Qō CLXXXIX. De ingreſſu religiōis 199 ſtatus pͥncipal̓r ordinat̉ ad ꝑfectionē ꝯſequendā: vt ſupra habitu eſt: ⁊ ẜm hoc ꝯuenit pueris ꝗ de facili inducunt. ex ꝯn̄ti aūt dr̄ eē ſtatꝰ pnīe inqͣꝫtū ꝑ obſeruātiā religiōis pctō rū occaſiōes tollunt̉: vt ſupra dictū ē. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ pue ri ſic̄ nō cogunt̉ ad iurādū ſic̄ canon dicit: ita nō cogunt̉ ad vouēdū: ſi tn̄ voto vl̓ iuramēto ſe abſtrinxerit ad aliꝗd faciēdū: obligant̉ quo ad deū ſi hēant vſuꝫ rōnis: ſꝫ obligent̉ quo ad eccl̓iam an̄ qͣtuordeciꝫ ānos. ¶ Ad 4ᵐ dd̓ꝫ ꝙ Nu meri. 30. Nō rep̄hēdit̉ ml̓ier ī puellari etate ꝯſtituta ſi voueat abſqꝫ ꝯſenſu parētū: p̄t tn̄ reuocari a parētibꝰ. ex quo pꝫ ꝙ nō peccat vouēdo: ſꝫ ītelligit̉ ſe voto obligare qͣꝫtū in ſe eſt abſqꝫ p̄iudicio auctoritatis paterne. Ad ſextum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ ꝓpter obſequiū parētū debeāt aliꝗ retrahi ab īgreſſu religiōis. Nō.n. lꝫ p̄termittere id qd̓ eſt neceſſitatis vt fiat id qd̓ ē liberū volūtati: ſꝫ obſeꝗ parētibꝰ cadit ſub neceſſitate p̄cepti: qd̓ dat̉ de honoratiōe parētū Exo. 20. vn̄ ⁊ apl̓s dic̄. i. ad Thimo. 5. Siqͣ vidua filios aut nepotes hꝫ diſcat pͥmū domū ſuā regere ⁊ mutuā vicē reddere parētibꝰ. ingredi aūt religionē ē liberū volūtati. gͦ vr̄ ꝙ nō debeat ali ꝗs p̄termitter parētū obſequuꝫ ꝑꝑ religiōis īgreſſuꝫ. ¶ Pͣ. Maior videt̉ eē ſubiectio filij ad patrē qͣꝫ ẜui ad dn̄m: ꝗa filiatio ē naͣlis: ẜuitꝰ aūt ex maledictiōe pctī: vt pꝫ Gen̄. 9. ſꝫ ſeruuꝰ nō pōt p̄termittere obſequꝫ dn̄i ſui vt religioneꝫ ingrediat̉ aūt ſacrū ordinē aſſumat: ſic̄ hr̄ in decretis diſtī. 44. ſi ẜuus. gͦ multominꝰ pōt filiꝰ obſequꝫ pr̄is p̄termitte re vt īgrediat̉ religionē. ¶ Pͣ. Maiori debito obligat̉ aliquis parētibꝰ qͣꝫ his ꝗbꝰ dꝫ pecuniā: ſꝫ illi ꝗ debēt pecuniā aliꝗbꝰ nō pn̄t religionē īgredi. dicit n. Greg. ī regiſtro: ⁊ hr̄ in decretis diſtī. 5. ꝙ hi ꝗ ſūt rōnibꝰ publicis obligati: qn̄ petūt monaſteriū nullo mō ſuſcipiēdi ſūt niſi pͥus a negocijs publicis fuerint abſoluti. gͦ vr̄ ꝙ multominꝰ filij poſſint religionē īgredi p̄termiſſo pr̄no obſeꝗo. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ Mat. 4. dr̄: ꝙ Iacobꝰ ⁊ Ioānes relictis retibꝰ ⁊ pr̄e: ſecuti ſunt dn̄m. ex quo pꝫ vt Hilariꝰ dicit: Docemur xp̄ꝫ ſecuturi ⁊ ſecularis vite ſolitudine ⁊ pr̄ne domꝰ ꝯſuetudine nō teneri. ¶ Rn̄º. dd̓m ꝙ ſic̄ ſupra dictū ē cū de pietate ageret̉: parētes hn̄t rōnē pͥncipij inqͣꝫtū huiuſmodi. ⁊ iō per ſe eis ꝯuenit vt filioꝝ curā habeāt: ⁊ ꝑꝑ hoc nō liceret alicui filios habēti religionē īgredi oīno p̄termiſſa cura filioꝝ.i. nō ꝓuiſo qͣliter educari poſſent. dr̄ enī. i. ad Thimo. 5. ꝙ ſiquis ſuoꝝ curā nō hꝫ: fidē negauit ⁊ eſt infideli deterior. ꝑ accidēs tn̄ parētibꝰ ꝯuenit vt a filijs adiuuent̉ inqͣꝫtum.ſ. ſūt in neceſſitate aliqͣ ꝯſtituti. ⁊ iō dicēdū ē ꝙ parētibꝰ ī neceſſitate exn̄tibꝰ ita ꝙ eis cōmode aliter qͣꝫ ꝑ obſequiū filioꝝ ſubueniri nō poſſit: nō licet filijs p̄termiſſo parētum obſeꝗo religionē ītrare. ſi v̓o nō ſint in tali neceſſitate vt fi lioꝝ obſeꝗo multū īdigeāt: pn̄t p̄termiſſo parentū obſeꝗo filij religionē ītrare ꝯͣ p̄ceptū parētū: qꝛ poſt annos pubertatis ꝗlibet īgenuus libertatē hꝫ qͣꝫtuꝫ ad ea que ꝑtinēt ad diſpōnē ſui ſtatꝰ: p̄ſertiꝫ in his q̄ ſunt diuini obſequij ⁊ ma gis ē obtēperādū patri ſpūuꝫ vt viuamꝰ qͣꝫ parētibꝰ carnis vt apl̓s dicit ad Heb̓. 12. vn̄ dn̄s: vt legit̉ Mat. 8. ⁊ Luc. 9. Rep̄hēdit diſcipulū ꝗ nolebat eū ſtatiꝫ ſequi ītuitu pr̄ne ſepulture. erāt.n. alij per quos illud opus īpleri poterat vt Chryſo. dicit. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓m: ꝙ p̄ceptū de honoratione parētū: nō ſolū ſe extēdit ad corporalia obſequia: ſed ēt ad ſpūalia ⁊ ad reuerētiā exhibēdā. ⁊ iō ēt illi ꝗ ant in religio ne īplere pn̄t p̄ceptū de honoratione parētū ꝓ eis orādo ⁊ eis reuerētiā ⁊ auxiliū īpēdēdo ẜm ꝙ religioſos decet: ꝗa etiā illi ꝗ in ſeculo viuūt diuerſimode parētes honorāt ẜꝫ eoꝝ cōditionē. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ qꝛ ſeruitꝰ ē in penā pctī ī ducta: iō ꝑ ſeruitutē aliquid adimit̉ hoī qd̓ al̓s ei cōpeteret ne.ſ. libere de ſua ꝑſona poſſit diſponere. ſeruus enī id qd̓ eſt dn̄i eſt: ſed filius nō patit̉ detrimētū ex hoc ꝙ ſubiectꝰ eſt patri qn̄ poſſint de ſua perſona libere diſponere trāſferendo ſe ad obſequium dei: quod maxime pertinet ad hominis bonuꝫ. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ ille qui eſt obligatꝰ ad aliquod certuꝫ: nō poteſt illud licite pretermittere facultate exiſtente. ⁊ ideo ſi aliquis ſit obligatus vt alicui rationem ponat vel vt certuꝫ debitum reddat: non poteſt hoc licite pretermittere vt religioneꝫ ingrediatur. ſi tamen debeat aliquā pecuniaꝫ ⁊ non habeat vnde reddat tenetur facere quod poteſt: vt.ſ. cedat bonis ſuis creditori. ꝓpter pecuniam auteꝫ perſona liberi hominis ẜm iura ciuilia non obligatur ſed ſolum res: quia perſona liberi hominis ſuperat omnē eſtimationē pecunie. vnde licite poteſt exhibitis rebus ſuis religionem intrare: nec tenetur in ſeculo remanere vt procuret vnde debituꝫ reddat. filius autem nō tenetur ad aliquod ſpeciale debituꝫ patri niſi forte in caſu neceſſitatis: vt dictum eſt. Ad ſeptimum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ p̄ſb̓ri curati nō pn̄t licite religionē īgredi. Dicit.n. Greg. in paſtorali ꝙ ille qui curaꝫ aīarum ſuſcipit: terribiliter admonet̉ cū dr̄: Fili mi ſi ſpopōderis ꝓ amico tuo defixiſti apud extraneū aīam tuā. ⁊ ſubdit. Spondere nāqꝫ ꝓ amico ē alienā aīam in ꝑiculo ſue ꝯuerſatiōis accipere. ſꝫ ille ꝗ obligat̉ hoī ꝓ aliquo debito nō pōt ītrare reli gionē niſi ſoluat id qd̓ dꝫ ſi poſſit. cū gͦ ſacerdos poſſit curā aīaꝝ agere ad quā ſe obligauit in ꝑiculū aīe ſue: vr̄ ꝙ nō li ceat ei p̄t̓miſſa cura aīaꝝ religiōeꝫ ītrare. ¶ Pͣ. Ꝙ vni licꝫ pari rōne oībꝰ ſil̓ibꝰ licꝫ: ſꝫ ſi oēs p̄ſbyteri hn̄tes curā aīaꝝ religionē intrarēt remanerer plebes abſqꝫ cura paſtoꝝ qd̓ eēt incōueniēs. gͦ vr̄ ꝙ p̄ſbyteri curati nō poſſint licite reli gionē ītrare. ¶ Pͣ. Inter actꝰ ad quos religiōes ordinant̉ p̄cipui ſunt illi ꝗbꝰ aliꝗs cōtēplata alijs tradit. huiuſmodi aūt actꝰ cōpetūt p̄ſbyteris curatis ⁊ archidiaconis: ꝗbꝰ ex officio cōpetit p̄dicare ⁊ ꝯfeſſiōes audire: gͦ vr̄ ꝙ non liceat p̄ſbytero curato vel archidiacono tranſire ad religionem. ¶ Sed ꝯͣ eſt ꝙ in decretis. 30. cā. q. 2. c. due ſunt leges. dr̄. Siꝗs cl̓icoꝝ in eccl̓ia ſua ſub ep̄o ppl̓m retinet ⁊ ſeculariter viuit: ſi afflatu ſpūs ſcī in aliquo monaſterio vl̓ regula ri canonica ſe ſaluari voluerit: et ep̄o ꝯͣdicēte eat liber nr̄a auctoritate. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ ſicut ſupra dictū eſt: obligatio voti ꝑpetui p̄fert̉ oī alij obligationi. obligari aūt voto ꝑpe tuo ⁊ ſolēni ad vacādū diuinis obſequijs cōpetit ꝓpͥe ep̄is ⁊ religioſis. p̄ſbyteri aūt curati ⁊ archidiaconi nō obligant̉ voto ꝑpetuo ⁊ ſolēni ad curā aīaꝝ retinendā. ſicut ad hoc obligant̉ ep̄i. vn̄ ep̄i p̄ſulatū non pn̄t deſerere qͣcūqꝫ occaſiōe abſqꝫ auctoritate romani pōtificis: vt habet̉ extra de regularibꝰ ⁊ trāſeūtibꝰ ad religionē. c. licet. archidiacōi āt. ⁊ p̄ſbyteri curati pn̄t libere abrenūciare ep̄o curam eis cōmiſſaꝫ abſqꝫ ſpāli licētia pape ꝗ ſolus pōt in votis ꝑpetuis diſpēſare. vn̄ manifeſtū eſt ꝙ archidiacōis ⁊ p̄ſbyteris curatis licꝫ ad religionē trāſire. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓ ꝙ p̄ſbyteri curati ⁊ archidiaconi obligauerūt ſe ad curā agēdā ſubditoꝝ qͣꝫdiu retinēt archidiaconatū vel parrochiā: nō aūt obliga uerūt ſe ad hoc ꝙ ꝑpetuo archidiaconatū vel parrochiam teneāt. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ ſic̄ Hiero. dicit ꝯͣ Uigilātiū: qͣꝫuis a te lingue viꝑee morſus ſeuiſſimos patiant̉.ſ. religioſi qui bus argumētaris ⁊ dicis: ſi oēs ſe clauſerint ⁊ fuerint in ſo litudine ꝗs celebrabit eccl̓ias: ꝗs ſeculares hoīes lucrifaciet: ꝗs peccātes ad virtutes poterit exhortari. hoc n. mō ſi oēs tecū fatui ſint ſapiēs eē ꝗs poterit: ⁊ virginitas non erit approbāda. ſi enī virgines oēs fuerint ⁊ nuptie nō fue rint interibit genus humanū: rara eſt virtus nec a pluribꝰ appetit̉: patet gͦ ꝙ hic timor ſtultꝰ eſt: puta ſicut ſi aliꝗs timeret haurire aquā ne flumen deficeret. Ad octauum ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ non liceat de vnā religiōe trāſire ad aliaꝫ ēt artiorē. Dicit.n. apl̓s ad Heb̓. io. Nō deſerētes collectionem noſtrā. ſic̄ ē ꝯſuetudīs ꝗbuſdā. glo. q ſ. timore ꝑſecutōis ce