Seite
Liber no viſu: quo videri deus nō pōt. Sꝫ ſi eū quē videt humano viſu: ſpiritali charitate dilige ret: videret deū qͥ eſt ipſa charitas viſu inte­riore qͦ videri pōt. Itaqꝫ qui fratrē quē videt nō diligit: deū quē propterea nō videt: qꝛ de us dilectio eſt: qua caret qͥ fratrē nō diligit: quō pōt diligere: Nec illa iā queſtio moue­at qͣꝫtū fratri charitatis debeamꝰ impende­re: qͣꝫtū deo incomꝑabiliter pluſqͣꝫ nobis: fra tri em̄ quātū nobis ipſis. Nos aūt ipſos tāto magis diligimus: quātomagis diligimꝰ deū Ex vna igit̉ eadēqꝫ charitate deū ꝓximūqꝫ diligimus. Sed deū ꝓpter deū: nos auteꝫ ⁊ ꝓximū propter deum. Ꝙ ex ea forma qua diligit̉ iuſtus diligat̉ deus: quia nō pōt ea que dilectionē excitat forma nō diligi: eademqꝫ eſt deus: quia deꝰ charitas eſt. Ca. IX. Uid em̄ eſt queſo ꝙ exardeſcimus cū audimus ⁊ legimus: Ecce nunc 2. Coꝝ. 6 tempus acceptabile: ecce nūc dies ſalutis: nullā in quoqͣꝫ dantes offenſionem: vt nō rep̄hendat̉ miniſteriū noſtrū: ſꝫ in om nibus cōmendantes noſmetipſos vt dei mi niſtros: in multa patientia: in tribulatiōibꝰ in neceſſitatibꝰ: ī anguſtijs: in plagis: in car­ceribus: in ſeditiōibꝰ: in laboribꝰ: in vigilijs: in ieiunijs: in caſtitate: in ſcientia: in longa­nimitate: in bonitate: in ſpirituſancto: in ca­ritate nō ficta: in verbo veritatis: in virtute dei: ꝑ arma iuſticie a dextris ⁊ a ſiniſtris: per gloriā ⁊ ignobilitatem: ꝑ infamiā ⁊ bonā fa­mam: vt ſeductores ⁊ veraces: vt qͥ ignorā­mur ⁊ cognoſcamur: quaſi morientes ⁊ ecce viuimus: vt coerciti ⁊ nō mortificati: vt tri­ſtes ſemꝑ aūt gaudētes: ſicut egentes mul­tos aūt ditantes: tanqͣꝫ nihil hn̄tes ⁊ oīa poſ ſidentes. Quid em̄ eſt ꝙ accēdimur in dile­ctionem pauli apl̓i: cū iſta legimꝰ: niſi ꝙ cre­dimus eum ita vixiſſe: Uiuendū tn̄ ſic ec̄ dei miniſtris: nō de aliqͥbus auditū credimus: ſꝫ intus apud nos vel potius ſupra nos in ip̄a veritate conſpicimꝰ. Illum gͦ quē ſic vixiſſe credimus: ex hoc ꝙ videmus diligimus. Et niſi hāc formā quā ſꝑ ſtabilē atqꝫ īcōmutabilē cernimꝰ p̄cipue diligeremꝰ nō iō diligeremꝰ illum: quia eiꝰ vitā cū in carne viueret: huic forme coaptatā ⁊ cōgruentē fuiſſe: fide reti­nemus. Sed neſcio quō amplius ⁊ in ipſius forme charitatem excitamur: ꝑ fidem qͣ cre­dimꝰ vixiſſe ſic aliquem ⁊ ſpem q̄ nos quoqꝫ ita poſſe viuere qui homines ſumꝰ: ex eo ꝙ aliqͥ hoīes ita vixerūt minīe deſperamꝰ vt hͦ ⁊ deſideremus ardentius: ⁊ fidētius p̄cemur. Ita ⁊ ip̄oꝝ vitā facit a nobis diligi forme illiꝰ dilectio ſcd̓m quā vixiſſe credunt̉: ⁊ illoꝝ vita credita: in eandē formaꝫ flagrantiorē excitat caritatē: vt qͣꝫto flagrantiꝰ diligimꝰ deū: tāto certius ſereniuſqꝫ videamus: qͣꝫ in dea cōſpi­cimus incōmutabilē formā iuſticie: ſcd̓m quā hoīeꝫ viuere oꝑtere iudicamꝰ. Ualet ergo fi des ad cognitionē ⁊ ad dilectionē dei: nō tan qͣꝫ oīno incogniti: aut omnino non dilecti: ſed quo ꝯgnoſcat̉ manifeſtiꝰ ⁊ qͦ firmamꝰ diligat̉. De amante ⁊ quod amat̉ ⁊ amore. Ca. X. Uid eſt autē dilectio vel caritas quā tantopere ſcriptura diuina laudat ⁊ p̄dicat: niſi amor boni. Amor auteꝫ alicuius amātis eſt: ⁊ amore aliqͥd amat̉. Ec­ce tria ſunt: amans ⁊ qd̓ amat̉: ⁊ amor. Quid eſt gͦ amor niſi quedā vita duo aliqͣ copulans vel copulare appetēs: amantē ſcꝫ ⁊ qd̓ amat̉: Et hͦ etiā in extremis carnalibuſqꝫ amoribus ita eſt. ſed vt aliqͥd purius ⁊ liquidius hauria mus: calcata carne aſcēdamꝰ ad aīm. Quid a mat animus in amico: niſi animū: Et illic igit̉ tria ſunt: amās ⁊ qd̓ amat̉: ⁊ amor Reſtat etiā huic aſcēdere ⁊ ſuꝑius iſta q̄rere qͣꝫtū homini dat̉. Sed hic paululū reqͥeſcat intentio: nō vt ſe iam exiſtimet inueniſſe qd̓ q̄rit: ſꝫ ſicut ſolet inueniri locus vbi iā querendū eſt aliqͥd non dū illud inuentū eſt: ſꝫ iam inuentū eſt vbi q̄ra tur ita hͦ dixſſe ſuffecerit: vt tanqͣꝫ ab articulo alicuius exordij cetera contexamus. Explicit liber octauus Incipiunt capitula libri noni. j De deo ſemꝑ querendo ij De amore: an tria ſint: amās: ⁊ qd̓ amatur: ⁊ amor: an autem duo ſint cum quis non alium qͣꝫ ſeipſum dili git. iij De mēte ⁊ noticia eius ⁊ volūtate. iiij Tria eſſe in anima: que ſunt vnum mentem: ⁊ noticiam ſui: ⁊ amorem v Ꝙ mens: ⁊ amor: ⁊ noticia: ⁊ ſingu la in ſe maneant. ⁊ omnia in omni­bus. vj. De noticia qua mens nō ſolum ſe: ſed etiā alias mētes noſſe regulari ter poteſt. vij De verbo quod mēs ex eterna cō­cipit veritate. viij Quali amore diligi debeat creatu­ra. ix. Quo differat dilectio rerum ſpiri­