CLXXXIX. De ingreſſu religiōis 199 ſtatus pͥncipal̓r ordinat̉ ad ꝑfectionē ꝯſequendā: vt ſupra habitu eſt: ẜm hoc ꝯuenit pueris de facili inducunt. ex ꝯn̄ti aūt dr̄ ſtatꝰ pnīe inqͣꝫtū obſeruātiā religiōis pctō occaſiōes tollunt̉: vt ſupra dictū ē. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ pue ri ſic̄ cogunt̉ ad iurādū ſic̄ canon dicit: ita cogunt̉ ad vouēdū: ſi tn̄ voto vl̓ iuramēto ſe abſtrinxerit ad aliꝗd fa­ciēdū: obligant̉ quo ad deū ſi hēant vſuꝫ rōnis: ſꝫ obligent̉ quo ad eccl̓iam an̄ qͣtuordeciꝫ ānos. Ad 4ᵐ dd̓ꝫ Nu meri. 30. rep̄hēdit̉ ml̓ier ī puellari etate ꝯſtituta ſi vo­ueat abſqꝫ ꝯſenſu parētū: p̄t tn̄ reuocari a parētibꝰ. ex quo pꝫ peccat vouēdo: ſꝫ ītelligit̉ ſe voto obligare qͣꝫtū in ſe eſt abſqꝫ p̄iudicio auctoritatis paterne. Ad ſextum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝓpter obſequiū parētū debeāt aliꝗ retrahi ab īgreſſu religiōis..n. lꝫ p̄termittere id qd̓ eſt neceſſitatis vt fiat id qd̓ ē liberū volūtati: ſꝫ obſeꝗ parētibꝰ cadit ſub neceſſi­tate p̄cepti: qd̓ dat̉ de honoratiōe parētū Exo. 20. vn̄ apl̓s dic̄. i. ad Thimo. 5. Siqͣ vidua filios aut nepotes hꝫ diſcat pͥmū domū ſuā regere mutuā vicē reddere parētibꝰ. in­gredi aūt religionē ē liberū volūtati. vr̄ debeat ali ꝗs p̄termitter parētū obſequuꝫ ꝑꝑ religiōis īgreſſuꝫ.. Maior videt̉ ſubiectio filij ad patrē qͣꝫ ẜui ad dn̄m: ꝗa filiatio ē naͣlis: ẜuitꝰ aūt ex maledictiōe pctī: vt pꝫ Gen̄. 9. ſꝫ ſeruuꝰ pōt p̄termittere obſequꝫ dn̄i ſui vt religioneꝫ ingrediat̉ aūt ſacrū ordinē aſſumat: ſic̄ hr̄ in decretis diſtī. 44. ſi ẜuus. multominꝰ pōt filiꝰ obſequꝫ pr̄is p̄termitte re vt īgrediat̉ religionē.. Maiori debito obligat̉ ali­quis parētibꝰ qͣꝫ his ꝗbꝰ dꝫ pecuniā: ſꝫ illi debēt pecuniā aliꝗbꝰ pn̄t religionē īgredi. dicit n. Greg. ī regiſtro: hr̄ in decretis diſtī. 5. hi ſūt rōnibꝰ publicis obligati: qn̄ petūt monaſteriū nullo ſuſcipiēdi ſūt niſi pͥus a nego­cijs publicis fuerint abſoluti. vr̄ multominꝰ filij poſ­ſint religionē īgredi p̄termiſſo pr̄no obſeꝗo. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Mat. 4. dr̄: Iacobꝰ Ioānes relictis retibꝰ pr̄e: ſecu­ti ſunt dn̄m. ex quo pꝫ vt Hilariꝰ dicit: Docemur xp̄ꝫ ſecu­turi ſecularis vite ſolitudine pr̄ne domꝰ ꝯſuetudine teneri. Rn̄º. dd̓m ſic̄ ſupra dictū ē de pietate age­ret̉: parētes hn̄t rōnē pͥncipij inqͣꝫtū huiuſmodi. per ſe eis ꝯuenit vt filioꝝ curā habeāt: ꝑꝑ hoc liceret alicui filios habēti religionē īgredi oīno p̄termiſſa cura filioꝝ.i. ꝓuiſo qͣliter educari poſſent. dr̄ enī. i. ad Thimo. 5. ſi­quis ſuoꝝ curā hꝫ: fidē negauit eſt infideli deterior. accidēs tn̄ parētibꝰ ꝯuenit vt a filijs adiuuent̉ inqͣꝫtum.ſ. ſūt in neceſſitate aliqͣ ꝯſtituti. dicēdū ē parētibꝰ ī ne­ceſſitate exn̄tibꝰ ita eis cōmode aliter qͣꝫ obſequiū fi­lioꝝ ſubueniri poſſit: licet filijs p̄termiſſo parētum obſeꝗo religionē ītrare. ſi v̓o ſint in tali neceſſitate vt fi lioꝝ obſeꝗo multū īdigeāt: pn̄t p̄termiſſo parentū obſeꝗo filij religionē ītrare ꝯͣ p̄ceptū parētū: qꝛ poſt annos puber­tatis ꝗlibet īgenuus libertatē hꝫ qͣꝫtuꝫ ad ea que ꝑtinēt ad diſpōnē ſui ſtatꝰ: p̄ſertiꝫ in his ſunt diuini obſequij ma gis ē obtēperādū patri ſpūuꝫ vt viuamꝰ qͣꝫ parētibꝰ carnis vt apl̓s dicit ad Heb̓. 12. vn̄ dn̄s: vt legit̉ Mat. 8. Luc. 9. Rep̄hēdit diſcipulū nolebat ſtatiꝫ ſequi ītuitu pr̄ne ſepulture. erāt.n. alij per quos illud opus īpleri poterat vt Chryſo. dicit. Ad pͥᵐ dd̓m: p̄ceptū de honoratione parētū: ſolū ſe extēdit ad corporalia obſequia: ſed ēt ad ſpūalia ad reuerētiā exhibēdā. ēt illi ant in religio ne īplere pn̄t p̄ceptū de honoratione parētū eis orādo eis reuerētiā auxiliū īpēdēdo ẜm religioſos decet: ꝗa etiā illi in ſeculo viuūt diuerſimode parētes honorāt ẜꝫ eoꝝ cōditionē. Ad 2ᵐ dd̓m qꝛ ſeruitꝰ ē in penā pctī ī ducta: ſeruitutē aliquid adimit̉ hoī qd̓ al̓s ei cōpeteret ne.ſ. libere de ſua ꝑſona poſſit diſponere. ſeruus enī id qd̓ eſt dn̄i eſt: ſed filius patit̉ detrimētū ex hoc ſubiectꝰ eſt patri qn̄ poſſint de ſua perſona libere diſponere trāſfe­rendo ſe ad obſequium dei: quod maxime pertinet ad ho­minis bonuꝫ. Ad 3ᵐ dd̓m ille qui eſt obligatꝰ ad ali­quod certuꝫ: poteſt illud licite pretermittere facultate exiſtente. ideo ſi aliquis ſit obligatus vt alicui rationem ponat vel vt certuꝫ debitum reddat: non poteſt hoc licite pretermittere vt religioneꝫ ingrediatur. ſi tamen debeat aliquā pecuniaꝫ non habeat vnde reddat tenetur facere quod poteſt: vt.ſ. cedat bonis ſuis creditori. ꝓpter pecuni­am auteꝫ perſona liberi hominis ẜm iura ciuilia non obli­gatur ſed ſolum res: quia perſona liberi hominis ſuperat omnē eſtimationē pecunie. vnde licite poteſt exhibitis re­bus ſuis religionem intrare: nec tenetur in ſeculo remane­re vt procuret vnde debituꝫ reddat. filius autem tene­tur ad aliquod ſpeciale debituꝫ patri niſi forte in caſu ne­ceſſitatis: vt dictum eſt. Ad ſeptimum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ p̄ſb̓ri cura­ti pn̄t licite religionē īgredi. Dicit.n. Greg. in paſtorali ille qui curaꝫ aīarum ſuſcipit: terribiliter admonet̉ dr̄: Fili mi ſi ſpopōderis amico tuo defixiſti apud extraneū aīam tuā. ſubdit. Spondere nāqꝫ amico ē alienā aīam in ꝑiculo ſue ꝯuerſatiōis acci­pere. ſꝫ ille obligat̉ hoī aliquo debito pōt ītrare reli gionē niſi ſoluat id qd̓ dꝫ ſi poſſit. ſacerdos poſſit curā aīaꝝ agere ad quā ſe obligauit in ꝑiculū aīe ſue: vr̄ li ceat ei p̄t̓miſſa cura aīaꝝ religiōeꝫ ītrare.. vni licꝫ pari rōne oībꝰ ſil̓ibꝰ licꝫ: ſꝫ ſi oēs p̄ſbyteri hn̄tes curā aīaꝝ religionē intrarēt remanerer plebes abſqꝫ cura paſtoꝝ qd̓ eēt incōueniēs. vr̄ p̄ſbyteri curati poſſint licite reli gionē ītrare.. Inter actꝰ ad quos religiōes ordinant̉ p̄cipui ſunt illi ꝗbꝰ aliꝗs cōtēplata alijs tradit. huiuſmodi aūt actꝰ cōpetūt p̄ſbyteris curatis archidiaconis: ꝗbꝰ ex officio cōpetit p̄dicare ꝯfeſſiōes audire: vr̄ non liceat p̄ſbytero curato vel archidiacono tranſire ad religionem. Sed ꝯͣ eſt in decretis. 30.. q. 2. c. due ſunt leges. dr̄. Siꝗs cl̓icoꝝ in eccl̓ia ſua ſub ep̄o ppl̓m retinet ſeculari­ter viuit: ſi afflatu ſpūs ſcī in aliquo monaſterio vl̓ regula ri canonica ſe ſaluari voluerit: et ep̄o ꝯͣdicēte eat liber nr̄a auctoritate. Rn̄º. dd̓ꝫ ſicut ſupra dictū eſt: obligatio voti ꝑpetui p̄fert̉ alij obligationi. obligari aūt voto ꝑpe tuo ſolēni ad vacādū diuinis obſequijs cōpetit ꝓpͥe ep̄is religioſis. p̄ſbyteri aūt curati archidiaconi obligant̉ voto ꝑpetuo ſolēni ad curā aīaꝝ retinendā. ſicut ad hoc obligant̉ ep̄i. vn̄ ep̄i p̄ſulatū non pn̄t deſerere qͣcūqꝫ occa­ſiōe abſqꝫ auctoritate romani pōtificis: vt habet̉ extra de regularibꝰ trāſeūtibꝰ ad religionē. c. licet. archidiacōi āt. p̄ſbyteri curati pn̄t libere abrenūciare ep̄o curam eis cō­miſſaꝫ abſqꝫ ſpāli licētia pape ſolus pōt in votis ꝑpetuis diſpēſare. vn̄ manifeſtū eſt archidiacōis p̄ſbyteris cu­ratis licꝫ ad religionē trāſire. Ad pͥᵐ dd̓ p̄ſbyteri cu­rati archidiaconi obligauerūt ſe ad curā agēdā ſubditoꝝ qͣꝫdiu retinēt archidiaconatū vel parrochiā: aūt obliga uerūt ſe ad hoc ꝑpetuo archidiaconatū vel parrochiam teneāt. Ad 2ᵐ dd̓m ſic̄ Hiero. dicit ꝯͣ Uigilātiū: qͣꝫuis a te lingue viꝑee morſus ſeuiſſimos patiant̉.ſ. religioſi qui bus argumētaris dicis: ſi oēs ſe clauſerint fuerint in ſo litudine ꝗs celebrabit eccl̓ias: ꝗs ſeculares hoīes lucrifa­ciet: ꝗs peccātes ad virtutes poterit exhortari. hoc n. ſi oēs tecū fatui ſint ſapiēs ꝗs poterit: virginitas non erit approbāda. ſi enī virgines oēs fuerint nuptie fue rint interibit genus humanū: rara eſt virtus nec a pluribꝰ appetit̉: patet hic timor ſtultꝰ eſt: puta ſicut ſi aliꝗs ti­meret haurire aquā ne flumen deficeret. Ad octauum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ non liceat de vnā religiōe trāſire ad aliaꝫ ēt ar­tiorē. Dicit.n. apl̓s ad Heb̓. io. deſerētes collectionem noſtrā. ſic̄ ē ꝯſuetudīs ꝗbuſdā. glo. q ſ. timore ꝑſecutōis ce­