IX talium ab amore carnalilium. x Non omnia que noticia comprehēdit dici poſſit concepta. xj Concepte noticie ſil̓itudinē tunc ad eqͣ litatem mentis accedere: cum id qd̓ cognoſcitur neqꝫ inferioris neqꝫ ſu­perioris nature eſt. xij Cur ſicut noticia mentis eſt proles: nō etiam amor partus eiuſdem ſit. Aurelij auguſtini ep̄i liber nonus incipit. De deo ſemper querendo. Capl̓m. I. Rinitatē certe querimus: nō quā libet: ſed illam trinitatem que d̓s eſt: veruſqꝫ ac ſūmus: ⁊ ſolus deꝰ. Expecta ergo quiſquis hͦ audis. Adhuc em̄ querimꝰ. Et talia querentē nemo iuſte reprehendit: ſi tn̄ in fide firmiſſimꝰ q̄rat: qd̓ aūt noſſe: aut eloqui difficillimū eſt. Affir­mantem vero cito iuſteqꝫ reprehendit qͥſqͥs Psͣ. 68 melius vel videt vel docet. Querite inqͥt deū ⁊ viuet aīa vr̄a. Et ne quiſqͣꝫ ſe tanqͣꝫ apprehē diſſe temere gaudeat: querite inquit faciem Psͣ. jo. 4 eius ſemper. Et apoſtolus. Si quis ſe inquit putat aliquid ſcire: nondū ſcit quēadmodum j. Corꝭ. 8. ſcire oporteat. Quiſquis aūt diligit deuꝫ: hic cognitus eſt ab illo. Nec ſic quidē dixit: cogno uit illū: que periculoſa p̄ſumptio eſt. ſꝫ cogni­tus eſt ab illo. Sed ⁊ alibi cum dixiſſet. Nunc Gal̓. 4 autē cognoſcentes deum: ſtatim corrigens. īmo cogniti inquit a deo: maximeqꝫ illo loco. Fratres inquit ego meip̄m non arbitror app̄ Phl̓. 2. hendiſſe. Unum aūt: que retro oblitus in ea que ante ſunt extentus: ſcd̓m intentionem ſe quor ad palmam ſuperne vocatōis dei in xp̄o Ieſu. Quotquot ergo perfecti: hoc ſapiamꝰ Perfectionem in hac vita dicit: nō aliud qͣꝫ ea que retro ſunt obliuiſci. ⁊ in ea que ante ſunt extendi ẜm intentionem. Tutiſſima eſt enim querentis intentio: donec apprehendatur il lud quo tendimus ⁊ quo extendimur Sed ea recta intentio eſt que proficiſcitur a fide. Cer ta em̄ fides vtcunqꝫ inchoat cognitōnem. Co gnitio vera certa non perficiet̉: niſi poſt hanc j. Coꝝ. 13 vitā: cum videbimus facie ad faciē. Hoc ergo ſapiamus vt nouerimus tutioreꝫ eſſe affectū vera querendi. qͣꝫ incognita ꝓ cognitis preſu mendi. Sic ergo queramus tanqͣꝫ inuenturi: ⁊ ſic inueniamus tanqͣꝫ queſituri. Cum enim conſūmauerit homo: tunc incipit. De credē­dis nulla infidelitate dubitemus: de intelligē dis nulla temeritate affirmemus. In illis au­ctoritas tenenda eſt: in his veritas exquiren­da. Quod ergo ad iſtam queſtionem attinet credamus patrem ⁊ filium ⁊ ſpiritūſanctum eſſe vnū deum. vniuerſe creature cōditorem atqꝫ rectorem: Nec patrem eſſe filiū: nec ſpm̄ ſanctum vel patrem eſſe vel filium: ſed trini­tatē relatarum adinuicem perſonarum. ⁊ vni tatem equalis eſſentie: hoc aūt queramꝰ in­telligere ab eo ip̄o quem intelligere volumus auxilium precantes: ⁊ quantum tribuit. quod intelligimus explicare tanta cura ⁊ ſolicitudi ne pietatis: vt etiaꝫ ſi aliquid aliud pro alio di cimus. nihil tamen indignum dicamus. Ut ſi quid: verbi gratia: de patre dicimus quod pa tri proprie non conueniat: aut filio conueniat aūt ſpirituſancto: aut ip̄i trinitati: ⁊ ſi quid de filio quod filio proprie non congruat: ſaltē cō­gruat patri: aut ſpirituſācto: aut trinitati. Itē ſi quid de ſpirituſancto qd̓ ꝓprietatem ſpūſſā cti. non deceat: non tn̄ alienū ſit a patre aut fi­lio: aut ab vno deo ip̄a trinitatē: veluti nūc cu pimus videre vtrum illa excellentiſſima cari­tas proprie ſpūſſanctus ſit: quod ſi nō eſt: aut pater eſt caritas: aut filiꝰ: aut ip̄a trinitas: qm̄ reſiſtere non poſſumus certiſſime fidei: ⁊ vali diſſime auctoritati ſcripture dicentis: Deus caritas eſt: non tn̄ debemus deuiare ſacrilego j. Ioh̓. 4. errore: vt aliquid de trinitate dicamus. quod non creatori: ſed creature potius conueniat. aut inani cogitatione fingatur: Que cum ita ſint attendamus iſta tria. que inueniſſe nobiſ videmur. Nondum d̓ ſupernis loquimur. nō­dum de deo patre ⁊ filio ⁊ ſpirituſancto. ſed de hac impari imagine: ⁊ cum imagine: id eſt ho mine: familiarius em̄ eam ⁊ facilius fortaſſis intuetur mentis noſtre infirmitas. An tria ſint amans ⁊ qd̓ amat̉ ⁊ amor. An aūt duo ſint cum quis non alium qͣꝫ ſeip̄um di ligit Capitulū. II Cce ego qui hoc q̄ro: cuꝫ aliqͥd amo tria ſunt: ego: ⁊ qd̓ amo: ⁊ ip̄e amor. Non em̄ amo amoreꝫ. niſi amantem amem. Nā non eſt amor: vbi nihil amat̉ Tria ergo ſunt. amans: ⁊ qd̓ amatur: ⁊ amor. Qd̓ ſi non amem niſi meip̄m: nonne due erunt qd̓ amo ⁊ amor: Amans em̄ ⁊ qd̓ amatur. hoc idē eſt: qn̄ ſe ip̄e amat: ſicut amare ⁊ amari: eodeꝫ mō idip̄m eſt cū ſe quiſqꝫ amat. Eadē quippe res bis dicitur. cū dicitur: amat ſe ⁊ amatur a ſe. Tunc em̄ non eſt aliud atqꝫ aliud amare et amari. ſicut non eſt alius atqꝫ alius: amans et amatus. At vero amor: ⁊ quod amatur: etiaꝫ ſic duo ſunt. Nō enim quiſquis ſe amat amor eſt: niſi cum amatur ip̄e amor. Aliud eſt auteꝫ amare ſe: aliud eſt amare amorem ſuum. Nō enim amat̉ amor: niſi iam aliquid amans. qͥa vbi nihil amatur. nullus eſt amor Duo gͦ ſunt