Liber ne corꝑis apparuerit: niſi cū ꝯtinētia lectiōis aliqua ꝓbabilia circūponit indicia. Ip̄a em̄ natura vel ſub̓a vel eſſētia vel quolibet alio noīe appellandū ē idip̄m qd̓ deꝰ eſt: qͥcqͥd illud ē corꝑaliter videri nō pōt. Per ſubiectā ꝟo creaturā: nō ſolū filiū vel ſpm̄ſanctū: ſed etiā pr̄em corꝑali ſpecie ſiue ſimilitudīe mor talibꝰ ſenſibus ſignificationē ſui dare potuiſſe credendū eſt. Que cū ita ſint: ne īmodera tius ꝓgrediat̉ ſecūdi huiꝰ voluminis longitudo: ea que reſtant in ꝯſequētibꝰ videamꝰ. Explicit liber ſecūdus. Incipiūt capitula libri tertij. j Utrū cū deꝰ hoībꝰ viſus ē: ip̄e ꝑ aſſum ptā creature ſpeciē apparuerit an vero angeli ex ꝑſona ipſius ſint locuti. ij De mutationibꝰ creature: ſiue ꝯſuetudi narijs: ſiue inſolitis que nō fiunt extra poteſtatem ac potentiā creatoris. iij Exēplū quo on̄dit̉ oēs cās actionū rōnabiliū a ſūma dei volūtate deſcēdere. iiij De ꝓuidētia dei qua ſubiectioni ſctōꝝ preſidet angelorum. v Ꝙ oꝑe dei oīs creatura admīſtrat̉: qͦ et mira ml̓ta ordini ꝯſuetudinis inſerūt̉. vij Ꝙ deꝰ oēm creaturā corꝑalē animare cognoſcit̉ in vteris matrū. vij De miraculis que magicis artibꝰ fiūt. viij Quicqͥd angeli trāſgreſſores mali faciūt: nō ip̄is ſeruiunt ad nutū creature corꝑales: ſed deo a quo dat̉ ptās. ix De cauſis originalibꝰ creaturaꝝ corꝑaliū quas mundo creator inſeruit. x De ſignificationibꝰ que ad manifeſtandā voluntatē dei: ſiue ꝑ angelos: ſiue ꝑ homines miniſtrant̉. xj Eſſentiā trinitatis nunqͣꝫ oculis apparuiſſe mortaliū: ſed ꝑ ſubiectā ſibi crea turā ſignificaſſe que voluit. Incipit proemiū in tertiū librū. Redant qͥ volūt: malle me legendo qͣꝫ legenda dictando laborare. Qui aūt hoc nolunt credere exꝑiri ꝟo et pn̄t ⁊ volūt: dētqꝫ legēdo vel meis inqͥſitioni bus rn̄deat̉: vel interrogatiōibꝰ alioꝝ: qͣs ꝓ mea ꝑſona quā inſeruitio xp̄i gero: et ꝓ ſtudio quo fidē nr̄am aduerſuꝫ errorē carnaliuꝫ et aīaliū hoīm muniri inardeſco: neceſſe eſt me pati: ⁊ videant qͣꝫ facile ab iſto labore me tēperē. ⁊ qͣꝫto etiā gaudio ſtilū poſſim habere feriatū. ꝙ ſi ea que legimꝰ de his rebꝰ ſufficienter edita in latino ſermone: aut nō ſūt: aut nō inueniunt̉: aut certe difficile a nob̓ inueniri queūt. Grece aūt lingue nō ſit nob̓ tā tus habitꝰ: vt taliū reꝝ libris legēdis ⁊ intelligēdis vllo nō reꝑiamur idonei: quo genere lr̄aꝝ ex his que nobis pauca interpretata ſunt: nō dubito cūcta que vtiliter q̄rere poſſumus ꝯtineri. Fratribꝰ aūt nō valeā reſiſte re iure: quo eis ſeruꝰ factus ſum: flagitātibꝰ vt eoꝝ in xp̄o laudabilibꝰ ſtudijs: lingua ac ſtilo meo: quas biga ī me caritas agitat: ma xime ſeruiā: egoqꝫ ip̄e multa que neſciebam ſcribēdo me didiciſſe ꝯfitear: nō debet hic labor meꝰ cuiqͣꝫ pigro: aut multū docto videri ſuꝑfluus: cū multis impigris multiſqꝫ indoctis: inter quos etiā mihi nō parua ex ꝑte ſit neceſſariꝰ. Ex his igit̉ que ab alijs de hac re ſcripta iā legimꝰ: plurimū āminiculati ⁊ adiuti: ea que d̓ trinitate: vno ſūmo ſūmeqꝫ bo nō deo pie queri ⁊ diſſeri poſſe arbitror: ip̄o exhortate querēda atqꝫ adiuuāte diſſerēda ſuſcepi: vt ſi alia nō ſunt hmōi ſcripta: ſit qd̓ habeamꝰ: ⁊ legāt qui voluerint ⁊ valuerint: Si aūt iā ſunt: tāto facilius aliqua inueniant̉ quanto talia plura eē potuerint. Sane cū in omībus lr̄is meis: nō ſolū piū lectorē: ſꝫ etiaꝫ libeꝝ correctorē deſiderē: multo maxīe ī his vbi ip̄a magnitudo queſtiōis: vtinā tā ml̓toſ inuētores hr̄e poſſet: qͣꝫ ml̓tos ꝯtradictores habet. Uerūtamē ſicut lectorē meū nolo mi hi eē deditū: ita correctorē nolo ſibi. Ille me nō amet amplius qͣꝫ catholicā fidē: ille ſe non amet amplius qͣꝫ catholicā veritatē. Sicut il Diſ. 9. li dico: Noli meis lr̄is quaſi ſcripturis canonicis inſeruire: ſꝫ in illis ⁊ qd̓ nō credebas cū inueneris incunctāter crede: in iſtis aūt qd̓ certū nō habebas: niſi certū intellexeris: no li firme r̄tinere. Ita illi dico: Noli meas litte ras ex tua opinione vl̓ ꝯtentione: ſꝫ ex diuina lectione vel incōcuſſa rōne corrigere. Si qͥd in eis veri cōprehēderis exiſtēdo nō ē meū: at intelligēdo ⁊ amādo ⁊ tuum ſit ⁊ meū. Si qͥd aūt falſi cōuiceris errādo: fuerit meū: ſed iā cauēdo nec tuū ſit nec meū. Hinc itaqꝫ ter tius hic liber ſumat exordiū: quouſqꝫ ſecundus ꝑuenerat. Cū em̄ ad id ventum eſſet: vt vellemꝰ on̄dere: nō ideo minorē patre filium qꝛ ille miſit: hic miſſus ē: nec iō mīorē vtroqꝫ ſpm̄ ſcm̄: qꝛ ⁊ ab illo. ⁊ ab illo miſſus in euāge lio legit̉: ſuſcepimꝰ hͦ q̄rere: cū illuc miſſus ſit filius vbi erat: qꝛ in hunc mundū venit: ⁊ in i. Thi. i. hoc mūdo erat: cū illuc etiā ſpūſſanctꝰ vbi ⁊ Ioh̓. 1 ip̄e erat: qm̄ ſpūs dn̄i repleuit orbē terrarū: ⁊ hoc qd̓ cōtinet omīa ſciētiam habet vocis. Sap̄. 1 Utrū ꝓpterea miſſus ſit dn̄s: qꝛ ex occulto ī carne natus ē: ⁊ de ſinu pr̄is ad oculos hoīm
zum Hauptmenü