Tertius cta forinſecus: ⁊ interiꝰ ſecuꝫ ꝓ ſuo modulo formādi regulā trahēs: quā de intima poten tia ſui creatoris accepit. Sꝫ qͣꝫta ſit vis aīe ad afficiēdā atqꝫ mutandā materiā corꝑalē: cuꝫ tn̄ creatrix corꝑis dici nō poſſit: qꝛ oīs cā mu tabilis ſenſibiliſqꝫ ſub̓e: oīſqꝫ modus ⁊ nūer ⁊ pondꝰ eius vn̄ efficit̉ vt ⁊ ſit: ⁊ natura ita vl̓ ita ſit: ab intelligibili ⁊ incōmutabili vita q̄ ſu per oīa ē: exiſtit: ⁊ ꝑuenit vſqꝫ ad extrema at qꝫ terrena: multꝰ ẜmo ē: nec nūc neceſſarius Ueꝝ ꝓpterea factū iacob de pecoribꝰ cōme morandū arbitratꝰ ſum: vt intelligeret̉ ſi hō qͥ ꝟgas illas ſic poſuit: dici nō pōt creator co loꝝ īagnis ⁊ hedis: nec ip̄e matꝝ aīe q̄ ꝯceptā ꝑ oculos corꝑis phantaſiā varietatis ſemībꝰ carne ꝯceptis: qͣꝫtū natura paſſa ē: aſꝑſerūt: multominꝰ dici poſſe ranaꝝ ẜpentiūqꝫ creaExod̓. 8 tores angelos malos: ꝑ quos magi pharaonis tunc illa fecerūt. De cauſis originalibꝰ creaturaꝝ corꝑaliū quas mūdo creator inſeruit. Ca. IX Liud ē em̄ ex ītimo ac ſūmo cauſaꝝ cardine cōdere atqꝫ admīſtrare creaturā: qd̓ qͥ facit: ſolꝰ creator ē deus. Aliud aūt ꝓ diſtributis ab illo viribꝰ ⁊ facultatibus aliquā oꝑationē forinſecꝰ admouere vt tūc vel tūc ſic vel ſic: exeat qd̓ creat̉. Iſta qͥppe originalit̓ ac pͥmordialiter in qͣdā textura elementoꝝ cuncta iā creata ſūt: ſꝫ acceptis opportunitatibꝰ ꝓdeūt. Nā ſicut mr̄es graui de ſunt fetibꝰ: ſic ip̄e mūdus grauidus ē cauſis naſcentiū: q̄ in illo non creant̉: niſi ab illa ſūma eēntia: vbi nec orit̉: nec morit̉ aliquid: nec incipit eē: nec deſinit. Adhibere aūt fori ſecus accidētes cauſas: q̄ tametſi nō ſunt na turales: tn̄ ẜm naturā adhibent̉ vt ea q̄ ſecre to nature ſinu abdita ꝯtinent̉: erūpāt: et foris creent̉ quodāmō explicando mēſuras et nūeros: ⁊ pōdera q̄ in occulto acceperūt ab Sap̄. ij. illo: qͥ oīa in mēſura ⁊ nūero ⁊ pōdere diſpoſuit: nō ſolū mali angeli: ſꝫ etiā mali hoīes poſ ſunt: ſicut exemplo agriculture: ſupra docui. Sꝫ ne de aīabꝰ qͣſi diuerſa ratō moueat: quia hn̄t ſpm̄ vite cū ſenſu appetēdi: q̄ ẜm naturā ſūt vitādiqꝫ ꝯtraria: etiā hoc ē videre: qͣꝫ mul ti hoīes nouer̄t: ex qͥbus herbis: aut carnibꝰ: aūt quaꝝcunqꝫ reꝝ qͥbuſlibet ſuccis ⁊ humo ribꝰ: vel ita poſitis: vel ita obrutis: vel ita cō tritis: vel ita cōmixtis: que aīalia naſci ſoleāt quorū ſe qͥs tā de mēs audeat dicere creatorē? Quid gͦ miꝝ ſi quēadmodū p̄t noſſe qͥlibꝫ nequiſſimꝰ hō: vn̄ illi vel illi vermes muſceqꝫ naſcant̉: ita mali angeli ꝓ ſubtilitate ſui ſenſus in occultioribꝰ elementorū ſemībus norunt: vn̄ rane ẜpēteſqꝫ naſcant̉: et hec ꝑ certas ⁊ notas tꝑationū opportunitates occultꝭ motibꝰ adhibēdo faciūt creari: nō creāt: ſꝫ illa hoīes q̄ ſolēt ab hoībꝰ fieri: nō mirāt̉. Qd̓ ſi qͥſqͣꝫ celeritates incremētorū forte miratur ꝙ illa aīantia tā cito facta ſunt: attēdat quēadmodū ⁊ iſta ꝓ modulo facultatis humane ab hoībꝰ ꝓcurent̉. Un̄ em̄ ſit vt eadē corpora citius vermeſcant eſtate qͣꝫ hyeme: citiꝰ in calidioribꝰ qͣꝫ in frigidioribꝰ locis: Sꝫ h̓ ab ho mībus tāto difficiliꝰ adhibent̉: qͣꝫto de ſūt ſen ſuū ſubtilitates: ⁊ corpoꝝ mobilitates in mēbris terrenis ⁊ pigris. Un̄ qualibuſcūqꝫ angelis vicinas cauſas ab elemētis ꝯtrahere: quāto faciliꝰ ē: tāto mirabiliores in hmōi operibꝰ eoꝝ exiſtūt celeritates: ſꝫ nō ē creator: ni ſi qͥ pͥncipalit̓ iſta format. Nec quiſqͣꝫ hͦ pōt niſi ille penes quē pͥmitꝰ ſunt oīm q̄ ſunt mēſuIbidē re: nūeri: ⁊ pōdera: ⁊ ip̄e ē vnus creator deꝰ: ex cuiꝰ īeffabili potētatū ſit etiā vt qd̓ poſſēt hi angeli ſi ꝑmitterent̉: ideo nō pn̄t: qꝛ non ꝑmittunt̉. Neqꝫ.n. occurrit alia rō: cur nō potuerint facere minutiſſimas muſcas qui raExod̓. 8 nas ſerpēteſqꝫ fecerūt: niſi qꝛ maior aderat dn̄atio ꝓhibendi ꝑ ſpm̄ ſctm̄: qd̓ etiā ip̄i magiIbidē. 7 cōfeſſi ſunt dicētes. Digitꝰ dei ē h̓. Quid aūt poſſint ꝑ naturā: nec poſſint ꝑ ꝓhibitionē: et Exod̓. 8 qͥd ꝑ ip̄ius nature ſue cōditionē facere non ſi nant̉: homī explorare difficili ē: īmo ꝟo impoſ ſibile: niſi ꝑ illud donū dei: qd̓ apl̓s cōmēorat dicēs: Alij dijudicatio ſpirituū. Nouimꝰ enī hoīem poſſe ambulare: ⁊ nequaqͣꝫ hͦ poſſe ſi i. Cor̄. 12 nō ꝑmittat̉: volare aūt nō poſſe etiā ſi ꝑmittat̉. Sic ⁊ illi angeli quedā pn̄t facere: ſi ꝑmit tant̉ ab angelis potētioribꝰ ex imꝑio dei: que dā ꝟo nō pn̄t: nec ſi ab eis ꝑmittant̉: qꝛ ille nō ꝑmittit a quo illis ē talis nature modus: qui etiā ꝑ angelos ſuos ⁊ illa pleꝝqꝫ nō ꝑmittit q̄ cōceſſit vt poſſint. Exceptis igit̉ illis: q̄ vſita tiſſimo trāſcurſu tempoꝝ in reꝝ nature ordine corꝑalit̓ fiūt: ſicuti ſunt ortus ſideꝝ occaſuſqꝫ: generatiōes ⁊ mortes aīaliū: ſeminū ⁊ germinū īnūerabiles diuerſitates: nebule ⁊ nubes: niues ⁊ pluuie: fulgura ⁊ tonitrua ful mina ⁊ grādines: venti ⁊ ignis: frigus ⁊ eſtꝰ: ⁊ oīa talia. Exceptis etiā illis q̄ in eodē ordīe rara ſunt: ſicut defectꝰ luminū: ⁊ ſpēs inuſita te ſideꝝ: ⁊ mōſtra ⁊ terremotus: ⁊ ſil̓ia. Exce ptis gͦ iſtis oībus quorū qͥdē pͥma ⁊ ſūma cau ſa nō ē niſi volūtas dei. Un̄ ⁊ in pſalmo: cuꝫ q̄dā huiꝰ generis eſſent cōmemorata: ignis: Psͣ. 148 grādo: nix glaciēs: ſpūs tēpeſtatis: ne qͥs ea vel fortuit: vel cauſis tm̄mō corꝑalibus: vel etiā ſpiritalibꝰ: tn̄ p̄ter volūtatē dei exiſtenti