti litatē alioꝝ: manifeſtum eſt tales eſſe falſos ꝓphetas: qꝛ ad hoc non mittuntur a deo. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ dona diuina non ſemper dantur optimis ſimpliciter: ſed quandoqꝫ illis qui ſunt optimi quantum ad talis doni perceptioneꝫ ⁊ ſic deus donum prophetie illis dat quibus optimum iudicat dare. Ad quintum ſic ꝓcedit̉. Uidetur ꝙ nulla prophetia ſit a demonibus. Prophe tia enim eſt diuina reuelatio: vt Caſſiodorus dicit: ſed illud quod fit a demone non eſt diuinuꝫ. ergo nulla prophe tia poteſt eſſe a demone. ¶ Pͣ. Ad propheticam cognitio nem requiritur aliqua illuminatio: vt ſupra dictuꝫ eſt: ſed demones non illuminant intellectū humanum: vt ſupra dcm̄ eſt in pͦ. gͦ nulla ꝓphetia pōt eē a d̓monibꝰ. ¶ Pͣ. Nō eſt efficax ſignū qd̓ ēt ad ꝯͣria ſe hꝫ. ſꝫ ꝓph̓ia eſt ſignū ꝯfir matiōis fidei. vn̄ ſuꝑ illud Ro. 12. Siue ꝓphetiaꝫ ẜm rōnem fidei: dicit glo. Noͣ ꝙ in numeratiōe gr̄aꝝ a ꝓphetia īcipit q̄ eſt pͥma ꝓbatio ꝙ fides nr̄a ſit rōnabilis: qꝛ credē tes accepto ſpū ꝓphetabāt: nō gͦ ꝓph̓ia a demonibꝰ dari pōt. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ dr̄. 3. Reg. 18. Co grega ad me vniuerſuꝫ iſrl̓ in mōte carmeli: ⁊ ꝓphetas baal trecētos ꝗnquaginta ꝓphetaſqꝫ lucoꝝ qͣdringētos ꝗ comedūt de menſa Iezabel. ſꝫ tales erāt demonū cultores. gͦ videt̉ ꝙ ēt a demoni bus ſit aliqͣ ꝓphetia. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſic̄ ſupra dcm̄ ē. pro phetia īportat cognitionē quādā ꝓcul exiſtētē a cognitione hūana. manifeſtū eſt aūt ꝙ ītellectꝰ ſuꝑioris ordīs aliqua cognoſcere pōt q̄ ſūt remota a cognitōe ītellectꝰ inferioris. ſupra aūt ītellectū hūanū eſt nō ſolū ītellectꝰ diuinus: ſꝫ ēt intellectꝰ angeloꝝ bonoꝝ ⁊ maloꝝ ẜm naͣe ordi nem. ⁊ iō q̄dā cognoſcunt demones ēt ſua naͣli cognitōe q̄ ſunt remota ab hoīum cognitōe q̄ pn̄t hoībꝰ reuelare. ſim pliciter aūt ⁊ maxīe remota ſūt q̄ ſolus deꝰ cognoſcit. ⁊ iō ꝓphetia ꝓprie ⁊ ſimpl̓r dcā ſit ꝑ ſolā dīnā reuelationē. ſꝫ ipſa reuelatio facta ꝑ demones pōt ẜm ꝗd dici ꝓphetia. vn̄ ꝗbus aliꝗd per demōes reuelat̉ nō dicūt̉ in ſcripturis ꝓphete ſimpl̓r: ſꝫ cū aliqͣ additōe: puta ꝓphete falſi vel ꝓ phete idoloꝝ. vn̄ Aug. 12. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am. Cū malus ſpiritus arripit hoīem in hec.ſ. viſa: aut demoniacos fac̄: aut arrepticios: aut falſos ꝓphetas. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓ꝫ ꝙ Caſſiodorus ibi diffinit ꝓphetiā ꝓprie ⁊ ſimpl̓r dictā. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ demones ea q̄ ſciūt hoībꝰ manifeſtāt nō ꝗdeꝫ ꝑ illuminationē ītellectus: ſꝫ ꝑ aliquā imaginariam viſio neꝫ: aut ēt ſenſibil̓r colloquēdo. ⁊ in hoc deficit hec ꝓphe tia a vera. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ aliꝗbꝰ ſignis ēt exterioribꝰ diſcerni pōt ꝓphetia demonū a ꝓph̓ia dīna. vn̄ dicit Chry. ſuper Matth̓. ꝙ ꝗdam ꝓphetāt in ſpū diaboli: qͣles ſunt diuinatores. ſꝫ ſic diſcernunt̉: qm̄ diabolꝰ īterdū falſa dic̄: ſpūs ſcūs nūqͣꝫ. vn̄ dr̄ Deut. 18. Si tacita cogitatiōe rn̄deris: qūo poſſum intelligere verbuꝫ qd̓ dn̄s nō eſt locutus. hoc habebit ſignū: qd̓ in nomīe dn̄i ꝓpheta ille p̄dixerit ⁊ nō euenerit: hoc dn̄s nō eſt locutus. Ad ſextum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ ꝓphete demonuꝫ nūqͣꝫ v̓a p̄dicant. Dic̄. n. Ambro. ꝙ oē veꝝ a quocūqꝫ dicat̉ a ſpū ſcō eſt. ſꝫ ꝓph̓e demonuꝫ nō loquunt̉ a ſpū ſcō. qꝛ nō eſt ꝯuentio xp̄i ad belial: vt di cit̉. 2. ad Corin.§. gͦ videt̉ ꝙ tales nūqͣꝫ vera p̄nunciant. ¶ Pͣ. Sicut veri ꝓph̓e īſpirant̉ a ſpū veritatis: ita ꝓphe te demonum īſpirant̉ a ſpū mēdacij: ẜm illud. 3. Re. vlti. Egrediar ⁊ ero ſpūs mēdax in ore oīum ꝓphetaꝝ eiꝰ. ſed ꝓphete īſpirati a ſpū ſcō nūqͣꝫ loquunt̉ falſuꝫ: vt ſupra ha bitum eſt. gͦ ꝓphete demonū nūqͣꝫ loquunt̉ veruꝫ. ¶ Pͣ. Ioan. s. dr̄ de diabolo ꝙ cū loquit̉ medaciū ex ꝓprijs loquit̉: qꝛ diabolus eſt mēdax ⁊ pr̄ eiꝰ.i. mēdacij. ſꝫ īſpirādo ꝓphetas ſuos diabolus nō loquit̉ niſi ex ꝓprijs. nō.n. cōſtituit̉ miniſter dei ad veritatē enūciādā: qꝛ nō eſt cōuen tio lucis ad tenebras: vt dr̄. 2. ad Corin. 6. gͦ ꝓph̓e d̓monū nunqͣꝫ vera p̄dicunt. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ Numeri. 22. dic̄ q̄dā glo. ꝙ Balaam diuinꝰ erat demonū.ſ. mīſterio ⁊ arte ma gica nōnunqͣꝫ futura p̄cognoſcebat. ſꝫ ipſe multa p̄nuncia uit v̓a. ſicut eſt id qd̓ habet̉ Numeri. 24. Oriet̉ ſtella ex Iacob ⁊ cōſurget virga de iſrael. ergo ēt ꝓphete demonū pnunciāt vera. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſicut ſe hꝫ bonū in rebus: ita veꝝ in cognitione īpoſſibile eſt aūt īueniri aliꝗd in rebus qd̓ totaliter bono pͥuet̉. vn̄ īpoſſibile eſt eſſe aliquam cognitionē q̄ totaliter ſit falſa abſqꝫ admixtiōe alicuiꝰ ve ritatis. vn̄ ⁊ Beda dicit ꝙ nulla falſa eſt doctrina q̄ nō ali quādo aliqua vera falſis ītermiſceat. vnde ⁊ ipſa doctrīa demonum qua ſuos ꝓphetas īſtruunt aliqua v̓a ꝯtinet ꝑ q̄ receptibilis reddit̉. ſic n. ītellectꝰ ad falſuꝫ deducit̉ per apparentiā veritatis: ſicut volūtas ad malū per apparen tiam bonitatis. Un̄ ⁊ Chry. dicit ſuꝑ Matth̓. Cōceſſuꝫ ē diabolo interdum vera dicere vt mendaciū ſuū rara veri tate cōmendet. ¶ Ad pͥmum gͦ dd̓m ꝙ ꝓphete demonū nō ſemꝑ loquunt̉ ex demonū reuelatiōe: ſed interduꝫ ex inſpiratione diuina: ſicut manifeſte legit̉ de Balaam cui dicit̉ dn̄s eſſe locutus Numeri. 21. licet eēt ꝓpheta demo num: qꝛ deꝰ vtit̉ et malis ad vtilitatē bonoꝝ. vnde ⁊ per ꝓph̓as demonum aliqua vera p̄nunciat: tum vt credibilior fiat veritas: q̄ etiam ex aduerſarijs teſtimoniū hꝫ: tuꝫ etiam qꝛ cuꝫ hoīes talia credunt per eoꝝ dicta magis ad veritatem īducunt̉. vn̄ etiam Sibylle multa vera p̄dixe runt de chriſto. ſed etiam qn̄ ꝓphete demonū a demonibus inſtruunt̉ aliqua vera p̄dicunt: qn̄qꝫ ꝗdeꝫ virtute ꝓprie naͣe cuius actor eſt ſpūs ſanctus: qn̄qꝫ etiaꝫ reuelatio ne bonoꝝ ſpirituum: vt pꝫ per Aug. c. ſuper Gen̄. ad litteram: ⁊ ſic etiā illud veruꝫ qd̓ demones enunciāt a ſpū ſan cto eſt. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ verus ꝓpheta ſemper inſpirat̉ a ſpū veritatis in quo nihil eſt falſitatis. ⁊ iō nunqͣꝫ dicit faſum. ꝓpheta aūt falſitatis nō ſemꝑ inſtruit̉ a ſpiritu falſi
