Seite
Sermo LXXXI ꝯuertunt̉ ad ſemitas veritatis. De qͦ Gregꝭ. Raro vel nūqͣꝫ pctōres ad lamentū pnīe re­dirēt ſi nulla eēt bonoꝝ exempla q̄ eoꝝ men tē traherēt. Idcirco bonus exēplarꝭ valde me ret̉. nā efficit̉ ꝑticeps oīm bonoꝝ illius qui ſe quit̉ eū in bono. De qͦ Ceſarius. Quāta exē­pla bonitatis ⁊ charitatis on̄dis. cū tantis ⁊ ꝑ tantꝭ p̄mia eternaliter poſſidebis. nā tales qꝫtū hic p̄ ceteris lucēt ꝑ bona exēpla. tantū ꝑ eteris fulgebūt ī futuro. Dan̄. xij. Qui autē pocti fuerint fulgebūt qͣſi ſplēdor firmamen i. ⁊ qui ad iuſticiā erudiūt multos qͣſi ſtel. ī petuas eterni. Iō hortat̉ apl̓us. i. Thi. iiij. Exemplū eſto fideliū ī verbo ⁊ ꝯuerſatōe. nō lū dicit in verbo ſed etiā ī ꝯuerſatōe. Quia icit Leo papa. Ualidiora ſunt exempla qͣꝫ erba. ⁊ plenius docemur oꝑe qͣꝫ voce. Et ſi it ſol lucet p̄ ceteris ſtellis. ſic tales p̄ alijs ī lis. Mat. xiij. Fulgebūt iuſti ſicut ſol in re io patris eoꝝ. Un̄ Ariſto. v. eth̓. Ille opti­us ē qͥ vtit̉ bonitate. nō ſolū quo ad ſe ſꝫ eti n quo ad alios. Nā ſcribit̉ Iac. v. Qui cō erti fecerit pctōrē ab errore vie ſue: ſaluabit am eiꝰ a morte. Talis fuit abbas quidaꝫ. tnarrat Iacobꝰ d vitriaco. ꝙ quidā fuit ra tor pͥnceps latronū qui cepit abbatē quen­ā cū ſuis. Cui abbas ait quid vellet. dicit. js vros et veſtes. Cui abbas. Dona dei ſūt munia. nā annis pl̓imis his vſus fui. iō iu ū eſt vt eis etiā vos iaꝫ vtamī. Cui raptor. odie vel cras vēdemus totū ⁊ ememus ne ſſaria ad victū. Cui abbas. Fili mi q̄re tm̄ boras ⁊ exponis te ꝑiculo ꝓ victu tuo. veni necū ⁊ ego bn̄ ꝓcurabo tibi. Cui raptor. Nō vſſum comedere fabas vr̄as ⁊ olera. Rn̄dit bas. Dabo tibi carnes ⁊ piſces et bonū vi­tu. Tādē acqͥeuit ad ꝓbādū quidā abbas ceret. Qui fecit ei p̄ꝑare vnā camerā pulcrā lectum pulcꝝ. aſſignās ei monachū qui ſi ẜuiret. ⁊ oīa que deſiderauit dedit ei. ⁊ om̄i epoſtqͣꝫ comederet monachꝰ de p̄cepto ab tis patris corā eo tm̄ panē ⁊ aquā comede it. Cū hoc monachus pluribꝰ diebꝰ feciſſꝫ ro queſiuit ab eo dicēs. Frater quid feciſti om̄i die ſic te affligis. Nūquid hoīes inter ciſti. Cui ille. Abſit a me dn̄e ꝙ vnqͣꝫ homi ꝯtriſtauerim. Rurſum latro. ſi fornicatio ē. adulteriū. ſacrilegiū ꝯmiſiſti. Tūc mona­pus ꝑ admiratōe ſe ſignās ſigno crucis ait n̄e quid dicitis. apuericia hͦ monaſteriuꝫ traui. ⁊ nūqͣꝫ feminā tetigi. cui latro. Qua gͦ ita te affligis. ait. vt habeā deū mihi ꝓpi­iuꝫ. Tunc latro cōpūctꝰ intra ſe dixit. qͣꝫ mi ſer ego ſum qͥ tot mala. furta. homicidia. ad­ulteria. ſacrilegia feci ⁊ nūqͣꝫ ieiunaui. Et vo cato abbate cecidit ad pedes eius et petijt vt reciꝑetur in fratrē. Qui receptꝰ ī monaſterio remaſit. ⁊ poſt hoc bonoꝝ opeꝝ exercitijs om nes in religione ſuꝑauit. C Terciuꝫ ſi­gnū vite corꝑalis cognoſcit̉ ꝑ ſenſum tactus qꝛ ſi ſentit cū tangit̉ eſignū qꝛ viuit. Spūa­liter. Sic ſi hō tangit̉ aduerſitatibꝰ ⁊ tribu­latōibꝰ ⁊ ſentit patiēter tolerās ē bonū ſignū. qꝛ dicit Gre. Qualis vnuſquiſqꝫ apud ſe la teat illata ꝯtumelia ꝓbat. Uidemꝰ em̄ ꝙ va­ſa plena nō reſonāt. ſed vacua. Sic et hoīes pleni gr̄a ⁊ virtutibꝰ nō murmurāt ī tribula tōibus. ſed vacui a gr̄a. Iō de bonis vt d̓ ſan ctis martiribꝰ canitur. Nō murmur reſonat nec querimonia ⁊c̄. nā deus in aduerſis ꝓbat hoīem an ſit eius filiꝰ vt Iſaac Iacob. Gen̄. xxvij. Accede ad me huc vt tangā te fili mi­⁊ ꝓbe vtꝝ ſis filius meꝰ eſau an̄ nō. Dicit enī Gre. Qui impatiēs ē ſibijpſi teſtis ē ꝙ bonꝰ nō eſt. Iō Eccl̓i. ij. Fili accedēs ad ẜuituteꝫ dei p̄para aīam tuā ad tēptatōem. Nā ſcribi tur Lu. xxi. In patīa vr̄a poſſi. aīas ve. D Quartū ſignū vite corꝑalis ē guſtus. vicꝫ ſi res ſapit in ſe ſicut ē. Spūaliter. Si guſtus adeſt diuine dulcedīs gr̄e ⁊ gl̓ie dei. vt cuꝫ.ſ. audit de his loqui placet ei verbū dei. eo ꝙ di cit Gre. Cibꝰ mētis ē verbū veritatꝭ. Hoc.n. eſt bonū ſignū. Si ꝟo nō ſapit de deo audire aliquid de paſſione.ſ. xp̄i ⁊ alijs ſpūalibus ſi gnū ē ꝙ cor tuū eſt repletū terrenis volupta­tibꝰ ac carnalibꝰ deſiderijs ⁊ rebꝰ mundanis occupatū. Quia dicit apl̓s. i. Choꝝ. ij. Ani­malis hō nō ꝑcipit ea que ſūt ſpūs dei. Nā ẜm Bern̄. Sicut ignis ⁊ aqͣ ſimul ſtare non pn̄t. ſic nec corporales ⁊ ſpūales delicie. Et ſi cut filijs iſrl̓ malis māna nō ſapuit ſed plus alliū ⁊ cepe. ſic ẜm Bern̄. dei verba ſunt celeſte māna qd̓ oblectat illos qui viuūt vita ſpūs. his ꝟo qui vitā ſpūs nō hn̄t ſed ī morte aīe ſunt verba dei. ſicut nec alia queqꝫ ſpūalia n̄ ſapiunt ſed plꝰ corꝑalia ⁊ terrena. Un̄ Gre. His dulce eſt eſſe ī terrenis rebꝰ qͥ nil guſta­uerunt de celeſtibꝰ. dulce eſt eis eſſe in carna libꝰ qui nō guſtāt de ſpūalibꝰ Et hoc nō eſt ſignū vite ſꝫ mortis. Ro. viij. Si ẜm carneꝫ vixeritꝭ moriemī. ſi aūt ſpū facta carnis mor­tificaueritis: viuetis. Iō apl̓s Col̓. iij. Que ſurſuꝫ ſunt q̄rite. vbi xp̄s ē ī dextra dei ſedēs q̄ ſurſum ſunt ſapite nō q̄ ſuꝑ terrā. Dicit.n. Amb̓. Impoſſibile ē hic implere ventrē ⁊ ibi mentē. Quintū ſignū vite corꝑalis S 4