![]()
Sermo XLII. poterat ſoluere libꝝ et aꝑire ſeptem ſignacula ius. Spūaliter. libꝝ.ſ. redēptionis. ⁊ ſepties undere ſanguinē niſi agnus qͥ occiſus eſt leo e tribu iuda. Iō dixit Ioh̓. viij. Si filiꝰ voliberauerit vere liberi eritis. Sic tu ſi times īernū: recordare mortis ⁊ deſcēſus eius ad ineros. qꝛ ipſe eſt de quo apl̓s ad Col̓. i. Eripunos de ptāte tenebraꝝ: ⁊ trāſtulit in regnū lij dilectōis ſue. in quo habemus redēptiōꝫ remiſſionē pctōꝝ. De quo Hiero. Per paonis xp̄i auxiliū data eſt homī ſalus ⁊ remeiū. Et ꝑ lignū cedrinū.i. ꝑ lignū ſancte crus obtulit duos paſſeres.i. duplicē naturaꝫ. ⁊ diuinā ⁊ humanā. vna fuit occiſa.ſ. huma . diuina ꝟo euolauit.i. īpaſſibilis ꝑmanſit deo apl̓s ad Heb̓. vl. Ih̓s vt ſāctificaret ꝑ cū ſanguinē ppl̓m extra portā paſſus ē. ⁊ ad itū. ij. Dedit ſemetip̄m ꝓ nobis vt nos remeret ab om̄i iniqͥtate ⁊ mūdaret ſibi popu acceptibilē. Nā ſicut Naamā leproſus ad ptu Helyſei ſepties ſe lauit ī iordanis flune. iiij. Reg. v. ⁊ mūdatus ē. ſic nos per ſepliceꝫ effuſionē ſanguīs chriſti loti ſum cūdati. Apoc̄.i. Lauit nos a peccatis nr̄is anguine ſuo. Q Dixi ſcd̓o tāgit̉ eius ibitio gratioſa cum ſubdit. Uide vt nemi eris. Sed di. cur inhibuit. et tn̄ bn̄ ſciuit nō obticeret. vt ſcribit̉ Mar. i. Egreſſus ce xp̄dicare ⁊ diffamare ſermonē. an etiā mun tus peccauit in eo ꝙ nō tacuit. Rn̄det̉. duex eſt p̄ceptū. quoddā obligatōis. aliud in ructōis. Obligatiōis eſt quod vult dn̄s oīvt ſeruet̉. vt ſunt p̄cepta decalogi. ſed prece cū inſtructōis vbi dn̄s hoc nō vult fieri qd̓ cepit. ſed qd̓ ꝑ ip̄m ſignificauit. vt in ꝓpoſii. vbi ſignificauit noſtra bona oꝑa nō debediuulgari ꝓpter vanā gloriā. Pro quo ciendū tria ſunt que occultare debemꝰ vt neī dicamus in publico. Primo mala q̄ geſſi us ne ꝓximos inficiamꝰ. Deutr̄. xxiij. Ege⁊ humo oꝑies vt ſint caſtra tua ſancta ⁊ ni ī eis appareat feditatꝭ. Spūaliter immūcie vicioꝝ oꝑiende ſunt.i. occultande neca a ſocietatis corrūpant̉. vt aliqͥ faciūt. de qui s. psͣ. xiij. Sepulcꝝ patēs ē guttur eoꝝ lin is ſuis doloſe agebat.i. publice ⁊ inuerecū loquūt̉ de vicijs carnis. Iſa. iij. Pctm̄ ſuū ſodoma p̄dicauer̄t. nec abſconderūt gl̓ian .ſ. in malicia. ꝓuerb̓. ij. Letant̉ cū malefece it: ⁊ exultāt ī rebꝰ peſſimis. psͣ. li. Quid glo ris in malicia. Reuera nō eſt gl̓ia ſed infaia ⁊ ignominia ⁊ damnationis cauſa. Leui xv. Occident̉ in ꝯſpectu populi. eo ꝙ turpi tudinē ſuā mutuo reuelauerint.ſ. in ꝯplacen tia. Sed deo reuelāda ē.ſ. in diſplicētia. ẜm il lud psͣ. Reuelabo dn̄o viā tuam. nō in publi cone alij ſcandalizent̉ ⁊ ad malū incitent̉. Di cit em̄ Grego. Malicioſa ē gloriatio q̄ peccatorē facit ad peccandū audaciorē. Secundū quod debemus occultare eſt malū ꝓximo rū ne ipſos infamemus. Eccl̓i. xix. Audiſti ꝟ buꝫ aduerſus ꝓximū tuū ꝯmoriat̉ in te fidēs qm̄ nō te dirumpet. Sed aliqui ſunt ſic̄ ſcribitur Eccl̓i. xix. Sic̄ ſagitta infixa femori canis. ſic verbuꝫ in ore ſtulti. Nam canis ſagit tatus vix expectat quouſqꝫ euellat̉ ſagitta. ſic aliqui difficulter expectat ſi aliqua mala d̓ ꝓximo audiunt qͥn ſtatiꝫ reuelent. ⁊ tales ſunt fraudulenti. Prouer. xi. Qui ambulāt fradulenter reuelāt archana. qͥ aūt fidelis eſt celat amici ꝯmiſſum. Et iteꝝ ſubdit Prouerb̓. xxv. Que viderunt oculi tui ne ꝓferas cito in iurgio ne poſtea emēdare nō poſſis cuꝫ deho neſtaueris amicū tuum. Idcirco p̄uidenduꝫ eſt homīqͥd loquat̉. Scriptū ē em̄ ꝓuer. xiij. Qui cuſtoditos ſuū cuſtodit aīam ſuaꝫ. qui aūt incōſideratus ē ad loquēdū ſentiet mala. Et ſubdit. Impius em̄ ꝯfundit ⁊ ꝯfundetur Idcirco taciturnitas aliqn̄ bona eſſet. eo ꝙ di cit Ambro. li. de offi. qͣꝫ plures vidi loquendo pctm̄ incurriſſe. vix queqꝫ tacēdo. nā noſſe ta cere difficilius eqͣꝫ loqui. Ideo Gre. ſuꝑ Lu cā. Rarior virtus tacendi ē qͣꝫ loq̄ndi. ꝓpter qd̓ Catho dicit. Nam nulli tacuiſſe nocꝫ: no cet eſſe locutum. Ideo legit̉ in vitaſpatꝝ. Ab bas Arſenius dū adhuc ſecularis eſſet. petiuit ſibi oſtendi viā ſalutis a dn̄o. Et audiuit vocē dicentē ſibi. Arſeni fuge. luge. tace ⁊ qui eſce. Fugemundū. luge peccatū. tace vniuſcu iuſqꝫ reatū. ⁊ quieſce a ſeculi tumultū. Qd̓ et fecit tranſferens ſe ad religionē. R Tercio debemus occultare bona q̄ fecimus ne de eis vanā gl̓iam capiamus. vt de ieiunio. elemoſyna ⁊ de om̄i oꝑe bono. Primo de ieiunio docet dn̄s Mat. vi. Cum ieiunaueritis nolite fieri ſicut hypocrite triſtes. extermināt em̄ facies ſuas vt appareāt hoībus ieiunates. tu aūt cū ieiunas vnge caput tuū ⁊ faciē tuā laua ne videaris hoībus ieiunās. ſed pr̄i tuo qͥ eſt in abſcōſo. ⁊ pr̄ tuus qui videt in abſconſo reddet tibi. Scd̓o de elemoſyna. Mat. vi. Cū facis elemoſynā noli an̄ te tuba canere ſicut hypocrite faciūt ī ſynagogis ⁊ in vicis vt honorificent̉ ab hoībus. Te aūt faciēte el̓nā neſciat ſiniſtra tua qͥd faciat dextera tua vt ſit elemoſyna tua ī abſcōdito. ⁊ pr̄ tuus qͥ videt 