Seite
Dn̄ica ſeptuageſime quid ſtatꝭ. q. d. ī ſtatu ꝑiculoſo eſtis ī quo ſa­uari nequitꝭ. hic.ſ. in loco trāſitorio. i. Ioh̓. ij. Md̓s tranſit ⁊ ꝯcupiſcētia eius. Et h̓.i. ī lo­co incauto. Eccl̓s. ix. Neſcit hō finē ſuuꝫ. to­ta die.i. ꝑ om̄e tp̄s vite vr̄e. i. Paral̓. xxix. Di­es nr̄i quaſi vmbra ſuꝑ terrā. ⁊ nulla ē mora. Et dicit. tota die ocioſi. qꝛ inquit Gre. Om̄e tēpus vite hoīs eſt dies laborꝭ. Ioh̓. ix. Me oportet oꝑari opera eius qui me miſit donec dies ē.i. tēpus merēdi. Et ſic merito increpā­do dicit talibꝰ. qͥd ſtatis h̓ tota die ocioſi. qꝛ dr̄ ꝓuerb̓. xij. Qui ſectat̉ ociū ſtultiſſimꝰ ē. Et merito. qꝛ vt dr̄ ꝓuer. xx. Propter frigꝰ inter ne.ſ. charitatꝭ. piger. i. ocio torpēs arare nolu it vineā. ſ. pnīalis vite. mendicabit gͦ egeſtate infernal̓ incēdij. ⁊ nō dabit̉ ei. Habebit qͥdeꝫ ꝑtē cū diuite epulone qui nec vnā ſtillam aq̄ impetrare poterat. Sed quid homīes ocioſi rn̄deāt dicit in textu. nemo nos ꝯduxit. O qͣꝫ ꝑiculoſum eſt ociū. īmo ꝑiculoſiſſimū ad tale tꝑs expectare. qꝛ tunc hoīes plerūqꝫ ad tantā cordis miſeriā ꝑueniūt ꝙ oīno a dei ẜuitio ſe excuſant. dicētes. nēo nos ꝯduxit.i. gr̄aꝫ ſpū­alis vite tribuit ſiue penitēdi. qd̓ tn̄ falſum ē. Apoca. iij. Emulare gͦ ⁊ pnīam age. Ecce ſto ad oſtiū ⁊ pulſo. ſi qͥs audierit voce mea ⁊ apu erit mihi ianuā: intrabo ad illū ⁊ cenabo cū il­lo ⁊ ipſe mecū. Aug. Deus qd̓ ſuū eſt ſꝑ inſpi rat. Et. s. Tho. ꝯgētiles li. iij. c. cliiij verſus fi nē. Deus qͣꝫtum in ſe ē ꝑatus ē dare oībꝰ gra­tiā. i. Thi. ij. Uult om̄s homīes ſaluos fieri ⁊ ad agnitionē veritatis venire. Aug. Proni­orē ad dandū qͣꝫ nos ad accipiēdū. Dicit nā qꝫ. s. Tho. vbi. s. Illi ſoli gr̄a dei pͥuant̉ qui ī ſeipſis gr̄e impedimentū preſtāt et oꝑantur. De quo Iob. xxiiij. Ipſi fuerūt rebelles lumi ni.i. gr̄e diuine. Habent ſe em̄ hmōi ſicut illi qui claudūt oculos ad lumē ſol̓. et ſic inexcu­ſabiles ſunt. Tales etiam raro. ſero vel nūqͣꝫ conuertent̉ vt pnīam agāt. nunqͣꝫ vl̓ raro me rent̉ p̄miū eterne retributōis. Nā ī tota ſacra ſcpͥtura tm̄ de vno manifeſte legimus ſic̄ de la trone. Lu. xxiij. Nō debēt tn̄ tales deſꝑare qͣꝫ diu tenent̉ ī hac vita. qꝛ adhuc ſaluator vult eos hr̄e in vinea. qꝛ ⁊ hic eis dixit. Ite et vos in vineā meā. Et qꝛ illos vocat ad vineā: nul li dubiū quin etiam his ⁊ ſi ſero ꝯuerſis velit dare mercedē. Sꝫ vn̄ hoc niſi ex eius ſolabo nitate ⁊ ineffabili miſcd̓ia ꝓuenit. Et tm̄ d̓ pͥ mo pͥncipali. Itē volens dimittere te xtū euangelij ⁊ tm̄ ſpūaliter ꝓcedere ſiue ſen­ſu miſtico dꝫ poſt expoſitionē vinee.i. anime ſiue ſpūalis vite vt ſupͣ: mane: terciā: nonaꝫ ⁊ vndecimā horas ſic exponere. Horeſi­tes interioris hoīs ſunt. Prima etas cia q̄ cū lacte nutrit̉.i. ruditate fidei ⁊ do­ne. Heb̓. v. facti eſtis quibꝰ lacte opus ſolido cibꝰ.i. ſubtili doctrina. qd̓ notat mines ſimplices ⁊ rurales qͥ ſunt tāqͣꝫ Et talibꝰ ſimplex doctrina mīſtrāda ex­rin. i. Tanqͣꝫ ꝑuulis in xp̄o lac vobis di. nō eſcā. Nā ſubtil̓ doctrina ī rudi­edificat: ſꝫ potius ī errorē mittit ⁊ ī tedi­circo dr̄. xliij. di. c. Diſpenſatio.§. Pa­obſeruare dꝫ ſacerdos ne indignis ⁊ nō ligētibꝰ ſecreta miſteria ſua p̄dicatione re incipiat. qui em̄ docꝫ ea q̄ ab audit intelligi nō valent. nō eoꝝ vtilitate ſꝫ tatione facit Et ibidē. c. ſit rector. ⁊ ſu­Greg. ī paſtorali. Sit rector diſcret in verbo.ſ. vt ea ꝓferat que ab audiētibꝰ ligi poſſint ⁊ in eis fructificare. Scd̓as. terioris homīs eſt iuuētus ſiue adoleſo Et eſt ẜm Aug. cū hō incipit aliquid ſe de deo ⁊ obliuiſcit̉ hūana ⁊ tēdit ad di vt dicere poſſit cū apl̓o ad Phil̓. iij. C tro ſunt obliuiſcēs: ad ea ꝟo q̄ ſunt p̓o dēs meipſū ad deſtinatū ꝑſequor ad b­ſuꝑne vocatōis in xp̄o ieſu. Retro ſunt. lia ⁊ terrena. pͥora ꝟo ſunt celeſtia. Et l̓ rit ſpūalis vita. Nā ſpūalis eſt qui­bet rectorē ⁊ ẜm euꝫ viuit. Spūs ar­ad celeſtia. Nec miꝝ ſi homo ſpūalis obliuiſcitur ⁊ ad celeſtia tendit. Et bn̄ ficat̉ ꝑ iuuentutē. qꝛ tunc homīes ab­bum exilē ⁊ ſimplicē et appetunt fortiori. ſic ī ꝓpoſito. Tercia etas inte­mīs ē etas virilis. Ang. Cū aīa intrin­borat̉ ⁊ ꝑ arbitriū dn̄at̉ vicijs et repͥmit ea: vt dicere poſſit ex animi ꝯſtātia illd̓ Rom̄. vii. Certꝰ ſum qꝛ neqꝫ mors neqꝫ vita poterit ſeꝑare a charitate xp̄i. Et hͦ pōt fieri ꝑ tia diuīe gͣtie. ẜm illud Phil̓. iiij. Oīa ī eo qͥ me ꝯfortat. Et hꝫ fieri cū ſpūs ꝑ­ꝯſolatōes ita dulcorat̉ vt totꝰ md̓s ſibi reſcat. ⁊ tribulatōes ⁊ anguſtias quaſti­tienter ſufferat. tal̓ om̄ibꝰ hoībꝰ bn̄ vtit̉ co ad gratiā. amico ad benificētiā. on ad beniuolentiā. ⁊ ꝓficit in ꝓſperꝭ ⁊ ad Illi ſine amore tꝑalia aſſunt ⁊ ſine do­cedūt. Et merito hmōi hoīes his qu virili etate comꝑant̉. qꝛ tunc hoīes/ ores. Et ſic maxima fortitudo eſt cu­ſuo dn̄atur. vt pn̄s etas requirit. C uer. xvi. Melior eſt qui dn̄at̉ anīo gnatore vrbiū. A Quarta etas ī