Qō. CLXXIII. De mō prophetice cognitōis 171 tatis. ſed qn̄qꝫ etiā inſpirat̉ a ſpū v̓itatis: ipſe etiā ſpūs falſitatis qn̄qꝫ enūciat vera qn̄qꝫ falſa: vt dictū eſt. ¶ Ad 3ª dd̓ꝫ ꝙ ꝓpria demonū dicunt eſſe illa q̄ hn̄t a ſeipſis.ſ. mē dacia ⁊ pctā. q̄ aūt ꝑtinent ad ꝓpriā naꝫ nō hn̄t a ſeipſis ſꝫ a deo. ꝑ v̓tutē aūt ꝓpͥe naͣe qn̄qꝫ vera p̄nunciant: vt dictuꝫ ē. vtit̉ et eis deꝰ ad v̓itatis māifeſtationē ꝑ ipſos fiēdā dū dīna myſteria eis ꝑ angelos reuelant̉: vt dictū eſt. ¶ De mō ꝓphetice cognitiōis. Qō CLXXIII. Einde ꝯſiderādū eſt de mō ꝓphe tice cognitiōis. ¶ Et circa hoc q̄runt̉ qͣtuor. pͦ vtꝝ ꝓph̓e videāt ip̄aꝫ dei eēntiā. 2º vtꝝ reuelatio ꝓphe tica fiat ꝑ īfluētiā aliqͣruꝫ ſpēꝝ: vel ꝑſo lā īfluētiā lumīs. 3º vtꝝ ꝓph̓ica reuela tio ſꝑ ſit cū alienatōe a ſenſibꝰ. 4º vtꝝ ꝓph̓ica ſemꝑ ſit cū cognitiōe eoꝝ que ꝓphetant̉. Ad primum ſic ꝓcedit̉. Ur̄ ꝙ ꝓphete ip̄aꝫ dei eēntiā videant. qꝛ ſuꝑ illud Iſa. 38. Diſpone domui tue ⁊c̄. dicit glo. ꝓph̓e in ipſo lib. p̄ſcīe dei in quo oīa ſcripta ſunt legere poſſunt. ſꝫ preſcīa dei eſt ipſa eius eſſentia. gͦ ꝓphete vident ip̄aꝫ dei eēntiā. ¶ Pͣ. Aug. dicit in. 9. de trini. ꝙ in illa eterna veritate ex qͣ teporalia facta ſunt oīa: formā ẜm quā ſumꝰ ⁊ ſcd̓m quā oꝑamur vi ſu mētis aſpicimus. ſꝫ ꝓphete īter oēs hoīes altiſſimā hn̄t dīnoꝝ cognitionē. gͦ ipſi maxīe dīnaꝫ eēntiā vidēt. ¶ Pͣ. Futura ꝯtingentia p̄cognoſcunt̉ a ꝓphetis ſcd̓m īmobilē v̓itatē: ſic aūt nō ſunt niſi in ipſo deo. gͦ ꝓphete ip̄m deū vi dent. ¶ Sed cōtra ē ꝙ viſio dīne eēntie nō euacuat̉ ī patria. ꝓphetia aūt euacuatur vt habetur. i. ad Cor. 13. gͦ prophetia non ſit per viſionem diuine eſſentie. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ: ꝙ prophetia importat cognitionem diuinam vt ꝓcul exiſtentem. vnde ⁊ de prophetis dicitur Heb̓. ii. ꝙ erant a lō ge aſpicientes. illi autem qui ſunt in patria in ſtatu beatitudinis exiſtentes non vident vt a remotis: ſꝫ magis quaſi ex propinquo ẜm illud p̄s. Habitabunt recti cum vultu tuo. vnde manifeſtum eſt ꝙ cognitio prophetica alia eſt a cognitiōe perfecta que erit in patria: vnde ⁊ diſtinguitur ab ea ſicut imperfectum a perfecto. ⁊ ea adueniente euacuatur: vt pꝫ per apl̓m. i. ad Corinth̓. 13. Fuerunt autē quidam cognitionem propheticam a cognitione beatoruꝫ diſtinguere volentes: qui dixerunt ꝙ prophete vident ipſaꝫ diuinam eſſentiam quaꝫ vocant ſpeculum trinitatis: non tamen ẜm ꝙ eſt obiectum beatorum: ſed ẜm ꝙ ſunt in ea rationes futurorum euentuum: quod quidem eſt oīno im impoſſibile. deꝰ.n. eſt ob̓m btītudinis ẜm ip̄am ſui eēntiā: ẜm illud qd̓ Aug. dicit in. 5. ꝯfeſ. Btūs eſt ꝗ te ſcit ēt ſi illa .i. creaturas neſciat. Nō ē aūt poſſibile ꝙ aliꝗs videat rōnes creaturaꝝ in ipſa diuina eēntia: ita ꝙ eā nō videat. tū qꝛ ipſa diuina eēntia eſt rō oīum eoꝝ q̄ fiunt. rō aūt ideal̓ nō addit ſupra diuinā eēntiā niſi reſpectū ad creaturā. tū et qꝛ p̓us eſt cognoſcere aliꝗd in ſe qd̓ eſt cognoſcere deuꝫ vt eſt obiectū btītudīs: qͣꝫ cognoſcere illud ꝑ cōparationē ad alteꝝ: qd̓ eſt cognoſcere deuꝫ ẜm rōnes reꝝ in ipſo exi ſtentes. ⁊ iō nō pōt eſſe ꝙ ꝓphete videāt deum ẜm rōnes creaturaꝝ: ⁊ nō ꝓut eſt ob̓m btītudīs. ⁊ iō dd̓m eſt ꝙ viſio ꝓphetica nō eſt viſio ipſiꝰ dīne eēntie: neqꝫ in ipſa diuina eēntia vidēt ea q̄ vident. ſꝫ in ꝗbuſdā ſilitudinibꝰ ẜm illu ſtrationē diuini luminis. Un̄ Diony. dicit ī. 4. ca. cel. Hierar. de viſionibꝰ ꝓpheticis loquēs: ꝙ ſapiēs theologus vi ſionem illā dicit eſſe diuinā q̄ fit per fil̓itudinē reꝝ forma corporali carentiū ex reductiōe videntiū in diuina. ⁊ huiuſmodi ſil̓itudines dīno lumine illuſtrate magis hn̄t rōnem ſpeculi qͣꝫ dei eēntia. nam in ſpeculo reſultāt ſpēs ab alijs rebus: qd̓ nō pōt dici de deo. ſꝫ huiuſmodi illuſtratio mentis ꝓphetice pōt dici ſpeculū inqͣꝫtum reſultat ibi ſil̓i tudo veritatis dīne p̄ſcientie. ⁊ ꝑꝑ hoc dicit̉ ſpeculū eternitatis: qͣſi rep̄ſentās dei p̄ſcīaꝫ: q̄ in ſua eternitate omnia p̄ſentialiter videt: vt dcm̄ eſt. ¶ Ad pͥmum gͦ dd̓m ꝙ prophete dicunt̉ inſpicere in libro p̄ſciētie dei inqͣꝫtuꝫ ex ipſa p̄ſcientia dei reſultat veritas in mentē ꝓphete. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ in pͥma veritate dicit̉ hō videre ꝓpriā formā qua exiſtit: inqͣꝫtū pͥme veritatis ſil̓itudo refulget in mēte humana ex qua aīa hꝫ ꝙ ſeip̄aꝫ cognoſcat. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ ex hoc ipſo ꝙ in deo futura ꝯtingētia ſūt ẜm īmobileꝫ ve ritatem pōt īprimere menti ꝓph̓e ſil̓em cognitionē abſqꝫ eo ꝙ ꝓphete deū per eēntiam videant. Ad ſecundum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ in ꝓphetica reuelatiōe nō īprimant̉ di uinitus mēti ꝓphete noue reꝝ ſpēs: ſꝫ ſolū nouū lumē: qꝛ ſicut dicit glo. Hiero. Amos pͦ. Prophete vtunt̉ ſil̓itudinibus reꝝ in ꝗbus cōuerſati ſunt. ſed ſi viſio ꝓphetica fie ret per aliquas ſpēs de nouo īpreſſas: nihil oꝑaret̉ ibi p̄cedens cōuerſatio. gͦ nō īprimunt̉ aliq̄ ſpēs de nouo in aīam ꝓphete: ſed ſolū ꝓpheticū lumen. ¶ Pͣ. Sicut Augu. dic̄ .12. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am: Uiſio imagīaria nō facit ꝓph̓aꝫ: ſed ſolum viſio ītellectualis. vn̄ etiam Daniel̓. 10. dicit̉: ꝙ intelligentia opus eſt in viſione. ſed viſio ītellectualis ſicut in eodē lib. dicit̉: nō fit per aliqͣs ſil̓itudines: ſed ꝑ ip̄aꝫ rerum veritateꝫ. ergo videt̉ ꝙ ꝓphetica reuelatio nō fiat ꝑ īpreſſionē aliquaꝝ ſpecieꝝ. ¶ Pͣ. Per donū ꝓphetie ſpiritus ſanctꝰ exhibet hoī id qd̓ eſt ſupra facultatē naͣe humane. ſed formare quaſcūqꝫ reꝝ ſpes pōt homo ex facultate naturali. gͦ videt̉ ꝙ in ꝓphetica reuelatōe nō īfundā tur aliqͣ reꝝ ſpēs: ſed ſolū ītelligibile lumē. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dr̄ Oſee. 12. Ego viſiones multiplicaui eis ⁊ in manibꝰ ꝓphetarum aſſimilatus ſum: ſꝫ multiplicatio viſionū nō fit ẜm lumen ītelligibile: qd̓ eſt cōe in omni ꝓphetica viſiōe: ſed ſolū ẜm diuerſitate ſpēruꝫ ẜm quas ēt eſt aſſimilatio. gͦ videt̉ ꝙ in ꝓphetica reuelatiōe īprimunt̉ noue ſpēs rerum ⁊ nō ſolum intelligibile lumē. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſicut Aug. dicit. 12. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am: cognitio ꝓphetica maxīe ad mentē ꝑtinet. circa cognitionē aūt hūane mentis duo oꝫ ꝯſiderare.ſ. acceptionē ſiue rep̄ſentationem reꝝ ⁊ iudi cium de rebus p̄ſentatis. rep̄ſentant̉ aūt mēti hūane res aliq̄ ẜm aliquas ſpēs ⁊ ẜm naͣe ordinem. pͦ gͦ oꝫ ꝙ ſpēs re p̄ſentent̉ ſenſui. 2º imaginationi. 3º intellectui poſſibili ꝗ īmutat̉ a ſpēbus fantaſmatū ẜm illuſtrationē ītellectꝰ agentis: in imaginatōe aūt nō ſolū ſunt forme reꝝ ſenſibi lium ẜm ꝙ accipiunt̉ a ſenſu: ſꝫ tranſmutant̉ diuerſimode: vel ꝑꝑ aliquā trāſmutationē corporalē ſic̄ accidit ī dor mientibꝰ ⁊ furioſis: vel ēt ẜm īperium rōnis diſponuntur fantaſmata in ordine ad id qd̓ eſt ītelligēdum. ſic̄.n. ex diuerſa ordinatione earundē lr̄aꝝ accipiunt̉ diuerſi intelle ctus: ita ēt ẜm diuerſam diſpoſitionē fantaſmatum reſul tant in ītellectu diuerſe ſpēs ītelligibiles. iudiciū aūt humane mētis fit ẜm vim ītellectualis luminis: per donum aūt ꝓphetie cōfert̉ aliꝗd hūane menti ſupra id qd̓ ꝑtinet ad naͣlem facultatē qͣꝫtum ad vtrunqꝫ.ſ. ⁊ qͣꝫtum ad iudicium per īfluxū luminis ītellectualis: ⁊ qͣꝫtuꝫ ad acceptio nem ſeu rep̄ſentationē reꝝ q̄ fit per aliquas ſpēs. ⁊ qͣꝫtum ad hoc ẜm pōt aſſimilari doctrina hūana reuelatōi ꝓphe tice: nō aūt qͣꝫtum ad pͥmum. hō.n. ſuo diſcipulo rep̄ſentat aliquas res per ſigna locutionū: nō aūt pōt īterius illumi nare ſicut facit deꝰ. hoꝝ aūt duoꝝ pͥncipaliꝰ eſt pͥmū in ꝓphetia: qꝛ iudiciū eſt cōpletiuū cognitōis. ⁊ iō ſicui fiat diuinitus rep̄ſentatio aliqͣruꝫ reꝝ per ſil̓itudines imaginarias: vt Pharaoni ⁊ Nabuchodonoſor: aut ēt ꝑ ſil̓itudīes corporales: vt Balthaſar: nō eſt talis cenſendus ꝓpheta niſi illuminet̉ eiꝰ mēs ad iudicandū. ſed talis apparitio ē qd̓dam īperfectū in gn̄e ꝓph̓ie. vn̄ a ꝗbuſdā vocat̉ extaſis ꝓph̓ie: ſicut ⁊ diuinatio ſomnioꝝ. Erit aūt ꝓpheta ſi ſolūmō ītellectꝰ eiꝰ illuminet̉ ad iudicādū ēt ea q̄ ab alijs
