Liber am corpuſcula infinite diuidi: tamē ad eas tenuitates vel minutias peruentū fuerit qͣs viſas meminimꝰ exiliores minutioreſqꝫ phā taſias iam poſſumꝰ intueri: qͣꝫuis de ſinat ꝑſequi ac diuidere. Ita nulla corꝑalia ni ſi aūt ea que meminimus aut ex his que me­minimus cogitamus. De menſura numero pondere quorū ſil̓itudo ſit in memoria viſione voluntate. Capitulum. XI. Ed qꝛ numeroſe cogitari pn̄t que ſi gillatim ſunt imp̄ſſa memorie: vide tur ad memoriā mēſura: ad viſionē vero nūerus ꝑtinere. Quia lꝫ innūerabil̓ ſit multiplicitas taliū viſionū. ſingulis tn̄ in me­moria p̄ſcriptus eſt intrāſgreſſibilis modus. Mēſura igit̉ in memoria: in viſiōibꝰ numerꝰ apparet: ſicut in ip̄is corꝑibus viſibilibꝰ mēſu­ra quedā eſt: cui numeroſiſſime coaptat̉ ſen­ſus videntiū: ex vno viſibili multoꝝ cernen tiū format̉ aſpectꝰ: ita vt etiā vnꝰ ꝓpter duo­ oculoꝝ numeꝝ plerūqꝫ vnā rem gemina­ ſpecie videat: ſicut ſupͣ docuimꝰ. In his rebus vn̄ viſiones exprimunt̉ q̄dā menſura e In ip̄is aūt viſionibꝰ numerꝰ. Uolūtas vero iſta ꝯiungit ordinat: quadā vnitate co­pulat: nec ſentiēdi aūt cogitādi appetitū niſi ī his rebus vn̄ viſiones formant̉ acqͥeſcēs col­locat ponderi ſimilis ē. Quapropter hec tria menſurā: numeꝝ pondꝰ etiā in ceteris oībus rebꝰ animaduertēda p̄libauerim. Nūc interī volūtatē copulatricē rei viſibilis atqꝫ viſiōis qͣſi ꝑentis ꝓlis: ſiue in ſentiēdo ſiue in cogi­tādo: nec parentē nec ꝓlē dici poſſe: quō va­lui quibꝰ valui demōſtraui. Un̄ tp̄s admo­net hac eandē trinitatē in īteriore hoīe reqͥre re: atqꝫ ab iſto quo tādiu locutꝰ ſum aīali at qꝫ carnali exterior d̓r introrſus tende̓. Ubi ſperamꝰ inuenire nos poſſe ẜm trinitatē ima­ginē dei conatꝰ nr̄os illo ip̄o adiuuāte) quem omnia: ſicut res ip̄e indicat: ita etiaꝫ ſctā ſcri­ptura in mēſura numero pondere diſpo­ſuiſſe teſtatur. Explicit liber vndecimus Incipiunt capitula libri duodecimi. j Quid ſit etiā in aīo nr̄o intelligendū ſit ad exteriorē hoīem pertinere. ij Corꝑales ſenſus cōes nobis eſſe pe­coribꝰ: ſed ꝓpriū eſſe hoīs de his ſenſu corporis cōprehendit ſecun­dum eternas iudicare rationes. iij Actiones corporales ita demum eſſe re ctas ſi eis regendis mentis intelle­ctuale p̄fuerit iiij Quid interſit inter illud quo mens in­clinatur ad temporalia. illud quo contemplatur eterna. v De opinione eorum qui coniugio ma­ſculi femine eorum proli diuinā comparant trinitatem. vj homo non ad vnius in trinitate per ſone ſed ad totius trinitatis imagi­nem ſit creatus. vij De eo qd̓ apl̓s dicit virū eſſe imaginem dei: mulierē aūt gloriā viri viij Quibus ꝓgreſſibus mens corꝑalium vſu imagine delectata: ab eterno­rum contemplatione deficiat. ix pernicioſe relicto cōmuni bono: pri uata querantur. x Que ſit humana temptatio. qd̓ pctm̄ extra corpus habeat̉ xi Quibꝰ demutatōibꝰ ab imagine dei in ſimilitudinē pecoris delabatur xij cōꝑabilis ſit primoꝝ hoīm preuari­catione mens ad amorē tꝑaliū ſen ſu eſt tracta corporeo. xiij De eoꝝ ſnīa qui in vno hoīe mentē in ſona viri: ſenſuꝫ aūt corꝑis in ꝑſona mulieris accipiendū eſſe dixerunt. xiiij In que officia proprie ſapientia ſcien tia dei dantur. xv De opinione platonis qua credidit aīaſ aliā vitam priuſqͣꝫ corporibus indue rentur habuiſſe. Aurelij auguſtini epiſcopi de trinitate liber duodecimus incipit. Quid ſit etiā in aīo noſtro intelligendū ſit ad exteriorem hoīem pertinere. Ca. j. Ge nunc videamus vbi ſit quaſi quoddam hominis exterioris in terioriſqꝫ confinium. Quicquid em̄ habemus in animo commu­ne cum pecore recte adhuc dicitur ad exteri­orem hominem pertinere. Non em̄ ſolū cor­pus homo exterior deputabitur: ſꝫ adiuncta quadam vita ſua qua compages corporis et oēs ſenſus vigent: quibus inſtructus eſt ad exteriora ſentienda. Quorum ſenſorum ima gines infixe in memoria cum recordando re­uiſuntur: res adhuc agit̉ ad exteriorem ho­minem pertinens. Atqꝫ in his omnibus non diſtamus a pecore: niſi figura corporis non proni ſed erecti ſumus. Qua in re admoneꝫ