Seite
Q. II. illud ſolum diſtingueretur eēntialiter a quocunqꝫ non rōnali ⁊ ita a lapide qui non ē rationalis. non igitur tm̄ illud di ſtinguit realiter quod diſtīguit adequa te: ſed etiam illud quod ſolum ſi pone retur eſſet incompoſſibile illi a quo di­ſtinguit̉. Cōfirmat̉ iſta ratio pͥncipali­ſumpta ex proprio conſtitutiuo: quia ſi pat̓ per impoſſibile non ſpiraret ſed fili us. adhuc tn̄ pater pat̓nitate diſtingue retur a filio ⁊ ſpūſancto: ſicut pat̓nitate conſtituitur ī eſſe perſonali. Ex ſecun do medio.ſ. ex diſtīctōe emanatōnū ar­guitur ſic: generatio diſtinguitur a ſpi­ratiōe ⁊ hoc ꝑ impoſſibile circūſcripto omni alio a ratione gnaͣtionis ⁊ ſpirati onis aut ſaltem circūſcpͥto hoc ꝙ ſpira tio actiua eſſet a filio: dum tamen ſtarꝫ deſtinctō principiorum generandi ⁊ ſpi randi: gͦ ⁊ quolibet tali circūſcripto: ſta ret diſtinctio filij ⁊ ſpirituſſancti. ꝓba­tio ꝯn̄tie: quia impoſſibile eſt vnaꝫ ꝑſo­nam duabus ꝓductōnibus totalibꝰ ac cipere eē. nulla enim ꝓductione aliqͥd accipit eſſe ꝑ impoſſibile circūſcripta n̄ minus acciꝑet eſſe: ſed ſi ꝓductōne hac ⁊ illa acciperet aliquid eſſe et vtraqꝫ cō plete: quia vtraqꝫ eſſet perfecta: igitur vtraqꝫ circunſcripta haberet eſſe per al teram complete: ⁊ ita neutra et vtraqꝫ acciperet eſſe. Ad iſtam rōnem ponunt̉ alique reſponſiones ad an̄cedens: ⁊ qͥa de hoc tractabitur di. 13. modo non in ſiſto. ꝯcl̓ones iſtarum rōnum concedo: ⁊ magis patebit ꝓpoſitum declarata il la diſtinctōne emanatōnum. Ad au ctoritatem boetij cōcedo ꝙ relatio mul tiplicat trinitate: ⁊ tn̄ non tm̄ diſtinguit a relatōne oppoſita: ſed a qͣlibet relatio ne diſꝑata: cui formalit̓ non eſt idem qꝛ ſicut in genere qualitatis albedo nō tm̄ diſtinguit ab altera qualitate contraria ſed etiaꝫ ab omni alia diſꝑata: quia nō eſt albedo dulcedo formaliter nec odor ⁊ ſi aliqua diſꝑata eēt incompoſſibilis alteri diſꝑate in eodem ſuppoſito non tm̄ diſtīgueret̉ naͣ a naͣ: ſed etiā reqͥrere. diſtinctio ſuppoſitoꝝ ita aliqͣ relatō di ſꝑata ab alia rl̓o diſꝑata diſtīguit̉ abſ­qꝫ aliqua alia incōpoſſibilitate. aliqͣ au te non tm̄ hn̄t diſtinctōem ſꝫ etiaꝫ incō poſſibilitatem ſiue incōpoſſibilē rōneꝫ ī eodē ſuppoſito qͣles ſunt rl̓ones diſꝑa te accipiendi naturā: quia perſona que diſꝑatis modis acciꝑet naturaꝫ nō vni co modo haberet naturam. ad auguſt. de ciui. dei. dico ꝙ quelibet ꝑſona hͦ eſt ꝙ habet niſi ꝙ relatm̄ hꝫ corre tm̄ ⁊ nō eſt illud. poſita aūt illa ypotaſi ſpūſſan ctus non haberet filiū vt correlatiuū ⁊ ſpiranteꝫ: ⁊ iō non ſequitur ꝙ ſpūſſāctꝰ eſt filius qꝛ non haberet filiuꝫ. nec ſicut intrinſece: nec ſicut correlatiuum origi­nans. excipit aūt auguſt. ꝙ illud qd̓ ha betur non eſt habēs qn̄ habetur vt cor relatiuū. nō igitur accipit augu. niſi qd̓ habet̉ vel eo modo quo dr̄ filiꝰ hr̄e diui nitatem: vel quo mō dr̄ hr̄e patreꝫ. vn modus eſt habendo formaliter vel eēn­tialiter. aliꝰ modꝰ eſt habēdo correlatīe vel originaliter. Ad rōes pro pͥma opinionē ad pͥmaꝫ dico ꝙ tā ẜm qͥddi tatē ꝙͣ ẜm eē manet ibi relatio. qͦcūqꝫ eī mō manet ẜm qͥdditatē manet ẜm eiꝰ eē qd̓ ē eē ad aliud: qꝛ qͥdditas rl̓onis n̄ p̄t eē ſine eē ad aliud qꝛ intelligēdo rl̓oneꝫ ſine eē ad aliud nō intelligit̉ relatio: ſed abſolutū qꝛ ẜm aug. 7º. de trini. c. j. vel 6. ſiue ad aliud non ē ſb̓a: ⁊ ſi ē ſb̓a ſiue ad ſe iā non eſt relatō. qͦcūqꝫ etiā modo trāſit eē trāſit ⁊ qͥdditas: qꝛ ſic̄ eſſe ad aliud qd̓ eſt eē rl̓onis. v̓e eſt idem eēntie ita ⁊ qͥdditas relatōis ē idē eēntie. nihil enim ē ibi qd̓ nō eſt idem. manet igit̉ ⁊ qͥdditas ⁊ eē: qꝛ relatio non eſt formali ter eēntia diuina: qꝛ ſicut dicit aug. 7º. de tri. c. 2. vel. 12. nō eſt v̓bū quo ſapien­tia. trāſit aūt vtrunqꝫ quia cum hoc ꝙ non eſt formaliter idem: ē v̓e idē ſicut ſe pe dictum eſt. Cum igitur dicis: aut