Transkription / Primo [215

Q.I. quod h̓ eſt ut forma: qꝛ ipſa eſt per ſe in diſtincta in tribus. talis aūt operatio ē perſonalis que eſt generare. Hec qͣꝫtum ad rea litatem huiꝰ qōnis dicta ſint: ſed loquē do de logica cauſa quare nō pōt hec eē vera eēntia generat ut eēntia ſupponit ibi ꝓ perſona ſicut iſta eſt vera deus ge nerat: quia deus ſupponit ꝓ patre: ⁊ tn̄ deus nō diſtinguitur a ſe: nec deus ē for maliter is qui generatur lꝫ deꝰ generet deum. ¶ Rn̄deo: qn̄cunqꝫ eſt ſubiectuꝫ abſtractū vltimata abſtractōe ⁊ p̄dica tum ex ratōe ſua nō poteſt p̄dicari niſi formaliter: nō poteſt ꝓpoſitio eſſe uera niſi ſit per ſe pͥmo modo. ſubiectū hic ē abſtractū vltimata abſtractionē: ⁊ p̄di catum hoc de rōne ſua nō eſt natū pre dicari niſi formalit̓. ergo ꝓpoſitio non poſſet eſſe vera niſi ꝑ ſe pͥmo modo. ſic aūt nō eſt vera hec: quia p̄dicatum nō eſt de per ſe intellectu ſubiecti. om̄e eniꝫ quod dicit̉ ad aliquid ē aliquid p̄ter re lationem. 7. de tri. 2. c. ita ꝙ relatio nō eſt intra cōceptum abſoluti. huius ſylo giſmi maiore declaro ſic. in ſubſtantijs ꝙͣuis in eadem re ſimplici poſſint eſſe ꝑ fectiones multe ſubſtātiales formaliter diſtincte: ⁊ ibi vna ratō formalis poſſit abſtrahi ab alia remanēte adhuc ꝯcre tione vtriuſqꝫ formalitatis ad ſua propria ſuppoſita. v̓bi gratia: lꝫ hec ſit v̓a: ſubſtātia intellectiua eſt volitiua: vbi ē predicatio cōcretiua vnius perfectiōis de altera: tn̄ hec negatur: intellectus eſt volūtas: quia illa ſignificāt perfectiōes illas ut abſtractas a ſe inuicem: ⁊ ẜm ꝓ prias formalitates: tn̄ adhuc ſic abſtra cta ꝯcernunt ꝓpria ſuppoſita: ut hic in tellectus ē intellectus: ⁊ hec volūtas eſt voluntas. accipiendo tn̄ ſubſtantiā ſiue ſimplicem ſiue cōpoſitam p̄ciſe ẜm rati onem ſuā formalē quidditatiuā tm̄ eſt abſtractio a ſuppoſito ꝓprie nature: qꝛ cōmuniter nō ſunt nate ꝯcernere aliqͥd alterius nature: ideo ibi iſta abſtractio eſt maxima. abſtrahendo.n. naturā hu manam a ſuppoſitis que ſunt illiꝰ natu re ſicut abſtrahit̉ cum cōcipit̉ humanitas nō remanet vlteriꝰ abſtractio alia. ⁊ ideo illud ut ſic conceptū p̄ciſe ē ip̄m met p̄ciſe quia cuilibet alij extraneū: ſic̄ dicit Auic. 5. metaph̓. ꝙ eqͥnitas eſt tm̄ equinitas ⁊ nihil aliud. Sed in accidētibus quanto plura pn̄t cōcernere: tāto plures pn̄t fieri abſtractiōes. cōcernunt quidem accidētia ſuppoſita alteriꝰ naͣe ⁊ lꝫ ab his abſtrahant̉ cōcernunt tn̄ indiuidua ꝓprie nature: ſicut albū cōcernit lignū: ⁊ lꝫ ab hoc abſtrahat̉ albedo tn̄ adhuc cōcernit albedinem hanc ⁊ il lam que ſunt indiuidua ſua. ſed vlteriꝰ ē abſtractio qͥdditatis a ſuppoſito qua lis dicta eſt fieri in ſubſtantijs: ⁊ illā cir cum loquimur ꝑ hoc ꝙ dicimus quid ditas albedinis: ⁊ illa nō concernit aliquod ſuppoſitū nec ⁊ eiuſdē nature nec alterius. In relatōibus etiam que plu ra ꝯcernunt adhuc plures poſſunt eſſe abſtractiones. cōcernit enim relatio iu um propriū indiuiduū. fundamentū ⁊ ſubiectu: ⁊ lꝫ abſtrahatur a poſteriori: nō tn̄ a priori. Exemplū: hoc concretū quod eſt cauſa dicit̉ de igne qui cauſat calorem in ligno ut de ſubiecto: ſed abtrahēdo a ſubiecto remanet adhuc cō cretio ad fundamentū: puta ſi dicatur potētia cauſandi. calor eniꝫ eſt potētia cauſandi calorem: nō tn̄ ignis eſt poten tia cauſandi illū. adhuc pōt fieri vlteri or abſtractio ad propriuꝫ genus: ut puta ſi dicatur cauſalitas: et tūc nec ignis nec calor recipit predicationem iſtius: tamē hec cauſalitas eſt cauſalitas. vlti ma abſtractio qualis ē in ſubſtātijs eſt per hoc ꝙ dicimus quidditas cauſalita tis: ⁊ hec d̓ nullo predicat̉ alio. Ex iſtis narratis apparet que ſit vltima abſtra ctio: qꝛ quidditatis abſolutiſſime ſum ꝑte ab om̄i eo quod eſt quocūqꝫ modo extra rōem quidditatis. ¶ Circa alium