![]()
Feria ſecunda Paſce tio ꝑ feruentē ꝯpūctōꝫ oēm īmūdiciā pctōꝝ. Iob. xli. Ferueſcere facit qͣſi ollā ꝓfundū ma ris.i. cor hoīs. Aug. Qd̓ gutta facit ī camīo. hoc pctm̄ veniale in tali feruore. Iſa.i. Exco quā ad puꝝ ſcoriā tua. Quīto cū ꝑ feruētiſſi mas lacrimas expellit̉ hūidū puū aīa p̄ꝑatur ad ardorē. ſicut em̄ lignuꝫ tūc pͥmo aptū ē ad claꝝ ardorē ī ſe ſuſcipiēdū cū ſuccꝰ ⁊ humor ꝑ calidas fumigatōes extrahit̉. ſic aīa ſācta no poterit ī ardore ꝑfecte charitatꝭ ꝯualeſcere ni ſi pͥus ꝑ calidū exiccet̉ ab oī humido cuiuſſibet p̄ue ꝯcupiſcētie. Sic igit̉ expletis p̄dictꝭ aīa incipit ardere in dilectōe feliciter ī ſeſenti ens purā ⁊ lucidā flāmā diuini amoris. Nā tunc ardor ſctē charitatꝭ ad plenum ferueſcit qn̄ ip̄a aīa dei pn̄tiā ꝑ interna deguſtatōꝫ mō ineffabili exꝑit̉. Et qͣꝫqͣꝫ tali ardore aliqn̄ pl̓ꝰ aliqn̄ minus in ardeſcit anīa nr̄a. nō ē tn̄ hoc ex varietate diuini ignis: ſꝫ ꝓpter infirmitatē noſtrā ⁊ incōſtantiā humani cordis. Uel ẜm illud apl̓i. i. Choꝝ. xij. Unicuiqꝫ dat̉ ma nifeſtatio ſpūs ad vtilitatem. ad Ephe. iiij. Unicuiqꝫ autē nr̄m data ē gr̄a ẜm menſuraꝫ donatōis xp̄i. nūc plus nūc minꝰ ardet. De qͦ ps. xlix. Ignis in ꝯſpectu eius exardeſcet. Et Bern̄. Ignis qͥ deus ē ꝯſumit quidē ⁊ nō affligit. ardet ſuauiter. deſolat̉ feliciter. Et ſic ſic̄ xp̄s in ꝓpria forma apparuit diſcipulis accē dēs hos ī feruore inſeꝑabilis charitatis. ſic ⁊ qͥbuſlibet ꝑfectis ⁊ ꝯtēplātibꝰ. ⁊ ſibi ꝑ amorē adherētibus apparebit. iungēs ſe omībꝰ ſen ſibꝰ eoꝝ. Qd̓ ſic ꝯtingit. cū enī in igne tria ſūt ſplēdor. calor ⁊ ardor. ꝑ ſplēdorē notificat ſe intellectui infundēs illi ſcīe illuminatōeꝫ. vo luntati ꝑ calorē immutās ea ꝑ dilectōeꝫ. ꝑ ardorē ꝟo notificat ſe mēorie inebriās eā ſapien tie deguſtatōe. I Sed di. vn̄ talis ardor cauſat̉. Rn̄det̉ licet veracit̓ dici poſſet ꝙ ex dei pn̄tia. qꝛ ex dilectōe pr̄is nr̄a dilectio accēdit̉ ex filij ſapīa nr̄a cognitio illuminat̉. ex ſpūſſā cti clemētia ⁊ dulcedine nr̄a memoria dulcorat̉. et ſic ex dei pn̄tia generat̉ ſuꝑ oīa cauſalit̓ ⁊ effectiue. tn̄ ſingulariter etiā ex dei collocuti on ardor diuinꝰ orit̉ diſpoſitiue. Prouer. iij Oīs ſermo dei ignitus. psͣ. cxviij. Ignitū elo quiū tuū vehemēter. Eccl̓i. xlviij. Sermo il liꝰ qͣſi facula ardebat. ꝓuer. xvi. In labijs illiꝰ ignis exardeſcit. Cū gͦ deus hec ſua eloqͥa ignea ad aīam dirigit. tunc aīa inflāmat̉. ſicut cū qͥs ardentē ſagittā in caſtꝝ vel domū dirigit. Bern̄. ſuꝑ Can̄. Spūs ē deus. ſpūs ē aīa hn̄t linguas ſuas ſpūales cū quibꝰ alterutrū loquunt̉ ⁊ pn̄tes ſe indicēt. lingua dei ē fauor dignatōis eius. aīe lingua feruore Et ſequit̉ ibidē. Elinguis ē aīa q̄ ⁊ nullatenus pōt ibi ẜmocinato. bo dei. id̓o locutio dei eſt infuſio doaīe ē admiratio cū gr̄arum actōe. A maꝝ verba ſunt deſideria. deſiderū clamor magnꝰ. ⁊ ſic patet quō cauR Sed di. quid efficit ille ardon ⁊ feliciſſimā vnionē cū deo. vt patet li exemplo. Ignis enī ad virtutē ſi rē in qua agit vt illa res in ꝓpria appareat ſed ī forma ignis vt lidiuerſa ſed vnus ignis. ſic et igagit ī aīam vt vnus efficiat̉ ſpū Qui adheret deo vnꝰ ſpūs ē. I ter ſancte ẜua eos in noīe tuo qͦs ded vt ſint vnū ſicut ⁊ nos. Sed ne illa ovideat̉ intelligi de apl̓is ſb̓dit. nō petm̄: ſed ꝓ eis q̄ credituri ſunt ꝑ verb me vt oēs vnū ſint ſicut tu prime ⁊ vt ⁊ ipſi in nobis vnū ſint ⁊c̄. De eadē feria. Sermo. LaUrrexit ei. ſtus vere et petro Luc̄. xxii hodiema die ꝓ eu cio L Pro introductōne orit̉ queſi re xp̄s nō ꝯtinue ꝯuerſatus ē cū diſcipi is poſt reſurrectōem ſicut pͥus fecerat. R s. Tho. ꝑte. iij. q. lv. ar. iij. ꝙ circa reſum duo erāt manifeſtāda diſcipulis.ſ. g rectōis. ⁊ veritas reſurrectōis. Quoſcꝫ gl̓iam nō decebat eū ꝯtinue ꝯt eis vt pͥus: ne videret̉ ad talē vitā reſqualē pͥus habuerat. Sed qͦ ad ſe tatē reſurrectōis. tūc ſufficiebat apparuit. ⁊ cū eis familiariter. medit ⁊ bibit. ⁊ ſe eis palpand ritas reſurrectōis ꝑ apparinnotuit. In ſummatur. Primo ip̄oꝝ ambulantiū c. crimabil̓. ſcd̓o d̓ ſe nō credentiū cecabilis. Primū pꝫ ī pͥncipio. ſcd̓m ti ⁊c̄. De pͥmo dicit. In illo tꝑe.ſ. ī die reſu ctōis tūc duo ex diſcipulis. eccelicet ne mgr̄o. tn̄ adhuc ẜuabāt impium ambulātes. hoc enī docuit dn̄s. pͥtium mutuū vt alter alteri ẜuiret. C Melius eſt duos eſſe ſimulqꝫ v emolimentuꝫ ſocietatis ſue. Si viab altero fulciet̉. et nomē vnius 