![]()
Dn̄ica ſecūda poſt feſtū epiphanie vt accedat ad euꝫ. psͣ. xv. Multiplicate ſunt infirmitates eorū poſtea accelerauerūt ſcilicet ad cōfeſſioneꝫ. Augꝰ. Felix neceſſitas que ad meliora cōpellit. Eccl̓i. xxxi. Infirmitas grauis ſobriā facit animā. Exemplū legit̉ de quo dā nobili qui inuidebat religioſis Ad quem tandē correptū quadā infirmitate venit quidam religioſus ꝯſolans eū. quē ille petiuit vt ꝓ eo oraret. ⁊ ille religioſus in quo ſtatu eſſet deuotior ⁊ magis ſine peccato requiſiuit Et re ſpondit infirmꝰ. in īfirmitate. Cui religioſus. cōſeruet vos deus in ſtatu meliori. Ideo hugo de ſancto victore. Deꝰ multos flagellat infirmitate ne peccent. vtiliꝰ em̄ eſt frangi doloribꝰ ad ſalutē qͣꝫ vti ſanitate ⁊ īcolumitate ad damnationē. Et ſic factū eſt beato hieronimo qui ſi nō fuiſſet infirmitate flagellatꝰ nō fuiſſet ſacre ſcripture ita attentꝰ. Ideo psͣ. lxxxij. Imple facies eoꝝ ignominia ⁊ querēt nomē tuū dn̄e. Tunc ait. Dn̄e ſi vis potes me mun dare. quaſi diceret. volūtas tua eſt opus tuū Ecceqꝫ ſapienter orauit. nō audiuit doctrinā in monte vbi doctꝰ fuiſſet orationē dn̄icam.ſ. Pater noſter ⁊c̄. fiat volūtas tua ⁊c̄. ⁊ tn̄ dixit ſi vis. Chriẜ. qͣſi diceret. Nō dubito tuā voluntatē ad omē opus bonū paratā. ſed neſcio an expediat mihi ſanitas corꝑalis. ideo ſi vis potes me mūdare. qͣſi diceret. tu es ille de quo Iob.xiij. Quis poteſt facere mundū de īmun do: nōne tu qͥ ſolus es. credo ꝙ tu es qͥ mūdaſti Naaman per Helyſeū. iiij. Reg. v. ⁊ ſororē moyſi Nume. xij. potes ergo. Nō dicit ſi deū rogaueris. ſed ſi vis potes. qͣſi diceret. tuū poſ ſe eſt valde efficax in multis. Ubi ꝓ eſ ficacia eiꝰ ſciendū ꝙ poſſe eiꝰ primo eſt principale. ſecūdo ſingulare. tercio virtuale. quarto vniuerſale. quinto eternale. ſexto laudabile. ſe ptimo ineffabile. Dixi primo ꝙ eius poſſe eſt principale. ſic ꝙ nullā habet anteceſſionē nullo indigens adiutorio. Iob. xli. Quis poteſt reſiſtere vultui meo ⁊ qͥs an̄ dedit mihi ⁊ red dam ei. qͣſi diceret. nullꝰ. yſa. xliiij. Ego dn̄s faciēs om̄ia extendēs celos ſolꝰ. ad Roma. xi. Quis prior dedit illi ⁊ retribuet̉ ei. quoniā ex ipſo ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ ī ipſo ſunt oīa. Ecce poſſe eiꝰ eſt principale. Secūdo eiꝰ poſſe eſt ſingulare nō habēs adequationē. Daniel̓. iij. Neqꝫ em̄ eſt aliꝰ deꝰ qͥ poſſet ita ſaluare. Et Iaco. iiij. Unꝰ eſt legiſlator ⁊ iudex qͥ p̄t ꝑdere ⁊ ſaluare Hāc ſingularitatē expͥmit psͣ. lxxxviij. Dn̄e deꝰ vir tutū qͥs ſil̓is tibi potēs es dn̄e. Glo. interline alis. Tu ex te: alij de te. ⁊ veritas tua ī circūitu tuo. Et hoc eſt qd̓ dicit̉ Deutero. iij. Neqꝫ ei eſt aliꝰ deꝰ vel ī celo vel in terra qͥ poſſet facere oꝑa tua ⁊ cōparari fortitudini tue. Sic ergo deꝰ in ſuo poſſe nullū p̄t habere ſimilē vl̓ equa lem. Tercio eiꝰ poſſe eſt virtuale. ſic ꝙ nō habet ꝯtradictionē. Dan̄. iiij. Iuxta voluntate. eī ſuā facit tā in virtutibꝰ celi qͣꝫ in habitator bus terre. ⁊ nō eſt qͥ reſiſtat manui eiꝰ. ⁊ diceei q̄re feciſti. Glo. nihil inqͥt mediū intero⁊ p̄ceptū volūtas em̄ ptās eſt. Quia ſicut diuina volūtas nō p̄t impediri ſicut nec coginec etiā diuina ptās. Quarto eiꝰ poſſe eſt vnuerſale. qd̓ nō habet limitatōeꝫ. Un̄ eiꝰ potia nō eſt artata vt tm̄ poſſit ⁊ nō plꝰ ſicutiſtra. qꝛ eſt infinita. Un̄ ſi querit̉ quare hō p̄t ſuſcitare mortuū Rn̄det̉ ꝓpter limitatio potētie. qꝛ ad hͦ ſe nō extēdit. ſꝫ deus p̄t tā c. ſtia tā terreſtria. vt patet Matth̓. vlti. D. eſt mihi om̄is ptās in celo ⁊ ī terra. Habet. poſſe tā ſuꝑ ſpūalia qͣꝫ corꝑalia. Mat. x. ⁊ mēte eū qͥ poteſt ⁊ animā ⁊ corpꝰ perdere ī hennā. Luc̄. i. Nō erit impoſſibile apud om̄e verbū. Ratio: qꝛ cū virtꝰ diuīa max ſit vnita. ⁊ qd̓ maxime eſt vnitū eſt infinit vt dicit̉ in lib̓. de cauẜ. Oīs virtꝰ vnita pl̓ infinita. Hinc eſt ꝙ diuīa potētia vniu̓ſap̄t. Et ꝓpter hͦ om̄is ſcriptura p̄conizāt om̄ipotentē. Exod̓. xv. Om̄ipotēs nomē Dicit̉ aūt om̄ipotēs qꝛ ei n̄ p̄t ꝯuenire coab alio agēte. Quia ip̄e eſt d̓ qͦ apl̓s. i. T vi. Solꝰ potēs rex regū ⁊ dn̄s dn̄antiū Quinto eiꝰ poſſe eſt eternale: nō habterruptionē. nō ſic de ptāte humana. Eccl̓i. x. Quid ſuꝑbis terra ⁊ cinis. Et iteꝝ. Om̄is ꝓtentatꝰ breuis vita. rex hodie cras moriet̉. nō eſt aūt talis ptās diuina. Exod̓. xv. Dn̄s re gnabit ineternū ⁊ vltra. ⁊ Dan̄. vij. Ptās eptās eterna q̄ nō auferet̉. ⁊ regnū eiꝰ qd̓ n̄ corumpet̉. Luc. i. Regni eiꝰ nō erit finis. Sexeiꝰ poſſe eſt laudabile. qꝛ nō habet redarguon. quis em̄ deū arguere p̄t ꝙ aliter potuit cere ⁊ nō fecit. Iob. xi. Si ſubuerterit oīa in vnū coartauerit quis ꝯtradicet ei. vel qͥ dicere ei poteſt cur ita facis. Nō ergo debet uinū poſſe argui ſed laudari ⁊ p̄dicari. psͣ. iiij. Generatio ⁊ generatio laudabit oꝑa ⁊ potentiā tuā ꝓnuncia. Septimo eiꝰ poſſe ineffabile. qꝛ nō habet cōprehenſionē. qꝛ diu nū poſſe eſt infinitū. ⁊ infinitū ẜm Daeſt qd̓ nec loco nec tꝑe nec intellectu circūſcribit̉. Et ita impoſſibile eſt dei potentiā cōpre hendere. Baſiliꝰ. Plus p̄t deꝰ facereqꝫ poſſis cogitare. psͣ. cv. Quis loquet̉ potentias dn̄i aūt quis auditas faciet omnes laudes cius 