Dominica tercia aduentus ſpes ſunt ſumme neceſſaria in corde cuiuſlibet penitētis. Hec tria figurant̉ ꝑ tria ſata farine ex qͥbꝰ cōmixtis ſit panis ſubcinericꝰ.i. paniſ penitētie. Gen̄. xviij. Accelera tria ſata ſimile cōmiſce. ⁊ fac ſubcinerices panes. Nā timor peccatū expellit. pudor pena tꝑat. ſpes hoīem erigit. De pͥmo Eccl̓i. i. Timor dn̄i epellit pec catu. De ſecūdo Euſebiꝰ. Uerecūdia pena tēperat quā qͥs ꝓ peccato pati debuerat Richar. de ſancto victo. Quāto verecūdia maior tāto ī oculis dei clariꝰ innoteſcit. De tercio Ro. v. Spes non ꝯfundit. ſpe em̄ ſalui facti ſumus. Ro. viij. R Secūdo veniet vt medicuſanās languorē. ⁊ hͦ fit in peccatoꝝ remiſſione Eccl̓i. xxxviij. Da locū medico ⁊ nō diſcedat a te qꝛ oꝑa eiꝰ ſunt neceſſaria. Hiere. xxx. Ob duca em̄ cicatricē tibi ⁊ a vulneribꝰ tuis ſana bo te. Reuera poſtqͣꝫ vt iudex timorē ⁊ horrorē pene ⁊ culpe incuſſerit vt peccator agnoſceret miſeriā ⁊ peccati penā. tūc veniet vt medicus infundēs vinū ⁊ oleū ſicut ſamaritanus Luc. x. id eſt doloris mitigationē ꝯtra horro rē culpe. ⁊ leticiā ſpūaleꝫ ꝯtra timorē pene ī re miſſionē pctōꝝ. Oleū em̄ lenit. vinū ꝟo inebriat ꝑ gaudiū. qꝛ letificat cor homīs. psͣ. ciij. atqꝫ ita opē ꝯfert ſalutarē. vt qͦtiens penitēs ex deuota ꝯſuetudine redire voluerit ad luctum penitētie reſpiciēs multitudinē ⁊ magnitudi nē pctōꝝ ſuoꝝ volēs ſe ꝑinde vt priꝰ ad luctū penitētie ꝓuocare: tūc ſpūs teſtimoniū r̄ddit ſpiritui nr̄o ꝙ ſumꝰ filij dei. ad Ro. viij. hͦ edimiſſa ſunt nobis pctā noſtra. vt ſic non ad triſticiā ſꝫ ad leticiā moueamur ita. Et hinc ē ꝙ ex ꝑſona medici dicit dn̄s illud yſa. lxi. Ad annūciandū māſuetis miſit me vt mederer cō tritos corde. ⁊ vt ꝯſolarer om̄es lugētes. vt im pleat̉ illud Thob̓. iij. Poſt lacrimationem ⁊ fletū exultatōeꝫ infundis vt magdalene cōti git. Luc̄. vij. Remittunt̉ tibi peccata vade in pace. Ecce duo emplaſtra q̄ dn̄s verꝰ medicꝰ ⁊ ſamaritanꝰ peccatori ſatiato ſupponit. Sꝫ tn̄ ꝙ ſis venia peccatoꝝ ꝯſecutꝰ adducēdi ſūt teſtes. Et quia vt habet̉ Matth̓. xviij. In ore duoꝝ vel trium teſtiū ſtat om̄e verbū. Sic ⁊ nos tres teſtes. fidē ſpem ⁊ charitatē habere de bemꝰ. Primꝰ teſtis eſt fides veritatꝭ. Ezech̓. xviij. Si auerterit ſe impiꝰ ab impietate ſua qua operatꝰ eſt ⁊ egerit penitentiā ab om̄ibuſ peccati ſuis ⁊ fecerit iudiciū ⁊ iuſticiā omniū iniquitatū eiꝰ nō recordabor. Et Hiere. xviij. Si penitentiā egerit gens illa a malo ſuo qd̓ fecit. agam ⁊ ego penitentiā ſuꝑ malo qd̓ cogitaui vt facerē ei. Et ꝓbat hec in corde homīs peccatoꝝ remiſſionē. ⁊ ſi nō ad penā tamē maxime quo ad culpā. Si vero deuotus homo hoc teſtimonio nō ꝯtentus vlteriꝰ ꝓgreditur penitēs in hoc ꝙ deliquit ⁊ ſatiſfaciēs qͣꝫtū poteſt accedat aliꝰ teſtis teſtificans in cordenr̄o remiſſionē peccatoꝝ.ſ. ſpes ex ꝯſcentia. i. Ioh̓ iij. Si cor noſtꝝ nō rep̄henderit nos fiducia habemꝰ ad deū. ij. ad Chorinth̓. i. Gloria noſtra hec eſt teſtimoniū cōſcientie noſtre. Deteſtimonio Aug. Inter iuſtū iudicē ⁊ puram cōſcientiā dicit noli timere cauſaꝫ tua. Bern̄. Quē cōſcientia defendit inter accuſatores libereſt. verūtamen hic teſtis dat aliquā fiduciā: nullā autē certitudineꝫ. Qd̓ clare patet. i. ad Choꝝ. iiij. Nihil mihi cōſcius ſum ſꝫ nō in hͦ iuſtificatus ſum. ſubdit. qui aūt me iudicat dn̄s eſt. qͣſi diceret. forte habeo aliquid oc cultū ⁊ ignoro qd̓ deꝰ ſcit. Terciꝰ teſtis ē charitas. qd̓ tūc ꝯtingit cū hō deuotꝰ ſequit̉ cōſiliū pauli. ad Phil̓. iij. Que quidē retro ſunt obliuiſcēs ad ea vero q̄ priora ſunt extendens meip̄m ad deſtinatū ꝑſequor ad brauiū ſupne vocationis dei nō ꝯtentus prioribꝰ ſe totū offert in obſequiū xp̄i. gemēs ⁊ ſupplicans vt deꝰ cū eo faciat miſericordiā. Ad quā ſupplicationē pater miſericordiaꝝ de celo mittit terciū teſte charitatē. in qua fūdit ſpūmſanctuꝫ. Ro. viij. Ip̄e em̄ ſpūs reddit teſtimoniū ſpiri tui noſtro ꝙ ſumꝰ filij dei. ⁊ ꝙ remiſſioneꝫ pec cati habemꝰ.i. Petri. iiij. Charitas oꝑit mutitudinē peccatoꝝ. Un̄ primꝰ teſtis cōſcientia alleuiat. ſecundꝰ ſerenat. terciꝰ aſſecurat. Propter qd̓ ſpūs veritatis dictꝰ eſt eo ꝙ anime fideli imprimit veritatē. ꝓuerb̓. x. Uniuerſa delicta operit charitas. Nemo em̄ cuꝫ charitate damnat̉. Ideo deſidera medicū ⁊ clama cum Hieremia. xvij. Sana me dn̄e ⁊ ſanabor. ſaluum me fac̄ ⁊ ſaluus ero. S Albertus. Dn̄s veniēs in virtute medici quattuor me det̉ ꝑ ſui aduentꝰ p̄ſentiā. Primo ab infirmi tate p̄ſeruando. hͦ fit cū attenuat impugnatio nes vicioꝝ. Secūdo cauſam infirmitatis ex pellendo.ſ. cōcupiſcentiā carnis ⁊ oculorum. Tercio ſanitatē reparādo.i. vires ⁊ fortitudi ne. Quarto ſanitatē reparatā ꝯſeruādo Ecc̄i. xxxviij. Honora medicū ꝓpter ſanitatē. Te cio animā ꝑ gratiā viſitat vt viator alleuiant laborē in vie oſtēſione perducēs hoīeꝫ ꝑ hudeſerti ſolitudinē ad terrā ꝓmiſſionis. Hiere. xvij. Quaſi colonꝰ futurꝰ es in terra. ⁊ qͣſi via tor declinans ad manendū. Et hoc ꝓpter vie alleuiationē ⁊ tedij amotionē. vt anima deuota ex dulci cōfabulatione loquēs de gaudijs