Seite
XII mur ab eo qui nos fecit ne meliore noſtri par te.i. animo ſimiles pecoribus ſimꝰ: a quibus corꝑis erectione diſtamus: nō vt in ea q̄ ſubli mia ſunt in corꝑibus animū ꝓijciamꝰ. Nā vel in talibus qͥetē voluntatis appetere ꝓſterne­re eſt animū. ſed ſicut corpꝰ ad ea que ſunt ex celſa corpoꝝ.i. ad celeſtia naturalit̓ erectū eſt ſic animꝰ q̄ ſubſtātia ſpiritalis eſt: ad ea q̄ ſūt in ſpiritalibus excelſa erigendꝰ eſt nō elatio­ne ſuꝑbie: ſed pietate iuſticie. Corꝑales ſenſus cōmunes nobis eſſe cum pecoribus: ſed ꝓpriū eſſe hoīs de his que ſen ſu corꝑis cōprehendit ſcd̓m eternas iudicare rationes. Capl̓m. II. Oſſunt aūt ⁊ pecora ⁊ ſentire ꝑ cor­poris ſenſus extrinſecꝰ corꝑalia ⁊ ea memoria fixa reminiſci: atqꝫ ī eis ap petere cōducibilia fugere incōmoda: verum ea notare: ac nō ſolū naturalit̓ rapta: ſꝫ etiam de induſtria memorie cōmendata retinere: ⁊ in obliuionē iāiāqꝫ labentia recordando: atqꝫ cogitādo rurſus imprimere: vt quēadmodū ex eo qd̓ gerit memoria cogitatio format̉: ſic ⁊ hocip̄m qd̓ in memoria eſt cogitatōe firmet̉. Fictas etiā viſiones hinc atqꝫ inde recorda­ta q̄libet ſumēdo: ⁊ quaſi aſſumendo compo­nere inſpicere: quēadmodū in hoc reruꝫ ge­nere q̄ veriſimilia ſunt diſcernant̉ a veris: n̄ ſpiritalibꝰ ſed ip̄is corꝑalibus. Hec atqꝫ hu­iuſmodi qͣꝫuis in ſenſibilibꝰ atqꝫ in eis q̄ inde animus ꝑ ſenſum corꝑis traxit agant̉ atqꝫ ꝟ­ſent̉: nō ſunt tn̄ rōis exꝑitia: nec hoībꝰ pecori buſqꝫ cōmunia. Sed ſublimioris rōnis eſt iu dicare de iſtis corꝑalibꝰ: ſcd̓m rōnes incorꝑa les ⁊ ſempiternas. Que niſi ſupra mentē hu manā eſſent: īcōmutabiles ꝓfecto nō eſſent: atqꝫ in his niſi ſubiūgeret̉ alqͥd noſtrū: nō ſe cundū eas poſſemus iudicare de corꝑalibus Iudicamus aūt de corꝑalibꝰ ex ratione dimē ſionū atqꝫ figurarū quā incōmutabiliter ma­nere mens nouit Actiones corꝑales ita demū eſſe rectas ſi eis regendis mentis intellectuale prefuerit Capitulum III Llud vero nr̄m qd̓ in actōe corꝑali um atqꝫ tꝑaliū tractandoꝝ ita ver­ſat̉: vt nō ſit nobis cōmune cū peco­re rōnale quidē eſt: ſed ex illa rōnali nr̄e mē­tis ſubſtātia: qua ſubheremꝰ intelligibili at­qꝫ incōmutabili veritati tanqͣꝫ ductū ⁊ inferi­oribꝰ tractādis gubernādiſqꝫ deputatū ē. Si­cut em̄ in oībꝰ pecoribꝰ nō inuentū ē viro ad­iutoriū ſimile illi: niſi detractū de illo in cōiu giū formaret̉: ita mēti nr̄e qua ſuꝑna. ⁊ inter nā cōſulimus veritatē: nullū eſt ad vſum reꝝ corꝑaliū quantū natura hoīs ſatis eſt ſimile adiutoriū ex aīe ꝑtibus qͣs cōmunes cum pe­coribus habemꝰ. Et ideo quiddā rōnale no­ſtrū nō ad vnitatis diuortiū ſeꝑatū: ſed in au xiliū ſocietatis quaſi deriuatū in ſui oꝑis diſ­partit̉ officiū. Et ſicut vna caro eſt duoꝝ ī ma Gen̄. j. ſculo ⁊ femina: ſic intellectū noſtrū: ⁊ actio­nē vel cōſiliū: ⁊ executionē vel rōnē. ⁊ appeti­tū rōnalē. vel ſi qͦ alio mō ſignificantiꝰ dici pn̄t vna mētis natura cōplectit̉: vt quēadmodū Ubi. sͣ de illis dictū eſt: erūt duo in carne vna. ſic de his dici poſſit: duo in mente vna. Quid īterſit inter illud qͦ mēs inclinat̉ ad tꝑalia: ⁊ illud qͦ ꝯtēplat̉ eterna. Ca. IIII. Um igit̉ diſſerimus de natura men tis humane de vna quadā rediſſeri mus: nec eā ī hec duo q̄ cōmemora­ui: niſi ꝑ officia geminamus. Itaqꝫ cum in ea querimus trinitatem: in tota querimus: nō ſeparantes actionē rationalem in tempora­libus a cōtemplatione eternorum: vt tertiū aliqͥd iam queramus quo trinitas impleatur Sed in tota natura mentis ita trinitatem re periri opus eſt: vt ſi deſit actio temporalium cui operi neceſſariū ſit adiutoriū: ꝓpt̓ qd̓ ad hec inferiora adminiſtrāda diriuet̉ aliqͥd mē tis in vna nuſqͣꝫ diſpertita mente trinitas in­ueniat̉. Et facta iam iſta diſtributione in eo ſolo quod ad contemplationeꝫ pertinet eter norum: non ſolum trinitas: ſed etiam imago dei. In hoc aūt quod diriuatum eſt in actio­ne tꝑaliū: etiā ſi trinitas poſſit non tamē ima go dei poſſit inueniri. De optione eoꝝ qui cōiugio maſculi ⁊ fe­mine ⁊ eoꝝ ꝓli diuinā cōꝑāt trinitatē. Ca. V Roinde non mihi vident̉ ꝓbabileꝫ afferre ſentētiā qui ſic arbitrant̉ tri­nitatē imaginis dei ī tribus ꝑſonis qd̓ attinet ad humanā naturam poſſe reperi ri: vt in cōiugio maſculi ⁊ femine atqꝫ in eorū prole cōpleat̉. Quod quaſi vir ipſe patris ꝑ­ſonā intimet: filij vero quod de illo ita ꝓceſſit vt naſceret̉: atqꝫ ita tertiam perſonam velut ſpiritus dicunt eſſe mulierē. que ita d̓ viro ꝓ­ceſſit. vt non ipſa eſſet filius aut filia: qͣꝫuis ea concipiente proles naſceretur: Dixit em̄ do­minus de ſpirituſancto ꝙ a patre ꝓcedat: et Ioh̓. 15. tn̄ filius nō eſt. In huius igitur opinionis er­rore hoc ſolū ꝓbabiliter affert̉. qd̓ in origine facte femine ẜm ſancte ſcripture fidem ſatis oſtendit̉: non omne quod de aliqua perſona ita exiſtit: vt perſonam alteram faciat filium poſſe dici. qn̄ quidē de viri ꝑſona extitit per­