Seite
Genuo oīs ꝯꝑatur ſenectuti. qꝛ ſicut tunc hō petit uietē ⁊ nō multū laborat. ſic ⁊ aīa pacata et om̄i ꝑte trāquilla regnas ſuꝑ oēs vires qͥ­⁊ efficit̉ quaſi regnū dei vbi verus locus ē is. Et hͦ ē qd̓dr̄ Lu. xvij. Regnū dei intra s ē. Quinta etas hoīs interiorꝭ ꝯꝑatur de pite etati. quia tunc hō fantaſiat̉ ⁊ nō exi­circa ſe. ſic aīa in tali etate omnē aīm ſuū bet ſuſpēſum ⁊ frequēter fantaſiat̉ d̓ celeſti s. ⁊ ex nimia dulcedine qͣſi ab anīo aliena­ec audit nec videt nec ſentit. De qͦ Greg mēs ſit inuiſibilibꝰ dedita. nō pōt videre bilia. Hi etiā tā auide habent animū ad in erectū ꝙ quaſi diſplicet eis totus mun­s ⁊ totū qd̓ in mūdo agit̉. In tali etate fu­Auguſtinus. Un̄ de ipſo legit̉ ⁊ ipſe per ribit in li. ꝯfeſſionū. Diſplicebat mihi qͥc­dagebā in ſcl̓o p̄ dulcedine tui deus meꝰ. iteꝝ. Nil me delectat niſi de te audire. de te ui. de te ꝯferre. Et tales ita intime inſpici­mercedē.ſ. deū ꝙ obliuiſcunt̉ laborꝭ. Ber. ſit cor meus vix ē vniꝰ hore. ⁊ ſi amplius non il. iij io ꝑ amore. Sed heu pauci reꝑiunt̉ in ta nt pite ⁊ amore. ideo bn̄ ꝯuenit ⁊ locū hic ha illud quod in fine euāgelij ponit̉.ſ. Mul­ſint vocati: pauci ꝟo electi. Nā dn̄s para­eſſet pluribꝰ dare ſuam gratiā vt ad tan­fectiōis gradū ꝑuenire poſſent. ſi ꝑ liberū pitriū ſe ad hoc habilitarent Supplicemꝰ bēs humiliter vt nobis ex ſua ineffabili cle­uitia dignet̉ preſtare tantā gratiā vt ſaltē in me obitus ī vinea vere pnīe aut ſpūalis vite ueniamur. Et ſic pͥmiū eterne vite obtinea us. qd̓ nobis preſtare dignet̉ ⁊cͣ. De eadem dn̄ica. Sermo. l. Uid ſtatis hic tota die ocioſi. Mat. xx. B Introductio. Hodie ſācta mater lia repn̄tat tria tꝑa.ſ. tp̄s creatōis. deuiati is ⁊ ꝑegrinatōis. Primo tēpus creationis ter hͦ gͦ hodie in matutinis incipit legere ⁊ Geneẜ. vbi notat̉ magna dignitas hūa creature. qꝛ ad imagine ⁊ ſil̓itudinē dei fa­ē Gen̄. i. Et dicit̉ ibidē ꝙ dn̄s ꝯſtituit ho­ine dn̄m oīs creature dicens. Dnamini pi bꝰ maris ⁊ volatilibꝰ celi ⁊c̄. Et qm̄ poſuit m in ꝑadiſo voluptatis. Scd̓o repn̄tat tē is deuiationis ſiue p̄uaricationis pͥmoruꝫ irentū. ꝑ quos oēs nos venimus in tribu­tiones ⁊ miſerias. qꝛ pͥmo ꝑdidimus bonū ature. natura em̄ noſtra corrupta eſt ꝑ eos ⁊ viciata. ⁊ dominiū creaturarum diminutuꝫ. ex quo oportet nos timere creaturas. ⁊ nūc cti am varias in natura habemus tribulatiōes. idcirco in hmōi rei ſignū eccl̓ia deponit canti­cum nature. Tedeū laudamus. Sed ꝙ veni ant tante tribulationes a pctīs: teſtat̉ Greg di. Si nō adeſſet iniquitas nulla noceret ad uerſitas. Scd̓o ꝑdidimus bona gre. Nā om nes fuiſſemus in granati. nūc autē ī ira naſci mur. Ephe. ij. Eramus natura filij ire. Ideo deponit hodie canticū gratie.ſ. Gloria in ex­celſis. ꝑ quod ꝑ angelos dei pax homībꝰ ē nū ciata. Lu. i. qꝛ dicit̉ Iſa. xlviij. Nō ē pax im­pijs dicit dn̄s Tercio ꝑdidimus bona glorie qꝛ ſecuri fuiſſemus de gl̓ia eterne felicitatis. De quo Gre. Si ſe hō ad obedientiā vincu lis charitatꝭ aſtrinxiſſet ad celeſtē patriā ⁊ ad angeloꝝ ſocietatē ſine morte carnis trāſiſſꝫ. ſꝫ ꝑ pͥmoꝝ parentū noſtroꝝ exceſſum pͥuati ſu­mus. Idcirco eccl̓ia deponit canticū gl̓ie.ſ. al­leluia. qd̓ ab angelis in celo pͥmo eſt cantatū Idcirco eccl̓ia in anniuerſario totius huma ne nature in officio miſſe incipit a cantico qd̓ ꝓ mortuis ꝑ annū catari ſolet. vicꝫ. Circūde derūt me gemitus mortis ⁊c̄. C Tercio hodie eccl̓ia repn̄tat tempus exilij ⁊ ꝑegrina­tionis totius humani generis. qd̓ incepit ab adā. ⁊ durat vſqꝫ in fine mūdi. omnes em̄ ſu­mus in hac valle lacrimaꝝ qui debueramus eſſe ī ꝑadiſo ⁊ in celo. ⁊ ſumus ibi locati tanqͣꝫ viatores tendētes ad patria celeſtis vite. et hͦ ꝑ viam pnīe. In ſignū cuius cantatū eſt heri in veſperis ẜm aliquos ep̄atus hymnus. Di­es abſoluti pretereūt ⁊cͣ. Et adhuc in ſignū il lius etiā tres penitētes ꝯtinuant hodie diui­nū officiū.ſ. Dauid introitū. Paulus epl̓am Mattheus euāgeliū. Propter hͦ etiā eccl̓ia ſancta vt dictū eſt hodie deponit oīa cantica leticie. ⁊ legit collectā ꝓ pctīs. ad deſignandū ꝙ vana leticia eſt poſtponēda. ⁊ ſalubris tri­ſticia aſſumēda.ſ. dolor ꝓ peccatis. ideo etiaꝫ ꝓhibet̉ ſolēnitas nuptiaꝝ vbi multe diſſolu­tiones exercent̉. ⁊ hoc ea de cā vt hō faciliꝰ in­clinetur ad pnīam. Ea etiā de cauſa pn̄s euā­gelium ad legendū ordinat̉. quid em̄ magis ad pnīam allicitqꝫ dei benignitas. teſte apo­ſtolo ad Rom̄. ij. An ignoras qm̄ benignita­dei ad pnīaꝫ te adducit. Modo hec benigni tas manifeſte oſtenditur in pn̄ti euangelio. vbi dn̄s non tm̄ vocat ad pnīam que per vi­neam ſignificat̉ vt ſup̄ audiuiſtis. ſed etiā in­trare ꝯpellit quaſi obiurgādo dicēs. qͥd ſtatꝭ hic tota die ocioſi. Audiuiſti chariſſimi qua­